Let's talk about POE-try... Let's talk about the Raven.

Προσπαθώντας να οργανώσω το μυαλό μου και το σπίτι μου, άρτι αφιχθείσα από ιουλιανές διακοπές δύο εβδομάδων, επιδόθηκα σε τί άλλο; Δουλειές του σπιτιού και σχέδια για το ...μέλλον.
Αυτές οι διακοπές που έκανα είναι από εκείνες τις διακοπές-που-δεν-έχεις-τί-να-διακόψεις αφού η τραπεζική αργία έφερε πολύ σύντομα και τη γραφιστική αργία. Όμως επειδή ουδέν κακόν αμιγές καλού μετά από 20 ολόκληρα χρόνια οι διακοπές μας έγιναν Ιούλιο μήνα!!! (Βέβαια καλύτερα το κακό που μας βρήκε ας έλειπε κι ας μην ξαναθυμόμουνα ποτέ πώς είναι να ...διακόπτεις Ιούλιο. Γιατί καλύτερα να έχεις κάτι να διακόψεις κι ας είναι και τον Αύγουστο).
Άλλη αίσθηση τελικά, υπέροχη, που αν δεν υπήρχε η συγκεκριμένη μνημονιακή περιρρέουσα ατμόσφαιρα στην οποία όλοι είμαστε χωμένοι με τα μπούνια, θα ήταν από τα καλύτερα χρονικά διαστήματα που έχω περάσει.
Στο σημείο αυτό να μην ξεχάσω να ευχαριστήσω και γραπτώς τα αγαπημένα συγγενικά πρόσωπα που μας παραχώρησαν (για τρίτη φορά παρακαλώ) το ωραιότατο και πάρα πολύ ωραίο εξοχικό σπιτάκι τους στην Λευκάδα. Να είναι καλά οι άνθρωποι.
Επέστρεψα λοιπόν στη ζοφερή πραγματικότητα και θέλοντας να ξεφύγω ...κάπως από αυτήν, όπως είπα και στην αρχή, το 'ριξα στο νοικοκυριό. Δεν το ήθελα, σας ορκίζομαι, αλλά διαπίστωσα πως η βεράντα μου και τα φυτά μου ήταν μέσα στη στάχτη από τις πρόσφατες κοντινές πυρκαγιές στη Μαλακάσα και στον Κουβαρά.
Κι αυτό με στενοχωρούσε πολύ οπότε ...εμπρός λοιπόν καλά μου χέρια... κι έπιασα δουλειά. Αφού έπλυνα βεράντα και όλα τα φυτά, μετά σκούπισα τα πολλά νερά από πάνω τους φυλλαράκι φυλλαράκι (φίκου βενζαμίνου συμπεριλαμβανομένου). Τί Ζάναξ και μαλακίες; Αυτό κι αν ήταν ...plant therapy.
Αλλά τα "καλά νέα" συνεχίστηκαν μέσω της ποίησης και της μουσικής γιατί αφού τα 'κανα όλα ν' αστράφτουν έπεσα εντελώς τυχαία, τύπου το ένα φέρνει το άλλο, πάνω στο όχι και πολύ γνωστό (τουλάχιστον σε μένα) άλμπουμ του Lou Reed "THE RAVEN". Tο οποίο και σας παραθέτω ολόκληρο εδώ: Lou Reed, the Raven. 
Διότι ως γνωστόν... δουλειά δεν είχε η διαβόλισα ετυραννούσε τα παιδιά της (εκτός από τους φίκους της).

Ο Reed εμπνεύστηκε τον τίτλο αλλά και το περιεχόμενο του άλμπουμ από το εκπληκτικό ποίημα του αυτοκαταστροφικού Edgar Allan Poe "The Raven" (το Κοράκι) που δημοσιεύτηκε στις 29 Ιανουαρίου του 1845: 

Once upon a midnight dreary, while I pondered, weak and weary,

Over many a quaint and curious volume of forgotten lore—

While I nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping,

As of some one gently rapping, rapping at my chamber door.

“’Tis some visitor,” I muttered, “tapping at my chamber door—

  Only this and nothing more.” 

....................

...διαβάστε ολόκληρο το πρωτότυπο ποίημα εδώ: The Raven, by Edgar Allan Poe αλλά και το ποίημα στην καλύτερη, κατά τη γνώμη μου, μετάφραση που βρήκα:

ΜΙΑ φορά, τα μεσάνυχτα τα σκοτεινά, αδύναμος και αποκαμωμένος καθώς συλλογιζόμουν,

πάνω σε ένα πολύ ασυνήθιστο και περίεργο τόμο απολησμονημένης γνώσης,

έγειρα το κεφάλι, ίσα που μ' έπαιρνε ο ύπνος· τότε έξαφνα, έρχεται ένας ανάλαφρος σιγανός χτύπος,

όπως όταν κάποιος χτυπάει ευγενικά την πόρτα του δωματίου μου.

«Κάποιος επισκέπτης θα είναι» μουρμούρισα «που χτυπάει την πόρτα του δωματίου μου—

Μόνο αυτό και τίποτα παραπάνω».

....................

...διαβάστε ολόκληρη τη μετάφραση εδώ: Το Κοράκι, του Έντγκαρ Άλλαν Πόε 

Και σαν μπόνους ακούστε μια μεγαλειώδη απαγγελία του συγκεκριμένου ποιήματος από τον εξαιρετικό ηθοποιό James Earl Jones εδώ: The Raven, read by James Earl Jones

Σας παρακαλώ διαβάστε και δείτε τα παραπάνω λινκς και σας διαβεβαιώ ότι σας περιμένει ένα απολαυστικό ταξίδι με σταθμούς στην ποίηση, τη μουσική και την ερμηνεία μια που η ζωή, ευτυχώς, συνεχίζεται.
Αν δεν μείνετε ευχαριστημένοι θα πάρετε τα ..."λεπτά" σας πίσω ακούγοντας ελαφριά μουσική και τραγούδια στους "μουσικούς σωλήνες" που βρίθουν στο διαδίκτυο.

Μέσα εκεί λοιπόν, στο άλμπουμ, υπάρχουν διαμαντάκια τραγουδιστικά (μελοποιημένα ποιήματα στην ουσία) αλλά και διαμαντάκια φωνητικά όπως το Hop Frog με τον David Bowie καθώς και διαμάντια απαγγελίας πολλών καρατίων από τον Willem Dafoe, την Elizabeth Ashley και άλλους. Το ποίημα που απαγγέλουν, με καταπληκτική και ατμοσφαιρική μουσική σύνθεση/υπόκρουση, είναι, τολμώ να πω, συνδημιουργία του Reed με τον αγαπημένο του συγγραφέα/ποιητή αφού περιλαμβάνει και στίχους που δεν ανήκουν στο συγκεκριμένο πρωτότυπο ποίημα.
Ο Reed (κι από τούδε κι εφεξής και εγώ) παθιασμένος με τον Poe δημιούργησε ένα εντελώς θεατρικό κατά τη γνώμη μου άλμπουμ βασισμένο στο έργο, συγγραφικό και ποιητικό, του ποιητή το οποίο περιλαμβάνει τί άλλο; Διαμάντια. Μη λέμε τα ίδια.
Ανάμεσά τους μια εκπληκτική "διασκευή" του πασίγνωστου Perfect Day που το αποδίδει ιδιόμορφα κι εντελώς "ατμοσφαιρικά" ο Antony Hegarty.
Η αλήθεια είναι πως μου πήρε κάμποσες ώρες για να ανακαλύψω, ακούσω, δω και οργανώσω το υλικό αυτό αλλά άξιζε τον κόπο και είμαι πολύ ευχαριστημένη γι' αυτό το ταξίδι.
Κι επειδή οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ της κινηματογραφικής τέχνης ή τεχνικής δεν αφήνουν τίποτα να πάει χαμένο, κάθε αριστούργημα οποιασδήποτε μορφής τέχνης που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να μεταφέρεται και στη μεγάλη οθόνη. Οπότε για να συμπληρώσω το "διαΣτροφικό" μενού αυτού του ταξιδιού θα δω στο προσεχές μέλλον και την ταινία "THE RAVEN" σε ΌΛΕΣ τις εκδοχές της. Του 1963, του 1994 αλλά και του 2012. ΌΛΕΣ.

Καλά να περνάτε... όσο γίνεται... and nothing more...

Πώς να συνταχθείς μαζί τους;

"Ο Σκεπτόμενος" του Ωγκύστ Ροντέν. Μουσείο Ροντέν, Παρίσι

.

Όλες αυτές τις μέρες παρακολουθώ δημόσια πρόσωπα τα οποία απεχθάνομαι, να αρθρώνουν για μια ακόμη φορά μισαλλόδοξο δημόσιο λόγο και καταστροφική ρητορική.
Πρόσωπα που ουδέποτε ξεστόμισαν έστω μία, ΜΊΑ λέξη για όλα όσα συμβαίνουν στη χώρα μου και τους ανθρώπους της τα τελευταία 5 χρόνια.
Πρόσωπα που δεν καταδέχονται καν να κοιτάξουν ακόμη πιο πίσω, εκεί που βρισκόταν ο ...πρόλογος και να παραδεχτούν τις αιτίες που μας οδήγησαν στο κυρίως θέμα.
Πρόσωπα αμετανόητα που δίνουν συγχωροχάρτι στους αρχιτέκτονες της μετέπειτα πορείας προς την καταστροφή από το 2010 και μετά.
Ακόμη πρόσωπα, δημόσια πρόσωπα, που δεν δίστασαν να βρίσουν με τον χειρότερο τρόπο ανθρώπους αυτής της χώρας όταν τολμούσαν έστω και να υπαινιχθούν πως έχουν διαφορετική άποψη από αυτούς. Με βρισιές αδιανότητες που αφορούσαν ακόμη και το ιερό πρόσωπο της μάνας. Και οι κλακαδόροι να διασκεδάζουν και να δηλώνουν ανερυθρίαστοι πως "btw στο σημείο με τον Πάριο έκλαψαν". Λογικό. Βλέπετε δεν αφορούσε τη δική τους μάνα. Που δεν δίσταζαν να εκτοξεύουν κατηγορίες, να χλευάζουν και να προσβάλλουν χρησιμοποιώντας φράσεις και λέξεις που μόνο η νοσηρή τους φαντασία θα μπορούσε να δημιουργήσει. Λογικό επίσης. Κάποιοι από αυτούς είναι ...συγγραφείς.
Όσο για το πολιτικό προσωπικό που υπηρέτησε πιστά εγκληματικές "πολιτικές" κατ' επιταγήν των διεθνών τοκογλύφων; Τί να πεις πια γι' αυτούς; Αλλά ο.κ. αυτοί κάνουν τη δουλειά τους χρησιμοποιώντας και μάλιστα μ' επιτυχία όλους τους παραπάνω.

Εννοείται πως δεν αναφέρομαι στον απλό κόσμο (εκεί που ανήκω κι εγώ εξάλλου), τους πολίτες που με αξιοπρέπεια και σεβασμό στη διαφορετική άποψη εκφράζουν τη δική τους. Κι όταν αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό (όπως κι εγώ) ακόμη και με φόβο (όπως κι εγώ) την πρωτόγνωρη περίοδο που διανύουμε, εκφράζουν την αγωνία τους (όπως κι εγώ) για την τύχη μας από δω και πέρα και παίρνουν τις αποφάσεις τους.
 
Όχι, δεν αναφέρομαι στους διαδικτυακούς φίλους ή/και τους κανονικούς φίλους που έχουν διαφορετικές απόψεις με αυτές που ενδεχομένως έχω εγώ. Κι ας είναι μερικοί από αυτούς χειροκροτητές των παραπάνω δημόσιων και πολιτικών προσώπων. Κι ας εκφράζονται υπό το κράτος οργής και όχι κριτικής μόνο και μόνο επειδή η προσωπολατρεία για κάποια μοιραία πολιτικά πρόσωπα τους τυφλώνει.
Ούτε αναφέρομαι σε εκείνους που δηλώνουν ωμά πως θα χειροδικήσουν αν βρεθεί μπροστά τους κάποιος "αντίπαλος" και πως θα τον πατήσουν κάτω σαν σκουλήκι.
Αλλά ούτε σε αυτούς που γράφουν (και πιστεύουν) διθυράμβους για τη Λαγκάρντ και θεωρούν πιο έλληνα κι από τους έλληνες τον Γιουνγκέρ (ή όπου σκατά αλλού τονίζεται). Ή σε αυτούς που ολημερίς κι ολονυχτίς βρίζουν γίδια/βόδια/πυρότουβλα/μαλάκες τους ...αντιφρονούντες. Όχι ούτε καν σε αυτούς αναφέρομαι.
Αλλά ρε φίλε... πώς να συνταχθώ μαζί τους;

Κραυγή

Tον παντρεύτηκε στα 15 της. Έκανε μαζί του 3 παιδιά. 
Όμως πολύ σύντομα έπαψε να τον αγαπάει και γενικά να έχει συναισθήματα γι' αυτόν έστω κι εκείνα τα ελάχιστα που απαιτούνται ώστε ένας γάμος να μπορεί να προχωρήσει "κουτσά - στραβά". Αυτό το "κουτσά-στραβά" που διαβρώνει τους συντρόφους σε σημείο που να συμβιώνουν κάτω από συνθήκες μη συνειδητής πολλές φορές αλλά αφόρητης καταπίεσης. Αυτός ο συμψηφισμός/συγκερασμός των "πρέπει" με τις υποχρεώσεις και τις άνευ λόγου πολλές φορές δεσμεύσεις, με τις κοινωνικές επιταγές, τις οικονομικές αλληλοεξαρτήσεις ή ακόμη και με τη βαρεμάρα "πού να τρέχουμε τώρα". Πολλές φορές η συμβίωση προχωράει με παράξενα "άλλοθι" που εφευρίσκουν οι σύντροφοι για τους λόγους για τους οποίους μένουν ακόμη μαζί που εμπλουτίζονται με, αξιολύπητες πολλές φορές, εναγώνιες προσπάθειες να δικαιολογηθεί η απουσία των βασικών συστατικών όχι απλώς ενός γάμου αλλά αυτής της ίδιας της ουσίας της σχέσης. Και τα χρόνια κυλούν και κάποια στιγμή κοιτάς τον καθρέφτη και γίνεσαι ο άνθρωπος που κάποτε ήταν άλλος. Και που πολλές φορές δεν καταλαβαίνεις τη διαφορά ανάμεσα σ' αυτό που (νομίζεις πως) είσαι και σ' αυτό που βλέπεις. Οι άλλοι όμως το καταλαβαίνουν, το ξέρουν, το γράφει το κούτελό σου. "Είμαι δυστυχής".
Παρόλα αυτά έζησε μαζί του 30 χρόνια, καταλαβαίνοντας πολύ γρήγορα πως δεν θέλει άλλη ζωή μαζί του αλλά πολύ αργότερα, στα 45 της, καταφεύγει στο δικαστήριο και ζητάει τη λύση του γάμου. Δεν ζητάει απλώς ένα διαζύγιο. Ζητάει την ελευθερία της. 
Αλλά "έζησε" άλλα 5 χρόνια προσπαθώντας να την αποκτήσει.
Η ταινία διαδραματίζεται σε μια μικρή αίθουσα ενός εβραϊκού δικαστηρίου ραβίνων. Οι οποίοι θα εκδώσουν διαζύγιο, δίνοντάς της έτσι την πολυπόθητη ελευθερία, αν βεβαίως το θελήσει ο σύζυγός της. Δέσμια η Βίβιαν μιάς θρησκοκεντρικής διαδικασίας, ενός θεοκρατικού δικαστηρίου που αποφασίζει για τις τύχες ανθρώπων που κάποια στιγμή αποφάσισαν να ζήσουν μαζί είτε ελευθέρα βουλήσει ή αναγκασμένοι αλλά δεν επιθυμούν πια αυτήν τη συμβίωση.
Όταν το επιθυμούν (και το ζητούν) και οι δύο τα πράγματα είναι πιο εύκολα.
Αν όμως όχι;

Πρόκειται για μια ταινία κραυγή ενός ανθρωπίνου πλάσματος, εν προκειμένω μιας γυναίκας, που εξαρτάται η συνέχιση της ζωής της, όπως αυτήν την εννοεί, από τις ιδεοληψίες και τις κοινωνικές, θρησκευτικές προσκολλήσεις.
Η ταινία έχει ελάχιστη ως ανύπαρκτη δράση. Αλλά τίποτε, ούτε για ένα δευτερόλεπτο, δεν αποσπά την προσοχή του θεατή από τις λέξεις, τις εκφράσεις, τις υποτυπώδεις αλλά χαρακτηριστικές κινήσεις και τα βαθειά νοήματα που προκύπτουν.
Η ταινία είναι ένα αριστουργηματικό αφήγημα κατά τη γνώμη μου.
Οι ελάχιστοι ηθοποιοί μεγαλουργούν. Η σύζυγος, ο δικηγόρος, οι μάρτυρες. Αλλά και ο σύζυγος, θύμα και ο ίδιος μιας "πολιτικοθρησκευτικής" αυταπάτης. Δέσμιος του υπέρμετρου εγωισμού του που τον οδηγεί σε ακραία συμπεριφορά και πεποίθηση πως "ό,τι δεν θα έχω εγώ δεν θα το έχει κανείς άλλος".

Και 5 χρόνια μετά την έναρξη της "δίκης", ενώ ακόμη ο σύζυγος αρνείται και η διαδικασία συνεχίζεται, έρχεται το ξέσπασμα: Σε παρακαλώ δώσε μου την ελευθερία μου. Σε παρακαλώ... 

Στη χώρα μας ισχύουν άλλοι νόμοι, άλλου είδους δικαστήρια αποφασίζουν τη λύση ενός γάμου και η διαδικασία έκδοσης ενός διαζυγίου είναι τελείως διαφορετική απ' ό,τι στο Ισραήλ.

Ωστόσο όταν αυτή η λύση δεν είναι συναινετική, όταν δεν είναι κοινή επιθυμία το τέλος της συμβίωσης εκεί αρχίζουν τα ζόρια. Πολλές φορές μεγάλα.
Σε κάποιες περιπτώσεις ο ένας ζητάει διαζύγιο κι ο άλλος ελπίζει πως τελικά δεν θα φτάσουν ως εκεί. Και πράγματι, κάποιες ελάχιστες φορές, δεν φτάνουν. Όμως η ανάγκη για τη λύση του γάμου που κάποια στιγμή ήθελε ο ένας από τους δύο κατατρώει σαν σαράκι οποιαδήποτε προσπάθεια να γυρίσει ο χρόνος πίσω.
Ελάχιστοι τα καταφέρνουν. Συνήθως το "θέμα" επανέρχεται. Δριμύτερα πάντα. 
Όλα εξαρτώνται από το "τί ακριβώς ζητάς".
Γιατί όταν ο/η σύντροφος δεν ζητάει απλώς διαζύγιο αλλά ζητάει "ελευθερία" και η επιθυμία γι' αυτήν γίνεται κραυγή, τότε η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη. Κι αυτή η ελευθερία που ζητείται πρέπει και να δίνεται. Ή αλλιώς να κατακτιέται. Με οποιονδήποτε τρόπο. Όπως άλλωστε έκανε και η ηρωίδα της ταινίας. Αλλά με οποιοδήποτε τίμημα;

http://www.imdb.com/title/tt3062880/