ΗΜΑΣΤΑΝ ΟΛΟΙ ΠΛΑΤΕΙΑ

ο.κ. ήμασταν όλοι εκεί.

Θέλουμε όμως όοοοολοι τα ίδια πράγματα;; Γιατί ξέρω πολλούς - αλλά σκόρπιους, πάντως στην πλατεία ήταν, τους είδα - που θέλουν να ξαναγυρίσουν ακριβώς εκεί που ήσαντε πριν. Στο βόλεμα, στο λάδωμα, στο τρίψιμο (των χεριών), στη λοβιτούρα, στη λαμογιά. Δεν τους ενδιαφέρει η πολιτιστική κατάντια αυτού του τόπου, η απαξίωση των ιδεολογιών, ο ευτελισμός του διαλόγου, της συζήτησης. Ήσαν στις συνελεύσεις, ναι, αλλά δεν ξέρουν να συζητούν αφού συζήτηση σημαίνει ότι κάποιοι θα διαφωνήσουν ενίοτε σκληρά. Και τότε γυρνούν την πλάτη και φεύγουν ψάχνοντας αλλού γι’ ακροατήριο. Για το δικό τους “πηγαδάκι”.

Αυτός ο φαινότυπος είναι η αιτία όλων των δεινών μας. Νομίζουν ότι είναι μέσα στα γονίδιά τους το μεγαλείο και ότι θα πετύχουν "μεγάλα" πράγματα - αυτά που οι ίδιοι θεωρούν μεγάλα - επειδή είναι στο dna τους άρα δεν χρειάζεται να προσπαθήσουν για τίποτα. Θεωρούν ότι δικαιούμαστε να ευημερούμε, μας το χρωστάνε, επειδή είμαστε οι καλύτεροι όλων. Αναζητούν αυλικούς, κόλακες και λάικ και γούτσου γούτσου. Σιγά μην άφηναν αυτόν τον σπουδαίο τρόπο επικοινωνίας, τα λεγόμενα "social media", να τους ξεφύγει προκειμένου να προβάλουν το εμετικό εγώ τους.

Νομίζουν ότι παρεμβαίνουν ενώ στην ουσία παπαγαλίζουν ό,τι διάβασαν ή άκουσαν δεξιά κι αριστερά. Έχουν γνώμη για όλα χωρίς να γνωρίζουν τίποτα. Εκφράζουν απόψεις γι’ άλλους λαούς και γι’ άλλους τόπους όταν οι ίδιοι δεν έχουν απλώσει το πόδι τους πέρα από τη μύτη τους. Χωρίς να έχουν ταξιδέψει κρίνουν. Και το επιχείρημα; Δεν έχω ανάγκη να ταξιδέψω. Χωρίς να πηγαίνουν σινεμά ή θέατρο υπερθεματίζουν υπέρ του ενός ή του άλλου έργου ανάλογα αν χωνεύουν ή όχι, τον σκηνοθέτη, τον σεναριογράφο, τον παραγωγό, τον ηχολήπτη, τους πρωταγωνιστές. Και το επιχείρημα; Θα το δω στην τηλεόραση ή θα το δω dvd. 

Δεν έχουν καταλάβει - ούτε πρόκειται - ότι η πραγματική φιλία, όπως κι αν ξεκινήσει - θέλει "κόπο" για να χτιστεί, δεν θέλει τρόπο. Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι όταν λένε “σηκωθείτε από τους καναπέδες και τις πολυθρόνες σας” το κάνουν για να μπορούν ανενόχλητοι να ξανακάτσουν οι ίδιοι όταν οι καταστάσεις θα τους το επιτρέψουν. Και μάλιστα όχι στους ίδιους καναπέδες, αλλά σε καινούργιους. Όχι αγάπες μου, δεν σας τα 'παν καλά.

ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΣΑΣ. Γι' αυτό λοιπόν τα κουβαδάκια σας και σ' άλλη παραλία. Ουστ.

Άσχετο: έχω εγώ το ίδιο dna με τον Πάγκαλο, τον Βενιζέλο, την Τζάκρη, την Μπιρμπίλη, τον ΓΑΠ, τον Παπακωνσταντίνου, την Κατσέλη, τον Λοβέρδο κ.λπ. κ.λπ.;; Μπορώ ν' αλλάξω dna;;Δεν με πειράζει να σκουρήνω και λίγο.

Για δες καιρό που διάλεξες κι εσύ.....

Τετάρτη σήμερα, πρώτη μέρα στη δουλειά μετά από ολιγοήμερες διακοπές. Θρήσκα δεν είμαι, εκκλησία δεν πάω και τούτο το Πάσχα δεν ήταν και πολύ ....πασχαλινό. Καλά πήγα - όπου πήγα, δόξα τω Θεώ. Καλά πέρασα - εκεί που πήγα. Δόξα σοι κύριε. Καλά ήρθα - κι ας βρέχει - σευχαριστώ θεέ που γύρισα σώα κι αβλαβής. Όχι όχι δεν ήμουν Λιβύη, ούτε Συρία. Σε καμιά εμπόλεμη ζώνη. Όμως ποτέ δεν ξέρεις. Αλλά μου φτάνει που γύρισα να ζήσω το "μύθο μου" στην Ελλάδα. Έναν από τους μύθους μου δηλαδή, γιατί από μύθους να φαν' κι οι κότες.

Πρώτη λοιπόν μέρα κι είπα να αγοράσω το κουλουράκι μου το στρογγυλό το σουσαμένιο το πρωινό. Σ' ένα Μαρούσι μουντό, κρύο, βροχερό και μελαγχολικό. Ναααα μια μούρη ο καιρός, μέχρι το πάτωμα. Στους δρόμους ερημιά. Όποιος ήταν να βγει να πάει στη δουλειά (αν έχει) είχε ήδη βγει. Οι υπόλοιποι σπίτια τους.

Με πλησιάζει, που λέτε, ένας μαυρούκος αφρικανός. Τώρα θα μου πείτε αφρικανός κι ασπρούκος γίνεται; δε γίνεται. Μου λέει με πολύ σπασμένα ελληνικά "καλημέρα". Και πριν προλάβω να του ανταποδώσω την καλημέρα μου λέει "ντουλειά, ντουλειά".

Μπαίνω στο φούρνο, μου λέει η φουρνάρισα "μπήκε ο έρμος εδώ να ζητήσει ντουλειά, τί ντουλειά να του δώκω, οικογενειακή επιχείρηση είναι ο φούρνος, έχουμε και 2 υπαλλήλους φουρναρέους". Ο μαυρούκος νέας εσοδείας ήτανε. Με δυο τρεις λεξούλες κι αυτές σπαστές, ζήτημα να έχει μια βδομάδα στην Ελλάδα. Τί του 'ταξαν ποιός ξέρει, πόσα έδωσε για να 'ρθει ποιός ξέρει, άντε κι αυτός να κλέβει σε λίγο ποδήλατα να τα πουλάει για να ζήσει ή στην καλύτερη περίπτωση να στρώσει σεντόνι με τα λουίς βουιτόν του άμα καταφέρει να βρει το κονέ. Ήθελα να 'ξερα ποιός φωστήρας τον έστειλε στο Μαρούσι να ψάξει για ντουλειά ντουλειά. Δεν του 'πανε ότι το Μαρούσι το 'χουν πάρει εργολαβία οι βαλκάνιοι;; Τέλος πάντων στεναχωρέθηκα πρωί πρωί και σκυλομετάνοιωσα που δεν του 'δωσα τα 20 ευρώ που είχα μαζί μου, μήπως και γλυτώσει το ποδήλατο που λέγαμε. Είμαι και κατά της ελεημοσύνης - εντελώς όμως αλλά να, είναι που παρά τα ζόρια μου, πέρασα μερικές όμορφες μέρες κι ακόμα δεν λέω εγώ ντουλειά ντουλειά, έχω λίγκη ντουλειά, έχω και φίλους και συγγενείς και δικούς μου ανθρώπους κι έναν μύθο (του καλού καιρού) να συντηρήσω.

Και μάλλον ξέρω τί έχει συμβεί. Το 'πιασα το κόνσεπτ. Είναι μισθοφόροι, τους σκορπάει ο Παπακωνσταντίνου δεξιά κι αριστερά, να τους βλέπουμε εμείς και να νοιώθουμε τυχεροί και να δοξάζουμε τον ύψιστο τραγουδώντας "δεν μας τρομάζουν τα νέα μέτρα, φέρτε μας κι άλλα αντέχουμε", αρκεί που έχουμε την υγκειά μας γιατί μην νομίζετε και η δουλειά μπελάς είναι. Ή - ακόμη πιο σατανικό - να τους δίνουμε και κανένα μεροκάματο, να τους κρατάει το μισό ο Παπακωνστίνου να το σπρώχνει στο έλειμμα. Βρε τί σου είναι ο ξυνός!!! Μπαγαπόντης.