Περί φιλίας και άλλων τυρβάζουσα

 

  

Λέγαμε λοιπόν τις προάλλες ότι τη γουστάρω αυτήν την κρίση που ρίχνει τις μάσκες. Άλλαξα όμως γνώμη και δεν τη γουστάρω πια. Οι μάσκες που έπεσαν, όσες έπεσαν, είναι υπεραρκετές προκειμένου να καταλήξω στον μαθηματικό τύπο που μας δείχνει σε πόσο καιρό και με ποια αιτία ένας «ορκισμένος» φίλος γίνεται «οργισμένος» εχθρός. Δηλαδή δεν πρόκειται ακριβώς περί τύπου. Πιο πολύ συνταγή μαγειρικής θυμίζει. Αλλά μήπως κι η μαγειρική στους χημικούς τύπους δεν στηρίζεται σύμφωνα με την πρώην εθνική μας τηλεμαγείρισα Βέφα;;

Ενιγουέι τον τύπο τον επεξεργάζομαι ακόμα γιατί θέλω να του βάλω και μερικούς(!) παραμέτρους* ακόμα (κατά τον «στίβο χαρτιών» του πρωθυπουργού μας) και μετά στη διαθεσή σας.

Εκείνο που μπορώ να σας πω με βεβαιότητα είναι ότι η φιλία (η πραγματική) δεν είναι σαν το τυρί. Δεν ωριμάζει σε 3-4 μήνες. Δεν θέλει κόπο η φιλία, με το ζόρι φιλία δεν υπάρχει, όμως θέλει τρόπο σε βάθος χρόνου. Πρέπει να δοκιμάζεται συνεχώς, καμιά φορά να τσαλακώνεται, να επιβεβαιώνεται σε κάθε στιγμή και σε κάθε περίσταση. Με ακόμη μεγαλύτερη βεβαιότητα σας λέω ότι η φιλία είναι μέγιστο αγαθό που όμως δεν υπάρχει ελεύθερο στη φύση. Δομείται και αναδομείται in vivo. Αντιθέτως τα υλικά της υπάρχουν και μάλιστα σε αφθονία. Και αυτά τα υλικά είναι οι άνθρωποι.

Η φιλία δεν είναι δεδομένη, δεν ζητείται ούτε αναζητείται, δεν απαιτείται, δεν δηλώνεται, δεν είναι build in, δεν είναι ένστικτο, δεν προαναγγέλεται και δεν αποφασίζεται. Η φιλία είναι κατάκτηση, είναι επίτευγμα, είναι προσόν για δύο (τουλάχιστον), είναι τρόπος ζωής, είναι δώρο-έκπληξη. Και φυσικά.... δεν είναι για πάντα. Μπορεί να είναι δυνατή αλλά μπορεί να είναι κι εύθραυστη, ήρεμη αλλά πολλές φορές κι εκρηκτική, σταθερή αλλά και χύμα στο κύμα, δαιδαλώδης, χαοτική ή/και απαλή, κουραστική ή ευεργετική, ασκίαστη ή άστα να πάνε. Μπορεί ακόμη κι ερωτική να είναι μια φιλία. Εκεί όμως καραδοκούν μπελάδες. Άσε καλύτερα. Θα πάρω κάτι άλλο. Δεν είναι λοιπόν για πάντα η φιλία και πολλές φορές ό,τι αρχίζει ωραίο τελειώνει με πόνο. Αν υπάρξει «πόνος» δεν έχει έρθει ακόμη το τέλος. Ίσως να πήρε αναβολή αλλά πάντως δεν ήρθε. Αν δεν υπάρξει ούτε στενοχώρια, ούτε πίκρα, ούτε σου λείπει το πρώην αντικείμενο της υποτιθέμενης φιλίας, δεν υπήρξε ποτέ αυτή η φιλία, μια γνωριμία ήταν που πάει πέρασε και πάμε γι’ άλλα. Αυτό το είδος φιλίας ευδοκιμεί και στην πραγματική ζωή αλλά ο χώρος στον οποίο λατρεύει να αναπτύσσεται είναι το FaceBook. Πραγματική εμπειρία, δοκίμιο σκέτο να ανακαλύπτεις τί πιστεύουν οι περισσότεροι άνθρωποι added as friends, ή τί νομίζουν πώς είναι οι σχέσεις και οι φιλίες και γενικά πώς αντιλαμβάνονται τη σημασία να είναι κανείς κοινωνικός, ευχάριστος, ευγενής, ανεκτικός, φιλόξενος. Πολλοί από αυτούς δεν ενδιαφέρονται για φίλους, θέλουν αυλή, δεν μπορούν να υποστηρίξουν μια σχέση γιατί δεν έχουν εξασκηθεί σε αυτό είτε επειδή δεν θέλουν είτε επειδή δεν μπορούν γιατί έχουν συνηθίσει τον μικρόκοσμό τους και βλέπουν με τους ίδιους όρους και τον κανονικό τον κόσμο. Τα λάικ και τα σούπα και τα μούπες σε καμία περίπτωση δεν προσθέτουν ούτε ένα τόσο δα κόκκο στο οικοδόμημα που λέγεται φιλία και που πολλές φορές μπορεί να σου πάρει μια ολόκληρη ζωή για να το χτίσεις.   

Όλες αυτές οι Νάσιες αμπελοφιλοσοφίες αφορούν κυρίως τις ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ φιλίες. Κι αφού μπορώ να έχω άποψη γι’ αυτές θα πει ότι έχω φίλους, πάντως σε καμία περίπτωση περισσότερους από τα δάχτυλα των χεριών μου. Όμως ναι, τους έχω, αυτοί είναι η περιουσία μου, το στήριγμά μου, το σχολείο μου, το πανεπιστήμιό μου, το δικό μου FB (Friend Book), οι υποδοχείς της αγάπης μου, της προσοχής και της εκτίμησής μου. Αυτοί που ακόμα κι αν είναι οργισμένοι θα παραμείνουν ορκισμένοι φίλοι και συνοδοιπόροι. Σε όποιο μονοπάτι επιλέξουμε να είμαστε μαζί. Δεν είναι απαραίτητο να είμαστε όλοι στον ίδιο δρόμο περιπατητές. Να μη δημιουργηθεί και συνωστισμός. Πάντως όσο διαφορετικοί κι αν είμαστε νομίζω σ’ αυτή τη ρημάδα τη ζωή σε κάποιο σταυροδρόμι θα συναντηθούμε. Αν πάλι όχι στην επόμενη ζωή. Σας αγαπώ όλους. Ξέρετε εσείς.

* εσείς αν προτιμάτε βάλτε «μερικές παράμετρες».

ΘΑ ΤΗΝ ΒΡΩ ΕΓΩ ΤΗΝ ΑΚΡΗ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ.... ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ

Το ξέρω αγάπη μου ότι δεν έχω εναλλακτικές. Το ξέρω. Δεν μου άφησες άλλη επιλογή. 
Μ' εκδικείσαι και δεν ξέρω γιατί. Ε λοιπόν το ίδιο θα κάνω κι εγώ. Δεν ξέρω αν το πήρες χαμπάρι αλλά οι κανόνες της εκδίκησης άλλαξαν. Η εκδίκηση πλέον είναι ένα πιάτο που τρώγεται ζεστό... καυτό μη σου πω. Τόσο καυτό που θα σου κάψει το λαρύγγι να μην μπορείς πια ν'αρθρώσεις λέξη. Μιλιά, σσσςςςςςς. 

Σκέφτομαι ότι μπορεί να μην έχω τρόπο να σου αρνηθώ τα 500 ευρώ που μου τ' αρπάζεις από την τσέπη χωρίς να σε νοιάζει αν είναι τα μοναδικά μου, αν μ' αυτά θα πληρώσω το ταμείο μου, τη δόση του στεγαστικού μου, τα μελάνια του εκτυπωτή μου, το ρεύμα του σπιτιού και του γραφείου μου, αν μ' αυτά ταΐζω τα παιδιά (δεν έχω παιδιά 'νταξ, ποιητική αδεία το λέω). Δεν το συζητώ καν για τη δική μου ανάγκη να φάω. Μπορεί λοιπόν να μην έχω τρόπο να γλυτώσω το χαράτσι παρότι κάτι ακούγεται για ένα κίνημα δεν πληρώνω χαράτσια και τ' αρχίδια μου κουνιούνται. Θα τον βρεις εσύ τον τρόπο να μου τα πάρεις. 

Αλλά πίσω έχει η αχλάδα την ουρά. Πόσα είπαμε μου παίρνεις; 500 ευρώ για το επιτήδευμα; 300 για την αλληλεγγύη; Λοιπόν αλληλέγγυα δεν ήμουν ποτέ και δεν θα γίνω τώρα. Αν ήμουν θα είχα κι εγώ το όνομά μου σ' εκείνον τον πίνακα με τα ονόματα των σελέμπριτις που δίνουν φράγκα ή πουλάνε αέρα κοπανιστό, σε κείνο το νοσοκομείο που έχτισε η Μαριάννα με τα λεφτά των άλλων. 

Για το επιτήδευμα δικαίως τα θέλεις γιατί τώρα θα σου αποδείξω εγώ πόσο επιτήδεια είμαι, να σου στερήσω αλλιώς όσα μου παίρνεις με το ζόρι.

Γιατί θα σου τα στερήσω απ' αλλού αγάπη μου. Και θα σε τσούξει περισσότερο. Πάρτα στα μούτρα σου, τα 800 ευρώ, πάρτα, βάλτα εκεί που ξέρεις γιατί μόνο εκεί θα μπορείς να τα βάλεις σε λίγο αφού δεν θα σου φτάνουν ούτε για κωλόχαρτο. Αυτά είναι τα μόνα χρήματα που θα πάρεις από εμένα. Να το ξέρεις. Μαγαζί δεν θα δει ούτε τη φωτογραφία μου, σούπερ μάρκετ θα γίνει απαγορευμένη ζώνη. Σινεμά, θέατρο, συναυλίες, non, non et non θα ζήσω με τις αναμνήσεις μου. Ξέρεις πόσες έχω;; Ου ου ένα σωρό. Για βιβλία ούτε λόγος κι ας με συγχωρήσουν οι αγαπημένοι μου φίλοι που είναι συγγραφάκια. Μερικές χιλιάδες έχω στις βιβλιοθήκες μου. Θα τα πάρω απ' την αρχή. Κι αν μου τελειώσουν θα πάω στους φίλους μου τους διαβαστερούς (έχω έχω) και θα τους λέω "φέρτε". Για καινούργια βιβλία θα πηγαίνω στις παρουσιάσεις τους. Εκεί έχουν το κακό συνήθειο να τα διαβάζουν τα βιβλία που υποτίθεται πως θέλουν να πουλήσουν. 

Τι θα κάνω αντ' αυτών;; Λοιπόν έχουμε και λέμε.

Ούτε ένα ευρώ δεν θα σου δώσω με άλλους έμμεσους φόρους. Ούτε ένα. Έκοψα το κάπνισμα, εφημερίδες τέλος. Αναψυκτικά, παγωτά ροφήματα τύπου κόλα όλα τέλος. Τέλος τα ντιλίβερι και τα τέικ αγουέι. 

Κρασάκι ωραιότατο σπιτικό θα μου στέλνουν οι φίλοι μου από την Άνω Ραχούλα, τσάμπα, εγώ σε ανταπόδοση θα τους φτιάχνω ετικετούλες για τα μπουκάλια τους. Μόνο την εργασία εγώ, μόνο τη μακέτα, θα τις τυπώνουν μόνοι τους σπίτι τους. 

Φρέσκα φρούτα και λαχανικά, η φίλη μου το μαναβάκι από Κόρινθο. Θα την πληρώνω κι αυτή σε είδος. Διαφημισούλες για τη σοδειά τους.

Η φίλη μου η Έλλη ζει Ιταλία, τον Αύγουστο θα 'ρθει να δει τους γονείς της. Έχει ήδη έτοιμο το δέμα, μεγάλο είν' αλήθεια. Ζυμαρικά κάθε είδους, ρύζια, ντομάτες κονκασέ, αλεύρι, καφέδες, κρασί από την Τοσκάνη, αυγουλάκια από το Ούντινε, και γενικά ό,τι μπορεί να μεταφερθεί χωρίς να χαλάσει. Τον βγάλαμε τον χειμώνα. Στο αυτοκίνητό της θα τα βάλει. Θα 'ρθει που θα 'ρθει με αυτό, μην είναι άδειο. Αυτά θα της τα πληρώσω φυσικά. Αλλά ούτε ένα σεντς δεν θα έρθει στα λαμόγια του ελληνικού κράτους. Ούτε ένα σεντς δεν θα πληρώσω σε ΦΠΑ, ΕΦΚ, ΕΦΣ, ΔΓΜ, ΠΤΑΡΧΜΑΛ κι άλλους φόρους. Χαλάλι του του Σύλβιο. Τα κέρδισε με το σπαθί του. 

Η φίλη μου η Άννα  ζει στη Γερμανία. Σκέφτηκα να της πω να μου φέρει μπύρες αλλά όχι. Δεν θέλω τίποτε από εκεί. Δεν τους χωνεύω. 

Ο φίλος μου ο Νίκος ζει Αλβανία. Θα ρθει με τα παιδιά του το καλοκαίρι στα πεθερικά του. Θα μου φέρει τυριά, ψωμιά, κουλούρια, τσουρέκια. Κι εγώ θα κάνω μπέιμπι σίτινγκ αν θέλει να πάει με την κυρά του καμιά βόλτα. Επί σειρά ετών τόσα και τόσα έχουν κάνει οι Αλβανοί για μας, ξεσκάτισαν γριές, καθάρισαν σπίτια, φρόντισαν άρρωστους, έσκαψαν, πότισαν, όλη την Ελλάδα έχουν βάψει 50 φορές. Να μην κάνω κι εγώ κάτι γι' αυτούς;

Ρούχα, παπούτσια, τσάντες, έχω για τέσσερις ζωές. Κι αν θέλω κάτι τις φρέσκο; Η Ελένη σπουδάζει στο Παρίσι. Έχει το ίδιο σουλούπι με μένα. Και το ίδιο γούστο. Θα με φροντίσει. Ούτε αυτά θα τα πληρώσω. Γιατί θα μου τα στέλνει στη γιορτή και τα γενέθλιά μου. Θα μου πείτε τώρα "εσύ δεν θα της κάνεις δώρο";; Αμέ, από το Παρίσι θα το ψωνίσει και θα της δώσω τα λεφτά. Ή θα τα συμψηφίσουμε. Θα δούμε, θα δούμε, είπαμε θα τον βρω εγώ τον τρόπο αγάπη μου. 

Τί μένει; Το γάλα και το γιαούρτι. Ε θα ζήσω λοιπόν χωρίς γάλα και χωρίς γιαούρτι. Για το ασβέστιο θα παίρνω χάπια. Θα μου τα στέλνουν οι φίλοι μου που σπουδάζουν στην Αμερική. 

Ααααα ξέχασα τα κρέατα και τα πουλερικά. Δεν πειράζει πάντα ήθελα να γίνω χορτοφάγος. Και τα ψάρια; Φάτε μάτια ψάρια, η κοιλιά περίδρομο.

Γκαίγκε;; 

Εκτός..... εκτός..... αν συμβεί κάτι άλλο!!!! Δεν ξέρω, δεν ξέρω, πηγαίνει εσάς πουθενά το μυαλό σας;; Κατεβάζει καμιά ιδέα η κούτρα σας;;

ΑΚΟΥ ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Τελικά τη γουστάρω αυτή την κρίση. Τη γουστάρω τρελά. Τη γουστάρω γιατί τώρα ξέρω ποιός πραγματικά είσαι. Είτε γιατί εγώ βλέπω καλύτερα είτε γιατί εσύ δεν μπορείς πια να κρυφτείς. Ή και τα δύο. Φανερώθηκες πια δειλέ συνάνθρωπε και δήθεν συνοδοιπόρε. Θλιβερέ «συνεργάτη» και «συναγωνιστή». Δεν βλέπεις την τύφλα σου αλλά εμένα με βλέπεις. Και με βλέπεις σαν εχθρό. Ξαφνικά με νοιώθεις υπάλληλό σου, ενώ δεν είμαι, μόνο και μόνο επειδή γαμοσταυρίζεις την τύχη σου που δεν προνόησες να έχεις υπαλλήλους κανονικούς να τους γαμήσεις το κέρατο τώρα που οι πολιτικοί τους οποίους εσύ ψήφισες σου γαμούν το δικό σου. 

Είσαι φοβισμένος και παρότι ψηλός, είσαι κοντόφθαλμος και δειλός, δεν τολμάς ούτε το βλέμμα να σηκώσεις και να τους κοιτάξεις στα μάτια. Αλλά πόσο εύκολα εσύ, ρίχνεις το βλέμμα σου άγριο σε μένα. Δεν έχεις εξουσία και το ξέρεις. Κυρίως δεν έχεις εξουσία επάνω μου. Ποτέ δεν είχες, απλά το νόμιζες. Αρρωσταίνεις μίζερε ανθρωπάκο που δεν την απόκτησες αυτή τη ρημαδοεξουσία. Που ήξερες τόσα χρόνια ότι δεν μπορείς να μου τη βγεις γιατί είμαστε ίσα κι όμοια. Τώρα όμως την έχεις δει αφεντικό αφού δεν μπορείς πια αφεντικό ούτε του εαυτού σου να είσαι. Ανθρωποφάγος έγινες ή μάλλον ήσουνα και τώρα το δείχνεις. Ποια αλληλεγγύη, σκατά, ένα τίποτα είσαι.

Γουστάρω αυτήν την κρίση, δεν θέλω να σωθεί η χώρα. Θέλω να βουλιάξει σούμπιτη για να εξαφανιστείς εσύ, το χειρότερο είδος ανθρώπου που έχει υπάρξει ποτέ σ’ αυτόν τον πλανήτη κι αυτή η χώρα σου ’κανε την τιμή να σε φιλοξενεί. Πατάμε το ίδιο χώμα, αναπνέουμε τον ίδιο αέρα κι αρρωσταίνω και μόνο με τη σκέψη. Γουστάρω την κρίση κι ας με πάρει κι εμένα ο διάολος. Θυσιάζομαι για το καλό της χώρας μου.

Δεν είμαι δούλος σου ρε, παρ’ το απόφαση. Μη μου πετάς ό,τι μαλακία σου ’ρθει στο κεφάλι τύπου «πες δόξα τω θεώ που ’χεις δουλειά, κι έχεις ψωμί και τρως», νομίζεις ότι με ταΐζεις κι από πάνω, πόσο βολικό να ξεχνάς ότι είμαστε ίσοι, εγώ κάνω για σένα ανθρωπάκο τη δουλειά που εσύ έχεις ανάγκη κι εσύ με αμοίβεις γι’ αυτό. Ίσα βάρκα, ίσα νερά. Δεν είσαι σε θέση εσύ να μου κάνεις εμένα μαθήματα επιβίωσης που τα ’χες όλα εύκολα και πρόλαβες γαμώ το κέρατο μου και την έφτιαξες τη ζωούλα σου, τις περισσότερες φορές εις βάρος μου και τώρα παρ’ όλο που έχεις περίσσευμα (να το χαίρεσαι) θέλεις και το δικό μου ψωμί να μου το φας επειδή τάχα έχουμε κρίση. Αν δεν σου άνοιγα εγώ τα μάτια, μικρέ ανθρωπάκο, δεν θα ’χες πάρει χαμπάρι για την κρίση. Θ’ άκουγες για κόσμο στο Σύνταγμα και θα νόμιζες ότι μετακόμισε η ανθοκομική έκθεση Κηφισιάς. Σε σένα τα λέω αυτά, που τολμάς και μου λες ότι, ναι, θ’ απεργήσεις κι εσύ γιατί βαρέθηκες να πληρώνεις φόρους, όσους δεν μπόρεσες δηλαδή ν’ αποφύγεις. Γι’ αυτό νομίζεις ρε μαλάκα ότι γίνονται οι απεργίες;

Σε πήρα χαμπάρι ανθρωπάκο της κρίσης. Όταν τολμάς να μου λες, επειδή με νομίζεις φίλη σου, ότι είμαι ίδια σου – μπορεί να ήμουνα κάποτε φίλη σου, όχι πια, να το ξέρεις – όταν λοιπόν τρίβεις με ικανοποίηση τα χέρια σου επειδή παζάρεψες μέχρι θανάτου τους άλλους κι ανακάλυψες εντυπωσιασμένος ότι εσύ τελικά βγήκες και κερδισμένος από πάνω!!!! Όταν δεξιά κι αριστερά διατυμπανίζεις τα «μαύρα» σου και τις  «offshore» σου. Όταν το μόνο χρώμα που αντιλαμβάνεσαι είναι το μαύρο είτε επειδή τέτοια ήσαν τα λεφτά σου τόσα χρόνια είτε επειδή θα ’θελες πολύ να ζεις στον Αμερικανικό Νότο, τότε τις καλές εποχές. Όταν σύμμαχός σου είναι ο πελάτης σου που τον έχεις κάνεις θεό, αλλά εγώ σε ξελασπώνω, εγώ κάνω τη βρώμικη δουλειά, δεν υποτιμώ τη δική σου αλλά μη μου τη λες κι από πάνω «με τέτοια κρίση πρέπει να δουλέψεις για ένα κομμάτι ψωμί και να λες κι ευχαριστώ». Εγώ ρε μαλάκα ανθρωπάκο την ζωή μου επέλεξα να τη ζήσω όπως γούσταρα, κι η εξάρτησή μου από το λάιφ στάιλ και τα λεφτά ήταν η μικρότερη δυνατή. Χέστηκα για τα φαγάδικα Michelin και Pirelli και τους σκούφους και τα σαρίκια και Λουί Βιτόν και τα Ουτζιτζί - μη χέσω καλοκαιριάτικα. Τρισάθλιε υποανθρωπάριε που δεν τολμώ να στενοχωρηθώ για τίποτα αφού δεν μου το επιτρέπεις εσύ κι ο κωλοχαρακτήρας σου. Που χέστηκες για το πρόβλημά μου αλλά καταλαβαίνεις ότι δεν ξηγιέσαι καλά όμως δεν ζητάς μια συγνώμη. Έτσι ρε αδελφέ, πες την αυτή τη ρημάδα τη συγνώμη κι ας μην την εννοείς. Πες την χάριν της συνύπαρξης στον ίδιο κόσμο, στον ίδιο το ντουνιά.

Θέλεις το τέλειο αποτέλεσμα αλλά το θέλεις τσάμπα. Όμως την κυβέρνηση τη βρίζεις .... μάλλον. Όχι γιατί καταστρέφει τη χώρα... δεν νομίζω ότι την ένοιωσες ποτέ χώρα σου ή σε νοιάζει γι’ αυτήν. Όχι γιατί τινάζει στον αέρα δικαιώματα που κατακτήθηκαν με αίμα. Γιατί εσύ δεν αγωνίστηκες για τίποτα. Εσένα η ζωή σου ήταν το λάιφ στάιλ, τα ιν και τα άουτ και τα κλικ και τα σκατά μου τα ίδια. 'Νταξ κι εμένα δουλειά μου δεν είναι οι αγαθοεργίες, διαφημίσεις και σλόγκαν πουλάω κι εγώ, αλλά εμένα είναι Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΟΥ ΚΙ ΟΧΙ Η ΖΩΗ ΜΟΥ. Κι εσύ μικρέ τρισάθλιε μαγαζάτορα που πουλάς τα μαρκέ 1000 φορές πιο ακριβά, αφού 1000 φορές πιο ακριβά στα πουλάει η αντιπροσωπεία ενώ τα παίρνει από την Κίνα 10 σεντς δεν θες οι υπάλληλοί σου να ’χουν δικαιώματα, μόνο εσύ έχεις κι επαναστατείς όταν μειώνεται το αφορολόγητο αλλά από την άλλη χαίρεσαι που θα γλιτώσεις δώρα κι επιδόματα κι αποζημιώσεις. Πας στο Σύνταγμα ελπίζοντας να δεις κρεμάλες με τους υπαλλήλους που εσύ θεωρείς ότι σε εκμεταλλεύονται αντί να σου χρωστάνε χάρη. Πας στο Σύνταγμα για να μπορείς να ξαναγίνεις το μικρό λαμόγιο που ήσουν πάντοτε. Το κακό είναι ότι πηγαίνω κι εγώ. Γιατί άραγε; Ε λοιπόν πηγαίνω και βρίσκομαι μαζί με πολλούς που δεν θέλω ούτε τον ίδιο αέρα ν’ αναπνέω ούτε το ίδιο χώμα να πατάω, αλλά έχω πλάι μου 3.... 4 ....άντε 10 βαριά βαριά ανθρώπους που μόνο γι’ αυτούς αξίζει να είμαι εκεί. Γι’ αυτούς αλλά κυρίως για μένα θα κάνω τα πάντα για ν’ ακυρώσω το είδος σου. Όσο κι αν μου κοστίσει αυτό.