Μπραζίλιαν; Α πα πα με πειράζει στα νεύρα.

Χαίρετε. Κι ανάθεμα αν ποτέ ξαναδώσω συμβουλές καλλωπισμού σε άνθρωπο και ειδικά σε γυναίκα κι ακόμα ειδικότερα σε φίλη. Αν το ξανακάνω να με φτύσετε, να με δείτε σουβλιστή σαν αρνί το Πάσχα, ηλιοκαμένη να κόβω βόλτες στον Άγιο Παντελεήμονα, να μου καεί ο αποκωδικοποιητής αλλά η τηλεόραση να μπορεί να "πιάνει", να χαλάσει η τοστιέρα μου, η καφετιέρα μου και το κλιματιστικό μου. Να ρημαδοσπάνε τα νύχια μου και να μην μπορώ από το τρέμουλο να ισιώσω γαλλικό ούτε σε δέκα τέρμινα.

Εμείς οι γυναίκες έχουμε κάποιες κακές συνήθειες που εσείς οι άντρες μας τις έχετε περάσει ως απόλυτες αναγκαιότητες. Κι εμείς ως ηλίθιες τσιμπάμε για να σας προσφέρουμε ως θέαμα και ως άρτον και ως οτιδήποτε γουστάρετε ένα αποτέλεσμα άμεμπτο, άχραντο αλλά καθόλου μυστήριο. Τουτέστιν τρίχα μόνο στα μαλλιά (πάλι καλά που δεν μας θέλετε γουλί), στα φρύδια (πάλι καλά δεν μας θέλετε τζοκόντες) και πουθενά αλλού. Το δε επίμαχο σημείο, το θέλετε ...καλλιγραφία! Μόνο τα απαραίτητα δηλαδή. Τα οποία εσείς επίσης καθορίζετε. Αδιαπραγμάτευτο παραμένει το τρίγωνο των βερμούδων και πιο συγκεκριμένα οι δύο του πλευρές το επονομαζόμενο και "μπικίνι" το οποίο το θέλετε σαν τον "πισινό μωρού παιδιού" χωρίς ποτέ να μας έχετε ρωτήσει αν εμείς σας θέλουμε σαν τον "πισινό της μαϊμούς" που πολλές φορές το έχετε συνήθειο και τολμάτε να εμφανίζεστε έτσι μπροστά μας. Εσείς ένα ντουζάκι (κι αν) κι εμείς των παθών μας τον τάραχο. Προσωπικώς όλα αυτά τα έχω χεσμένα, τα κάνω βεβαίως αφού έξις δευτέρα φύσις αλλά επειδή έτσι γουστάρω. (Κούνια που με κούναγε).
- Δε μου λες χρυσή μου γιατί εσένα είναι σένιο;
- Γιατί εγώ χρυσή μου χρησιμοποιώ αποτριχωτικό μηχανάκι.
- Και δεν πονάς;
- Όχι και τόσο. Να σου το δανείσω να δοκιμάσεις. Θα βρεις την υγεία σου. Αργούν οι τρίχες να ξαναβγούν κι όταν αυτό συμβαίνει είναι εξασθενημένες και δεν προβάλλουν σπουδαία αντίσταση, τις έχεις του χεριού σου. Το χρησιμοποιείς όπου γουστάρεις.

Κι άρχισα τις οδηγίες. Πριν ξεκινήσεις, κάνεις αυτό κι αυτό, μετά κάνεις τούτο και τούτο. Πήρε που λέτε η φίλη μου το μηχανάκι μου για να δοκιμάσει. Την προειδοποίησα, να πείτε πως δεν την προειδοποίησα!! Συγκεκριμένα της είπα: κοίτα, δούλεψέ το δυο-τρεις μερούλες πριν την θάλασσα ή το σεξ. Να δεις ρε παιδί μου πώς αντιδρά το δέρμα σου. Κάνε πρώτα σε κάποιο σημείο που είναι λίγο κρυφό. Να πάρει το χέρι σου το "κολάι" που λένε.

Δεν ξέρω τί έκανε, εκείνο που ξέρω είναι πως ήρθε πανικόβλητη στο σπίτι μου να τη σώσω. Φώναζε, τσίριζε "μ' έκαψες που να καείς, σαν το κεράκι της λαμπρής", "εντάξει να καώ χρυσή μου αλλά να μη μάθω πρώτα τον λόγο;"

"Να σου φτιάξω καφέ;" "Να μου φτιάξεις". "Να σου δώσω κι ένα λεξοτανίλ;" "Δώσε". "Δεν έχω!!!"

- Για πες λοιπόν σε τί οφείλω τις τσιρίδες "Αναγνωστοπουλίνα θα σε @@@@@@@"; Τί έκανα για να την αξίζω αυτήν την εμπειρία;

Κι αντί να μου πει, σηκώνει τη φούστα της και τί να δω!!! Τις δύο πλευρές του τριγώνου των βερμούδων, κατακόκκινες κι ερεθισμένες μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο. Και το χειρότερο; Είχε προχωρήσει και πιο μέσα γιατί η μαλακισμένη το ήθελε και μπραζίλιαν!! Της είπα ότι δεν είναι τίποτα σοβαρό, ότι ο ερεθισμός θα υποχωρήσει, εκείνη λύσσαγε, μου 'λεγε και μου ξανάλεγε ότι είχε εκείνο το βράδυ ραντεβού με τον Τόλη για intimate moments. Ε ωραία χρυσή μου, δείτε το ρομαντικά, μην ανάψετε φώτα, ούτε κεριά. Όταν δηλαδή αυτός σου 'ρχεται αξούριστος εσύ γιατί δεν διαμαρτύρεσαι. Γιατί εκείνης της άρεσε, αυτή ήταν η απάντησή της. Κι αντί να την ξεχέσω και να την  πετάξω έξω από το σπίτι μου, καθόμουν και την άκουγα και το κυριότερο την έβλεπα απειλητική απέναντί μου με τη φούστα ακόμη σηκωμένη μέχρι το σαγόνι. Καθώς λοιπόν κοιτούσα τον ερεθισμό καλύτερα, έκανα το θανάσιμο σφάλμα να της πω, Ρε συ δεν την έκανες καλά την αποτρίχωση, σ' ένα σωρό σημεία υπάρχει ακόμη "αλσίλιο"!! Αμάν, πάνω που είχε ηρεμήσει ξανάρχισε ν' αστράφτει και να βροντάει. Σαν οχτώ έγινα κυρία μου αλλά δεν έχω την ευλιγισία τη δική σου, έχω και παραπάνω κιλά, δεν έβλεπα, ούτε που ξέρω τί γίνεται από κάτω. Έχω και μυωπία, έχω και πρεσβυωπία, έβαλα καθρέφτη αλλά δεν μπορούσα να δω. Γι' αυτό θα μου το φτιάξεις εσύ!!!

Καλά μιλάμε, τόσο γέλιο είχα να ρίξω από τότε που ο Ρακιντζής στη Γιουροβίζιον τραγουδούσε "εσ-έι-τζι-έι-πι-ο"!!! Τί λες πουλάκι μου; Αλλά ήταν καταφερτζού η φίλη μου κι εγώ πανηλιθίου κι υποχωρητική. Ωραία, της λέω, θα δοκιμάσω να σ' αποτελειώσω με το μηχανάκι κι ό,τι μείνει με το τσιμπιδάκι των φρυδιών, έτσι γίνεται. Παλουκώσου στην καρέκλα. Έλα όμως που δεν βολευότανε!! Έλα όμως που το μπάνιο μου είναι μικρό! Έλα όμως που στο υπόλοιπο σπίτι δεν είχα σωστό φωτισμό! (Έλα όμως που δεν γούσταρα τα τριχίδια να πέφτουν στο πάτωμα και να μαζεύω μετά! αλλά δεν της το είπα βεβαίως βεβαίως). Να βγούμε, μου λέει, στο μπαλκόνι! Τί λες βρε θεοπάλαβη, της λέω εγώ, πώς θα βγούμε στο μπαλκόνι; Μα έχεις κατεβασμένες τις τέντες. Και λοιπόν; Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα μας δούνε!
Κι αν μας δούνε δηλαδή, τί έγινε; Εδώ βλέπουνε μέρα παρά μέρα τη λωρίδα του υδραυλικού όταν ο γείτονας πλένει τα αυτοκίνητα της φαμίλιας, εγώ είμαι το πρόβλημα;

Με τάπωσε είναι αλήθεια. Ατράνταχο επιχείρημα. Άντε πάμε στο μπαλκόνι να δούμε τί θα ...δούνε. Η αλήθεια είναι πως λίγο γυναικολόγος ένιωσα. Η αλήθεια είναι πως μια πετσέτα της την έχωσα στο στόμα να τη δαγκώνει και να μην φωνάζει σε περίπτωση που πονούσε. Μούγκα η κυρία όμως. Άχνα αυτή, το άχτι μου εγώ! Η αλήθεια είναι πως γέλαγα σαν τρελή και μόνο στη σκέψη πως κάποιος γείτονας κοιτάζει δυο ηλίθιες όπου η μία έχει απλωμένα τα πόδια στα μπράτσα μιας πολυθρόνας, την ώρα που η άλλη ηλίθια έχει πάρει το επιλέιντι-μη-χέσω και μετά το τσιμπιδάκι των φρυδιών κι επιδιορθώνει τ' αδιόρθωτα.

Το ήθελε και μπραζίλιαν η μαντάμ. Τί το θες κυρά μου με μυωπία και πρεσβυωπία το μπραζίλιαν; Δεν σου 'πανε πως πειράζει τα νεύρα; (τα δικά μου).

Το δικαίωμα στην εργασία είναι ιερό. (Αμ' δεν το βλέπω;)

Το δικαίωμα στην εργασία είναι ιερό. (Για ποιόν ...Κύριε;)

Μάλιστα. Και πού να δείτε πόσο ιερή είναι η υποχρέωσή μου για εργασία προκειμένου ν' ανταποκριθώ σε όλα όσα μου ζητάτε. Όχι πως έχω καμιά σκασίλα δηλαδή αλλά επειδή υποψιάζομαι ότι εσείς έχετε θα πρέπει να ψάξετε να βρείτε εκείνη τη ζυγαριά που εσείς την έχετε γραμμένη στ' αρχίδια σας αλλά εγώ στο πορτοφόλι μου και να υπολογίσετε πόσο δικαίωμα και πόσο υποχρέωση είναι για μας τους κοινούς θνητούς-μαλάκες η εργασία.

Ε λοιπόν Κύριε, μην κουράζεστε με ζυγαριές κι άλλα βαρέα κι ανθυγιεινά.
Σας δηλώνω ότι ευχαρίστως θα παραιτηθώ και απ' αυτό το δικαίωμά μου, όπως από τόσα και τόσα άλλα και θα κρατήσω μόνο την υποχρέωση αλλά πρώτα να παίξουμε ένα παιχνίδι. Το παιχνίδι των όχι και πολλών επιλογών.

Το κουτί 1 ή την κουρτίνα 2 (με ή χωρίς "Ζονγκ"*);
Το κουτί δεν το θέλω (ούτε το 1 ούτε κανέναν άλλον αριθμό άρτιο ή περιττό, ακέραιο ή δεκαδικό, δίδυμο αριθμό, πρώτο ή φίλιο αριθμό ή όποιον άλλον αριθμό οποιασδήποτε κατηγορίας) γιατί μπορεί να έχει "πακέτο" μέσα, άγνωστο από πού, άγνωστο από ποιόν και μένανε δεν μου αρέσουν οι εκπλήξεις. Ίσα ίσα τα φέρνω βόλτα (έλα όμως που δεν τα φέρνω) με τον εαυτό μου και με τους μέχρι τώρα γνωστούς οικείους και φίλους μου φανταστείτε τί θα πάθω αν εμφανιστούν στη ζωή μου απ' το πουθενά τίποτε αδέλφια, ξαδέλφια  ή άλλοι συγγενείς ή τίποτε ξεχασμένοι φίλοι. Αν υπάρχουν και καίγονται να με βρουν ας με αναζητήσουν στο Facebook και σιγά μη με βρουν με το ονοματάκι-παραλλαγή που έχω ως "Γραφή και Χρώμα". "Ιρίστο εν παρόδο" (απλοποιημένη γραφή όχι αστεία) να σας πω ότι "οσονούπο" (the simple is beautiful) θα επιλέξω σόλο καριέρα στο Facebook χρησιμοποιώντας το ονοματάκι που μου χάρισε ο νονός μου κατά παραγγελίαν βεβαίως βεβαίως από τη μαμά και το μπαμπά μου. Έτσι θα τους διευκολύνω όλους να με βρίσκουν, να κάνουν "ρικουέστ", εγώ να κάνω "αντ", να λέμε παπαριές καμαρωτές, να λαϊκίζουμε αραιά και που κι όξω απ' την πόρτα.
Εκτός κι αν μέσα στο κουτί δεν υπάρχει καμία έκπληξη αλλά "μια απ' τα ίδια", το γνωστό δηλαδή "πακέτο μέτρων" που όλοι γνωρίσαμε κι όλοι αγαπήσαμε. Γνωστό ως μέθοδο, γιατί το καινούργιο περιεχόμενό του αγνοείται. Όπως και η τύχη μου (μέσα). Εκείνο που δεν αγνοείται είναι το υλικό του "πακέτου". Εδώ δεν έχει σκληρό πακέτο ή μαλακό πακέτο, εδώ έχουμε ένα και καλό. Σκληρό, θεόσκληρο για να μην τσακίζουν οι γωνίες. Μόνο οι άνθρωποι. Κι αν θέλουμε να είμαστε κι εμείς "επικαιροποιημένοι" μπορούμε να το λέμε κατ' ευφημισμόν "μπουκέτο μέτρων". Να ξέρετε όμως ότι ο αποκωδικοποιητής του μπουκέτου αυτού δεν έχει εφευρεθεί ακόμα αγαπητοί εν Crypto αδελφοί μου. Άρα "δεν θα ξέρεις από πού σου 'ρθε" ακούω φωνές από παντού. Άρα "πίστευε και μη ερεύνα" ακούω άλλας φωνάς απ' τας γραφάς. Όπως και να 'χει το βλέπω να μου 'ρχεται, στο "δόξα πατρί". Και σ' αυτήν όμως την περίπτωση δεν θα επιλέξω το κουτί.

Πάμ' παρακάτω.

Την κουρτίνα (παρομοίως κανέναν αριθμό από τις προαναφερθείσες κατηγορίες) δεν τη θέλω γιατί κάποιοι από τους σκελετούς που κρύβετε στην ντουλάπα σας ίσως βαρέθηκαν την πνιγηρή ατμόσφαιρα από τη ναφθαλίνη και να έχουν αναζητήσει φιλοξενία στις πτυχές της. Άσε που από πίσω μπορεί να καραδοκεί ο Ζόνγκ!! Η ήττα μας δηλαδή προσωποποιημένη. Επειδή όμως τώρα τελευταία τα βλέπω όλα διπλά και τρίδιπλα (και είναι, ω ναι το ξέρω πόσο διπλοί και τρίδιπλοι είναι οι φόροι, οι εισφορές, τα έξοδα εν γένει για να μην μακρηγορούμε) βλέπω τρεις Ζόνγκ που μου υπόσχονται ο καθένας χωριστά αλλά κι όλοι ομού και ταυτοχρόνως εκτός από ήττες και μερικά ιερά - πλην όμως ανύπαρκτα - δικαιώματα.

Μου λέτε Κύριε πως η εργασία είναι ιερή. Για ποιόν Κύριε; Ιερή για μένα που εργάζομαι, ιερή γι' αυτόν που του εργάζομαι ή είναι ιερή για εσάς που με επεξεργάζεστε, κοινώς με δουλεύετε δηλαδή, από το πρώτο μου το γάλα μέσα στο οποίο εδώ και χρόνια αναρωτιέμαι τί στο διάολο έβαλε μέσα του η μάνα μου κι ενώ άλλα μου λέτε εσείς άλλα καταλαβαίνω εγώ;
Είναι ιερό δικαίωμα γι' αυτόν που θέλει να εργαστεί ο ίδιος, γι' αυτόν που δεν θέλει να εργαστεί ο ίδιος αλλά κάποιοι άλλοι αντί γι' αυτόν ή είναι ιερό δικαίωμα γι' αυτόν που ενώ θέλει πάρα πολύ, δεν μπορεί καθόλου;

Κατ' αρχήν να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Είναι σίγουρο ότι δεν μιλάμε για χόμπι; Είναι σίγουρο ότι δεν μιλάμε για εθελοντισμό; Είναι σίγουρο ότι δεν μιλάμε για αθλοπαιδιά; Πάντως σπαζοκεφαλιά είναι και το ότι μας δουλεύετε ασύστολα ας μην το κάνουμε θέμα. Σε αυτές τις βουτιές που κάνω στο παρελθόν ανασύρω μια αμυδρή εικόνα, αμυδρή μεν αλλά υπάρχει. Κάτι θυμάμαι δηλαδή από παλαιά πως η εργασία - ιερή ή όχι - πρέπει να συνοδεύεται κι από μία αμοιβή. Άρα για να μπορέσουμε να συνεννοηθούμε ας υποθέσουμε - ας "υποθέσουμε" λέω - ότι εκτός από εκείνο το ιερό δικαίωμα που λέγαμε είναι ιερό και το αποτέλεσμά του δηλαδή η αμοιβή. Ρωτάω λοιπόν εγώ, πόσο ιερό μπορεί να θεωρηθεί ένα δικαίωμα όπου το αποτέλεσμά του, δηλαδή η αμοιβή του είναι κάτι παραπάνω από την μηνιαία κάρτα απεριορίστων διαδρομών προκειμένου να πάει κάποιος στον χώρο όπου καλείται να το ασκήσει; (το δικαίωμα). Πόσο ιερή μπορεί να είναι μια ώρα εργασίας προς 3 ευρώ (και το παράδειγμα δεν είναι τυχαίο); Κατάλαβα, μην κουράζεστε. Είναι ιερό το δικαίωμα κάποιου στην εργασία κάποιου άλλου. Ο οποίος κάποιος θα πληρώσει 3 (ευρώ) για μια ώρα αλλά θα κερδίσει 500 κι ο άλλος θα εισπράξει 3 (κανονικά και ισομεγέθη) αλλά θα πρέπει να πληρώσει 100 (ακανόνιστα, γιατί σήμερα είναι 100 κι αύριο μπορεί να είναι 150... 200... 300 ή και παραπάνω, αναλόγως τις ανάγκες των τραπεζών). Αυτό λοιπόν το σετάκι για το οποίο έχει μαλλιάσει η γλώσσα θεωρητικών, φιλοσόφων, οικονομολόγων συστημικών και μη, πολιτικών, πολιτικάντηδων, συνδικαλιστών και συνδικαλιζομένων είναι η κουρτίνα με τον Ζονγκ-εργασία ως δικαίωμα και δεν το επιλέγω. Παραιτούμαι.

Παμ' παρακάτω.

Ας πάμε στην κουρτίνα με τον Ζονγκ-εργασία ως υποχρέωση. Για την ακρίβεια δεν πρόκειται για υποχρέωση αλλά για ανάγκη. Μία μοναδική κι αδιαίρετο ανάγκη να εξασφαλίσει ένας άνθρωπος τα προς το ζην, γι' αυτόν και για την οικογένειά του, αν έχει, αν πρόλαβε δηλαδή να δημιουργήσει οικογένεια. Γιατί τώρα πια όποιος πρόλαβε τον κύριον είδε (ή οίδε, δεν είμαι σίγουρη) αφού η "οικογένεια" είναι και αυτή ένα είδος προς εξαφάνισιν. Επειδή προϋποθέτει σχέση, γάμο, παιδιά, έξοδα δηλαδή. Κι ενώ ένα είδος φώκιας, η μονάχους-μονάχους, είναι υπό εξαφάνισιν, ένα άλλο είδος, νεοδημιούργητο, ο άνθρωπος μονάχους-μονάχους, αυξάνεται με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου ή για να είμαι στη μόδα, αυξάνεται με ρυθμούς "επιταχυντή αδρονίων".
Αυτήν λοιπόν την υποχρέωση - ναι, την αποδέχομαι (ως υποχρέωσή μου απέναντι στον εαυτό μου εγώ, ως υποχρέωσή μου απέναντι στο κράτος εσείς). Αλλά είναι μια υποχρέωση-tango όπου κι εδώ it takes two babe ...ουπς αγαπητέ Κύριε, ήθελα να πω. Όχι πως ελπίζω ή πιστεύω ότι έχετε μάθει να χορεύετε εσείς τίποτε περισσότερο από εμάς στο ταψί. Αλλά ας μην το κάνουμε θέμα.

Παμ' παρακάτω.

Θέλουμε λοιπόν εργασία και δεν μας ενδιαφέρει ο προσδιορισμός ή το είδος της. Δεν θέλουμε να ΤΟ μάθουμε θέλουμε να ΤΗΝ κάνουμε. Και κυρίως δεν θέλουμε να τη ζυγίσουμε στη ζυγαριά που λέγαμε στην αρχή της γκρίνιας μου ...ουπς του κειμένου μου ήθελα να πω. Αδιαφορώντας εμείς (ως άνευ ουσίας) για τον προβληματισμό αν η εργασία είναι δικαίωμα ή υποχρέωση ή και τα δύο και ξεπερνώντας εμείς το ...φιλοσοφικό ερώτημα (ως ήδη απαντηθέν από τη γαμημένη τη ζωή) αν η υποχρέωση ή/και δικαίωμα  είναι ιερό ή όχι ας σταθούμε σε αυτό που φαντάζομαι ότι συμφωνούμε κι εμείς κι εσείς: στην εξαπανέκαθεν βεβαιότητα πως η δουλειά δεν είναι ντροπή. Αν τώρα εσείς επιμένετε, δεν θα τα χαλάσουμε στο όνομα... δώστε  δικαιώματα στον κόσμο. Για να τα καταπατήσετε αργότερα... ξέρετε εσείς.

Γιατί δεν ξέρω αν έπεισα εσάς, για εμάς πάντως ένα είναι σίγουρο: πως για να είναι κάτι "ιερό" πρέπει πρώτ' απ' όλα να υπάρχει.


* Ο όρος σφαγή του Ζονγκ (αγγλικά: Zong Massacre, στο παρελθόν χρησιμοποιούνταν επίσης ο όρος υπόθεση Ζονγκ, Zong Affair) αφορά την μαζική δολοφονία Αφρικανών δούλων που έλαβε χώρα το 1781 στο πλοίο Ζονγκ (Zong) ιδιοκτησίας Τζέιμς Γκρέγκσον. Η υπόθεση αυτή προκάλεσε σάλο στην Βρετανία, ανοίγοντας τον δρόμο για δράσεις σχετικά με την κατάργηση του δουλεμπορίου στη χώρα.


 

After many a summer

(Με την άδειά σας κε Χάξλεϋ. Θα μου επιτρέψετε να δανειστώ κι εγώ με τη σειρά μου τον τίτλο, εξάλλου δεν είναι δικός σας κι εσείς από αλλού τον δανειστήκατε.)

Αντί προλόγου...
Όπως πίσω από κάθε τι καλό και κάθε τι κακό, κρύβεται το ελληνικό πνεύμα το αθάνατο που συνεχίζει να μας ταλαιπωρεί καθώς περνούν οι αιώνες, αντί να μας συντροφεύει σ' αυτό το τόσο αλλόκοτο, κουραστικό και παράλογο, ωστόσο συναρπαστικό κι ανεπανάληπτο ταξίδι που το λέμε ζωή. Άλλους τους βυθίζει στα τάρταρα της ανημπόριας και της κατήφειας κι άλλους τους εμπνέει και γράφουν ποιήματα-ποταμούς για την αιώνια νιότη κι ομορφιά, για τη ματαιοδοξία και το ναρκισσισμό κι άλλους για να φαντάζονται τον ζοφερό κόσμο του μέλλοντός μας και να δημιουργούν μυθοπλασίες-κραυγές αγωνίας και προειδοποίησης πως πρέπει να συμβούν γενναίες πράξεις προκειμένου αυτή η ζωή ν' αποκτήσει για τον καθένα από εμάς το νόημα που του ταιριάζει.

....

[Tennyson]

Ο Τιθωνός, πανέμορφος άντρας, γιός του βασιλιά της Τροίας Λαομέδοντα και της Στρυμούς,  αγαπήθηκε από την Ηώς (την λατίνα Αουρόρα, προσωποποίηση της Αυγής, κόρη του Τιτάνα Υπερίωνα και της Τιτανίδας Θείας κι επομένως αδελφή του Ήλιου και της Σελήνης) που τον απήγαγε μαζί με τον Γανυμήδη για να έχει και τους δύο εραστές της. Με τον Τιθωνό απέκτησαν δύο παιδιά, τον Μέμνονα και τον Ημαθίωνα. Όταν ο Δίας ζήτησε πίσω τον Γανυμήδη για τον εαυτό του, η Ηώς τον παρακάλεσε να κάνει τον Τιθωνό αθάνατο, ξέχασε όμως να του πει πως επίσης αθάνατη επιθυμούσε τη νιότη και την ομορφιά του, έτσι οι θεοί του χάρισαν την αθανασία αλλά όχι και την αιώνια νεότητα. Ο Τιθωνός  έφθασε στο έσχατο γήρας αλλά η Ηώς, που ως θεά ήταν αθάνατη παραμένοντας στην ίδια πάντα ηλικία, δεν ήθελε πια να τον βλέπει. Τότε οι θεοί τον λυπήθηκαν και τον μεταμόρφωσαν σε ένα ζαρωμένο έντομο που απλώς μιλά ακατάπαυστα, ανίκανο για νεανική δράση: το έντομο αυτό είναι ο τζίτζικας ή σύμφωνα με άλλες ιστορίες, η ακρίδα.

Σπαράζει ο Τιθωνός συνειδητοποιώντας την ανημπόρια και την ασχήμια του "ασπρομαλλούσα σκιά" που τριγυρίζει στα πέρατα του κόσμου και θρηνεί το γήρας του και τη χαμένη νιότη κι ομορφιά του.

Ώσπου συναντά τον Alfred Tennyson ο οποίος γράφει γι' αυτόν ποίημα-κραυγή. Ποίημα αφιερωμένο στην απελπισία για τη χαμένη ομορφιά και την κατεστραμμένη νιότη. Ποίημα που σπαράζει γι' αυτό που χάνουμε, γι' αυτό που δεν θέλουμε ν' αποδεχθούμε. Ποίημα που θα χαρίσει ωστόσο το θάνατο στον κύκνο για να τον λυτρώσει από την αέναη και άσκοπη περιφορά του στα πέρατα των αιώνων...

The woods decay, the woods decay and fall

the vapours weep their burthen to the ground

Man dome and tills the field and lies beneath

And after many a summer dies the Swan

Me only cruel immortality
Consumes; I wither slowly in thine arms,
Here at the quiet limit of the world,
A white-hair’d shadow roaming like a dream
The ever-silent spaces of the East,
Far-folded mists, and gleaming halls of morn.  

                                                          "Tithonus" by Alfred Tennyson

Τα δάση γερνούν (αποσυντίθενται), τα δάση γερνούν και καταστρέφονται

Γίνονται ατμοί που θρηνούν την ελαφρότητά τους ακουμπώντας απαλά στο έδαφος

Άνθρωπος έρχεται και σκάβει τους αγρούς και ξαπλώνει από κάτω τους

Και μετά από πολλά καλοκαίρια ο κύκνος πεθαίνει.

Εμένα μόνο βάναυση αθανασία με αναλίσκει 

Μαραίνομαι αργά στην αγκαλιά σου,
Εδώ, στο ήσυχο άκρο του κόσμου,
Ασπρομαλλούσα σκιά τριγυρίζει σαν όνειρο
Στις σιωπηλές εκτάσεις της Ανατολής,
Σαν ομίχλη που ξεδιπλώνεται, αστραφτερές αίθουσες της αυγής.

                         (συγχωρείστε μου την ερασιτεχνική απόδοση των θεϊκών στίχων).
......

Οι χιλιετηρίδες πέρασαν, η Ηώς κάπου είναι κρυμμένη, ο Τιθωνός ακόμη περιφέρεται δεξιά κι αριστερά σαν την άδικη κατάρα, ο Tennyson έκανε το θαύμα του, ο κύκνος πέθανε μετά από πολλά καλοκαίρια κάψας και ανεμελιάς αλλά το πνεύμα του ζει, αθάνατο φτερό στον άνεμο από θνητό σε θνητό. Ζεσταίνεται, η ζωή όμως δεν τον αφήνει να πλήξει. Κι έτσι γυρνά και ξαναγυρνά στα δροσερά νερά που τον φιλοξενούσαν στη διάρκεια της ζωής του, όπως ο δολοφόνος επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος.

[Huxley]
Μετά από πολλούς πολέμους όλος ο κόσμος έχει πια γίνει ένας κι αδιαίρετος κάτω από μια Παγκόσμια Διακυβέρνηση. Η κοινωνία παραμένει βαθιά ταξική, μοιρασμένη σε τάξεις αυστηρά καθορισμένων ορίων με αδιαπέραστα στεγανά. Το σύστημα λειτουργεί με τέτοιο τρόπο ώστε η διαστρωμάτωση της παγκόσμιας κοινωνίας να μπορεί να διατηρηθεί αιώνια μέσω ενός συστήματος ευγονικής και κοινωνικού προγραμματισμού στηριγμένο σε αλάνθαστες μεθόδους που προέκυψαν μετά από αιώνες πειραματισμών. Οι καταπιεζόμενες κοινωνικές τάξεις έχουν συνηθίσει και τώρα πια αγαπούν τα δεσμά τους, καταφεύγοντας σε παραισθησιογόνες ουσίες, το λεγόμενο και πασίγνωστο πια "soma", προκειμένου ν' αντέξουν την ανυπόφορη ζωή και τα βάσανά τους. Η παγκόσμια άρχουσα τάξη, ασκεί εξουσία με αυτόματο και μηχανικό τρόπο μέσω των μηχανισμών της, επίσης δοκιμασμένων μέσα στους αιώνες με πειράματα και δοκιμές αλλά η ζωή της είναι ανιαρή και βαρετή, δεν υπάρχει πια τίποτε περισσότερο να αποκτήσει, αφού έχει τα πάντα, ζει μια αδιάφορη ζωή αφού πρόκειται για ένα πλήθος πάμπλουτων, αλλοτριωμένων κι απομονωμένων τεχνοκρατών που αποφασίζουν για τις τύχες των υπολοίπων αδιαφορώντας για όλους και για όλα.

Ο Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος, δημιούργημα της αδιαφορίας των ανθρώπων που απαρτίζουν τις κοινωνίες, με ευθύνη και συμμετοχή στο έγκλημα όλων, είναι η πιο βίαιη κοινωνία που γνώρισε ποτέ η ιστορία. Η απόλυτη παγκοσμιοποίηση της ισοπέδωσης όλων των αξιών και συστημάτων φιλοσοφίας και παιδείας, όπου μετά από το πέρασμα ανά τις χιλιετίες του πνεύματος της περιέργειας, της αμφισβήτησης, της δημιουργίας και της έρευνας, οι άνθρωποι έχουν απαρνηθεί οποιαδήποτε έννοια ηθικής, ευγένειας, αγάπης, συμπαράστασης και συναίσθησης συμμετοχής σε μια κοινωνική ομάδα, έχει πια οριστικά επικρατήσει. Στην ουσία δεν υπάρχουν κοινωνίες παρά μόνο άτομα τα οποία ενώ προσπαθούν να τοποθετήσουν τον εαυτό τους και μόνο υπεράνω όλων, δεν καταφέρνουν τίποτε άλλο από το να πατήσουν σε ένα άλλο άτομο το οποίο βρίσκεται κατά τι χαμηλότερα στην υποτιθέμενη ιεραρχία των αναγκών του συστήματος. Η βία σε αυτήν την παγκόσμια κοινωνία δεν προέρχεται μόνο από την εξουσία η οποία δεν χρειάζεται πια κατασταλτικές δυνάμεις για να ασκείται, η βία προέρχεται και από τους συμμετέχοντες στα υποκείμενα ταξικά στρώματα, από ανθρώπους νωθρούς, χωρίς καμία ταξική συνείδηση της κατάστασής τους, άτομα χωρίς καμία ελπίδα επανάστασης και κοινωνικής απελευθέρωσης. Στον κόσμο αυτό επιβιώνουν μηχανικά τα άτομα στα οποία τα ανθρώπινα συναισθήματα έχουν ξεριζωθεί: δεν υπάρχει έρωτας υπάρχει μόνο σεξ, δεν υπάρχει φιλία αλλά μόνο συμφέρον, δεν υπάρχει αλληλεγγύη αλλά πλήρης απενοχοποίηση της εκμετάλλευσης του ενός από τον άλλον. Είναι ένας κόσμος εξασφαλισμένης αλλά εντελώς κατ' επίφασιν "ηρεμίας, τάξης και ασφάλειας".

Μετά από πολλά καλοκαίρια ο κύκνος έχει πεθάνει ενώ το πνεύμα του τριγυρίζει προσπαθώντας ματαίως ν' αποκτήσει υπόσταση σε άλλο σώμα αντάξιο της ομορφιάς και της περηφάνιας του, αλλά το Άτομο εξακολουθεί το μοναχικό του ταξίδι μέσα από τις πολυδαίδαλες και δυσδιάβατες διαδρομές του Εγώ του. Ο εγωισμός, που στην πορεία εδραιώνεται και αγκιστρώνεται στον ψυχισμό του σαν δεύτερη φύση και σιγά σιγά σαν μία και μοναδική, εξαναγκάζει το Άτομο ν' αποκτά "μανίες" προκειμένου ν' αποκτήσει υπόσταση και λόγο ύπαρξης. Το άτομο δεν ικανοποιείται και η μία μανία διαδέχεται την άλλη, αλλά όπως συμβαίνει πάντα είτε με τα ναρκωτικά είτε με το χειροκρότημα και τον θαυμασμό, η μανία της ηδονής - η ναυαρχίδα των επιλογών του Ατόμου - επιδεινώνει μια κατάσταση την οποία προσωρινά μόνο ανακουφίζει. "Ο μανιακός κατεβαίνει στην κοιλάδα της σκιάς του δικού του ξεχωριστού μικρού θανάτου - κατεβαίνει ακούραστα, απελπιστικά χαμηλά σ' αναζήτηση κάτι διαφορετικού, κάτι που δεν είναι ο εαυτός του, κάτι άλλου νομίζοντας καλύτερου απ' την άθλια ζωή που ζει στον αποκρουστικό κόσμο των ανθρώπινων πλασμάτων. Κατεβαίνει και, είτε βίαια, είτε με μια βασανιστική νωθρότητα, πεθαίνει και μεταμορφώνεται. Αλλά πεθαίνει μόνο για λίγο, μεταμορφώνεται μόνο στιγμιαία. Μετά το μικρό θάνατο ακολουθεί μια μικρή ανάσταση μέσα απ' την απουσία των αισθήσεων, μέσα απ' την έξαψη της αυτοεκμηδένισης, που τον γυρίζει πίσω στη δυστυχία του να βλέπει τον εαυτό του μόνο, αδύναμο και ανάξιο, πίσω σε μια πιο πλήρη απομόνωση, σε μια οξύτερη αίσθηση της προσωπικότητας. Κι όσο οξύτερη είναι αυτή η αίσθηση της ξεχωριστής προσωπικότητας τόσο πιο μεγάλη είναι η απαίτηση άλλης μιας ακόμα εμπειρίας κατευναστικού θανάτου και μεταμόρφωσης. Η μανία ανακουφίζει, αλλά ανακουφίζοντας μεγαλώνει τον πόνο που απαιτεί εκ νέου ανακούφιση".

Μετά από πολλά καλοκαίρια και μετά τη συναναστροφή του με πάμπλουτο αλλά ανάλγητο κι αμόρφωτο επιχειρηματία, παράλληλα με την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, ο ήρωας βιώνει τον ναρκισσισμό και την παράλογη, υπερφυσική κι αρρωστημένη εμμονή του ανθρώπου για τη αιώνια νεότητα περισσότερο από την ανάγκη του για αξιοπρεπή ζωή στηριγμένη στο δικό του σύστημα αξιών και τις αρχές τις οποίες ο άνθρωπος από τη φύση του χρειάζεται προκειμένου να διαμορφώνει την πορεία του από τη γέννηση ως τον βιολογικό του θάνατο.

[Εγώ]
Μετά από πολλά καλοκαίρια και πιο συγκεκριμένα μετά από όλα τα καλοκαίρια της ζωής μου ήρθε και για μένα η ώρα να μην πάω διακοπές. Συναισθάνομαι αυτό που συμβαίνει γύρω μου και πιστεύω ότι ακόμα και μέσα σε αυτό το ζόφο που ζούμε υπάρχει η περίπτωση να μπορούμε να βγούμε με σχετικά αλώβητη την ψυχική μας ακεραιότητα. Να βγούμε αλώβητοι; Εντελώς αλώβητοι μάλλον δύσκολο το θεωρώ αλλά η βλάβη μπορεί να είναι αναστρέψιμη αν η επιθυμία μας να παραμείνουμε καλοί άνθρωποι ή να γίνουμε ακόμη καλύτεροι, ήταν από πριν ριζωμένη στη συνείδησή μας. Το γεγονός ότι δεν θα πάω διακοπές δεν σημαίνει τίποτε απολύτως για την πορεία του σύμπαντος προς την πλήρη κορύφωσή του και κατόπιν προς την επιστροφή του στο απόλυτο τίποτα. Όπου αυτό το τίποτα είναι κάτι ασυλλήπτως γιγαντιαίο αν σκεφτεί κανείς ότι από εκεί η ζωή θα ξεκινήσει τον επόμενο κύκλο της στο διάβα των εκατομμυρίων χιλιετηρίδων. Επίσης δεν σημαίνει τίποτα για τις Κυβερνήσεις αφού αυτές με έχουν παντελώς χεσμένη κι εμένα και την ανάγκη μου για ξεκούραση κι ανανέωση. Εδώ όμως κάνουν ένα τεράστιο λάθος που θα το πληρώσουν ακριβά γιατί πίσω έχει η αχλάδα την ουρά. No money, no honey ...honey δηλαδή από εμένα θα πάρει τα τζόκια μου ο συμπαθής κατά τα άλλα τουριστικός κλάδος αφού δεν έχω καρδιά μου, δεν έχω λέμε. Ουδόλως, είμαι βέβαιη, ότι απασχολεί το γεγονός της παραμονής μου στην Αττική, τον περίγυρό μου αφού πολλοί απ' αυτούς κάπου εδώ θα βρίσκονται και - δε βαριέσαι - καλή παρέα να υπάρχει κι όλα γίνονται. Τώρα θα μου πεις μιλάς κι εσύ με την καβάτζα του Πόρτο Ράφτη; Μιλάς κι εσύ που μένεις σε πράσινο προάστιο; Μα δεν μιλώ. Κιχ δεν έβγαλα. Απλώς τα συμπεράσματά μου καταγράφω μετά την ενδελεχή μελέτη τριών αριστουργημάτων της παγκόσμιας λογοτεχνίας και ποίησης. Σε αυτόν τον Θαυμαστό Παλιόκοσμο που ζούμε θα χρειαστεί να γκρεμίσουμε πολλά προκειμένου να χτίσουμε κάτι Καινούργιο. Και σ' αυτόν τον πραγματικά Θαυμαστό (Γενναίο κι Υπέροχο) Καινούργιο Κόσμο που θα φτιάξουμε οι μόνες ουσίες που θα χρειαστούμε είναι οι πεμπτουσίες για να μπορέσουμε να δώσουμε αξιοπρεπές περιεχόμενο στις καινούργιες μας ζωές που παρότι μέχρι τώρα άθλιες τις είχαμε περί πολλού.

Μέχρι να γίνει αυτό ελπίζω κι εύχομαι να πέσουμε στα μαλακά, σαν τα φύλλα του δάσους που τη μια στιγμή αποσυντίθεται και την άλλη αναγεννάται ακολουθώντας κι αυτό πιστά τον κύκλο της ζωής γέννηση - θάνατος - αναγέννηση, στα μαλακά λοιπόν, σαν φυλλαράκια που λικνίζονται από την παραμικρή πνοή του ανέμου και καταλήγουν στο έδαφος το καλυμμένο με τους ατμούς της θλίψης μας που στροβιλίζονται και μεταλλάσσονται σε επίγεια σύννεφα παρηγοριάς, προστασίας κι ενδυνάμωσης της ύπαρξής μας.

Σε αντίθεση με τους ανθρώπους του "φανταστικού" κόσμου του θείου Aldus οι οποίοι "βοηθούμενοι" από το περιβόητο "soma" που εμπνεύστηκε προσπαθούν ν' αντιμετωπίσουν τις φρικαλέες συνθήκες διαβίωσής τους, εμείς δεν θέλουμε ούτε ν' αποκοιμηθούμε, ούτε ν' "αντέξουμε". Να χωνέψουμε θέλουμε το γεγονός πως τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο είτε μένοντας "εντός, εκτός κι επί τα αυτά", είτε σηκώσουμε την πέτρα από την λαγότρυπα και τρυπώσουμε ως άλλη Αλίκη των Θαυμάτων στο άγνωστο περιβάλλον ενός Καινούργιου Κόσμου. Χρειαζόμαστε λοιπόν εμείς, όχι ως "ουσία" αλλά ως εφόδιο το "soda-soma" για του οποίου την παρασκευή δεν χρειαζόμαστε τίποτε περισσότερο από νεράκι του θεού και μπόλικο ανθρακικό ή αν θέλουμε μπορούμε να πάρουμε τα όρη και τα βουνά για να βρούμε από πού αναβλύζει με εντελώς φυσικό τρόπο το θαυματουργό αυτό νεράκι.

Όσο για την αθανασία και τη νιότη, που κανονικά θα 'πρεπε πάντα να τη συνοδεύει, δεν ενδιαφέρομαι προσωπικά να ζητήσω κάτι τέτοιο από τους θεούς, νομίζω πως θα βαρεθώ να ζω για πάντα αν και για να είμαι ειλικρινής θα ήθελα να μάθω κάποτε αν είμαστε μόνοι μας σε τούτη την πλάση, σε τούτον τον ντουνιά. Παρόλα αυτά νιώθω πολύ όμορφα που έχω την Αθανασία, ως όνομα μόνο, αφού για την αθανασία ως μη θνητότητα, είπαμε δεν ενδιαφέρομαι. Από την άλλη δεν ανησυχώ ούτε για τη νιότη, αυτό είναι θέμα εσωτερικό μου αλλά και μερικών καλών καλλυντικών. 

Εγώ βεβαίως σας το δηλώνω. Λατρεύω τους κύκνους, δεν θέλω κανείς τους να πεθάνει ποτέ κι ας μ' έχουν ταλαιπωρήσει τόσο, ας έχουν πληγώσει την ψυχή μου με την ομορφιά, τον εγωισμό και το τουπέ τους, θέλω να τους βλέπω αγέρωχους να περιδιαβαίνουν όπως γουστάρουν, κοιτάζοντας μ' εκείνη την υπέροχη λοξή ματιά αυτά που δεν θέλουν να τους καταλαβαίνουν οι άλλοι ότι κοιτούν. Ακόμα και μ' αυτόν τον παλιοχαρακτήρα πολλά περισσότερα έχουν να μου δώσουν από συρφετούς ανθρώπων γνωστών κι αγνώστων, ορατών τε και αοράτων που τόσο χρόνια δίπλα μου κάνουν διαρκώς μόνο την πάπια.

Κι αν καταλάβατε τίποτα από τα παραπάνω, πείτε και σε μένα ε;