Η αβάσταχτη ελαφρότητα του κοινωνικού αυτοματισμού (σίκουελ)

Κάθε που πάει να στενοχωρηθεί σκέφτεται την παραπομπή Μαρινάκη και τις δηλώσεις Σαββίδη, του πρώτου ζητάει ο εισαγγελέας την προφυλάκιση για να μη γίνει ...λαγός, του δεύτερου ελπίζει να τη ζητήσει επειδή έγινε, και της κόβεται μαχαίρι η στενοχώρια, όχι πως δεν έχει λόγους να στενοχωριέται, πολλούς έχει, αλλά είναι που έχει και προσαρμοστικό χαρακτήρα στις αντιξοότητες κι αρνείται να πληρώσει τίμημα διότι δεν συνεμορφώθη προς τας υποδείξεις, τί κακό κι αυτό να είναι τόσο πεισματάρα.

Πεισματάρα και στο παιχνίδι των ρόλων, role-playing game ή εν συντομία RPG που λένε και στο χωριό της, που της αρέσει περισσότερο από το παιχνίδι της χαράς που αυτή η βλαμμένη αμερικανιδούλα, η Πολυάννα, το έπαιζε μανιωδώς και προσπαθούσε να πείσει όλα τα παιδιά να το παίζουν είτε ζούνε στον παράδεισο είτε στην κόλαση, άραγε ποιά είναι η διαφορά τους, θα 'θελε κάποιος να της το πει με σιγουριά.

Η Πολυάννα ζούσε, όχι μπροστά, αλλά μέσα σε έναν περιστρεφόμενο καθρέφτη με φορά περιστροφής αντίστροφη και αντίθετη, νύχτα έδειχνε ο καθρέφτης, μέρα έβλεπε αυτή, πάνω έδειχνε ο καθρέφτης τον ουρανό, κάτω τον έβλεπε εκείνη, σίγουρα θα 'χε τους λόγους της.
Αυτά που τη στενοχωρούσαν τα άδειαζε, ανακάτευε τα σπλάχνα τους, τα πασπάλιζε με ζάχαρη, τα ζύμωνε με ροδόνερο, κάτι σκουρωπά σαν σκουπιδάκια τα πέταγε, στο τέλος έμενε ένας συμπαγής πολτός, χρώματος ροζουλί, κυλοτί όπως θα λέγαμε σήμερα, τον έπλαθε σε σχήματα χαρωπά, ήλιους, καρδούλες, φατσούλες, χαμόγελα (ριάκτιονς ή εμότικονς τα λέμε σήμερα), τα έψηνε σε χαμηλή θερμοκρασία ούτε να αρπάξουν ούτε να μείνουν άψητα, αμάσητα τα κατάπινε.
Λύπη έβλεπε η αμερικανιδούλα γύριζε τούμπα κι έβλεπε χαρά, σε κάθε πράγμα έβλεπε την καλή πλευρά του κι όχι την κακή, είτε πόλεμος, είτε ειρήνη κι ας έρθει να μου κανείς ότι η ειρήνη δεν έχει κακή πλευρά.
Εκείνη όμως (η άλλη, η δικιά μας, όχι η Πολυάννα) δεν έπαιζε, έβλεπε τη λύπη λύπη και τη χαρά χαρά όμως παρίστανε πως άλλα ήταν κι άλλα έβλεπε, αν ήταν για κείνο το παιχνίδι ρόλων που λέγαμε παραπάνω και που αυτό το παιχνίδι, ναι, το έπαιζε.
Να μπει στη θέση του άλλου ρε παιδί μου, να πιάσει τον σφυγμό του που λένε, να τον νοιώσει, να δει τί ήταν αυτό που φτάνει στα αυτιά του και στα μάτια του και τί φίλτρο είναι αυτό που έχουν μέσα τους όπου άλλα του λένε κι άλλα ακούει, άλλα του δείχνουν κι άλλα βλέπει.

...

Λίγα λόγια για το έργο. Το πραγματικό.

Η υπόθεση σε τίτλους:
Ένας πρωθυπουργός δέχεται ερωτήσεις από δημοσιογράφους που εργάζονται σε κανάλια που δεν πήραν άδεια εκπομπής. Oι απαντήσεις του απαράδεκτες, όποιες κι αν ήταν οι ερωτήσεις, το ύφος που τις ξεφούρνισε απαραδεκτότερο. 

Πρόλογος:
Κάθε πρωθυπουργός που "σέβεται" τον εαυτό του και τη θέση του, χωρίς να είναι καθόλου απαραίτητο να σέβεται και τους άλλους, φροντίζει έγκαιρα να εκπαιδευτεί στο παιχνίδι των ρόλων που ενίοτε ταυτίζονται, το υποκείμενο και ο ρόλος ή ο ρόλος και το υποκείμενο, δηλαδή και να είναι και να φαίνεται, το γεγονός ότι στην πραγματικότητα το συγκεκριμένο υποκείμενο απλώς "παριστάνει" τον πρωθυπουργό ας μη μας επηρεάσει καλύτερα.
Στις πρόβες που έκανε νωρίτερα, για να παραστήσει και τον θυμωμένο εκτός από τον πρωθυπουργό, επειδή ήξερε πως θα δεχόταν άβολες ερωτήσεις όπου ανάμεσά τους ενδεχομένως να υπήρχε και ερώτηση παγίδα, μία ή περισσότερες δεν έχει σημασία, νοιώθοντας πανέτοιμος κοιτάχτηκε στον καθρέφτη λέγοντας "φτου σου αγόρι μου". Και καθώς η φράση του άρεσε αποφάσισε να την ξεφουρνίσει μόλις του δινότανε η ευκαιρία που ήξερε πως πολύ σύντομα θα του δινόταν, πράγμα και το οποίο έκανε: "Τζάμπα αγόρι μου". 

Θέμα: 
Ο κύριος Τσίπρας, γιατί γι' αυτόν μιλάμε, γνώριζε πολύ καλά ποιούς είχε απέναντί του στη συνέντευξη και τί γνώμη έχει ο κόσμος για μερικούς από αυτούς, την οργή που νοιώθει για τους opinion maker που χρόνια τώρα τον κανιβάλιζαν προσπαθώντας να τον πείσουν κι από πάνω ότι η μόνη στάση με την οποία πρέπει να κινείται είναι στα τέσσερα και με σκυμμένο το κεφάλι, άρα ήξερε πολύ καλά επίσης τί ακριβώς να πει προς απάντησίν τους ώστε να ενεργοποιήσει τον κοινωνικό αυτοματισμό.

Η ...φίλη μας, η εγκλωβισμένη στα παραπάνω πλάγια γράμματα της εισαγωγής, βλέποντας το ύφος του πρωθυπουργού άρχισε να παίζει αμέσως το αγαπημένο της παιχνίδι των ρόλων, έβαλε απέναντι στον Τσίπρα τη Σαράφογλου και τη Σπυράκη, που δεν έχει χειρότερο, που τις αντιπαθεί, τί λέω, τις σιχαίνεται, τί λέω, τις μισεί, κι αυτό ο Τσίπρας το ξέρει, όπως κι η ίδια ξέρει πως το ξέρει, αγνόησε το στυλ του γουαναμπί δικτατορίσκου ή μάλλον το θεώρησε μια πληρωμένη απάντηση στις καριόλες, στα πληρωμένα λαμόγια, στα pay roll, στα παπαγαλάκια κι αναφώνησε, "καλά να πάθεις μωρή καριόλα που μας τα έπρηζες όλα τα προηγούμενα χρόνια με τις επιλογές των άλλων κομμάτων που τότε υποστήριζες, ζήσε τώρα με το επίδομα ανεργίας να δεις τη γλύκα". Και γυρνώντας το βλέμμα στον πρωθυπουργό του είπε, "πες τα αγόρι μου".
Κι αφού αυτοματίστηκε κοινωνικά δεόντως βγήκε από το πετσί του ρόλου στο οποίο είχε μπει με επιτυχία κι ενδύθηκε τον πραγματικό εαυτό της, τον ταπεινό και ταλαίπωρο που το μόνο που είχε μείνει όρθιο μέσα του ήταν η ορθή της κρίση, έδωσε μια με το χέρι της κι απομάκρυνε από μπροστά της το θολό πέπλο, κοστούμι απαραίτητο για τους άλλους ρόλους, τους δεύτερους που παίζουμε καμιά φορά, μη γνωρίζοντας πως μερικές φορές αυτονομούνται, παίρνουν τα ηνία και γίνονται πρώτοι. 

Επίλογος:
Τελικά, αν αποσυνθέσεις έναν πρωθυπουργό θα δεις να σου απομένουν τρεις ...λέξεις: φτυσιά, τζάμπα (μαγκιά), "αγόρι". Που σημαίνει πως με άλλα τόσα τον ξαναφτιάχνεις. 
Όχι μόνον τον ίδιον αλλά και τον επόμενο και τον μεθεπόμενο και μακάρι νάξερα πού θα σταματήσει το κακό.
 

Η αρχή της ασυνεννοησίας...

- Πώς το 'πες αυτό;
- Kατά τον ρουν των γεγονότων...
- Ποιόν ρουν των γεγονότων ρε... εγώ ρώτησα αν είναι μεγάλη... 
- Αχ ναι, τα μπέρδεψα... Ε δεν είναι και σαν την Πελοπόνησο... Τί δεν κατάλαβες;
- Άσε... άλλη φορά μου απαντάς. Θες καφέ;
- Ώπα! Να τη κι η ρελάνς. Θέλω καφέ.

- Μια στιγμή να φτιάξω κι έρχομαι μπας και συνεννοηθούμε ποτέ σ' αυτό το σπίτι...

(Λίγο μετά...)
- Θα χρειαστώ χρήματα, να πάρω από ΑΤΜ ή θα μου δώσεις εσύ για να μη σταματάω;
- Δραχμάς δεν δίδω...
- Ποιάς δραχμάς ρε συ... Χελόου ευρώ έχουμε ακόμη...
- Ευρώ δεν δίδω...
- Άχου και δε με νοιάζει... θα πάρω από το μηχάνημα...
- Και τί το κάναμε εδωμέσα; Αμέρικαν μπαρ το κάναμε εδωμέσα;
- Μίλα μου καλύτερα θα με υποχρεώσεις, είμαι και κόρη ναυάρχου...
- Άμα δε σ' αρέσει παίρνω το καπελάκι μου και φεύγω...
- Στα τσακίδια!!
- Τί είπες ρε; Σε ποιόν είπες στα τσακίδια; Ξέρεις ποιός είμαι εγώ ρε; (εναπομείναν quote από την ...πασόκΕνο περίοδο αυτό.)
- Ο Ζάβαλος... Σχήμα λόγου είναι μωρέ... αγάπη μου ουάουα...

(Παρένθεση...
Αυτό το "ξέρεις ποιός/α είμαι εγώ ρε" είναι βγαλμένο από τη ζωή και στη ζωή παρέμεινε.
Είναι εκείνη η κατηγορία ανθρώπων που ξετσουτσούνεψε από μια άλλη, υποδεέστερη, την κατηγορία "θέλω να γίνω κάποιος/α". Αλλά επειδή μάλλον δεν τα κατάφερε και πολύ καλά αυτή η κατηγορία σε μια διαλυμένη ελληνική κοινωνία, νομίζει πως αναβαθμίστηκε επειδή κάνει ερωτήσεις επιθετικού τύπου για τις οποίες φυσικά και δεν υπάρχει απάντηση. Γιατί να ξέρω ποιός/α είσαι εσύ ρε; Δεν ήμουν ποτέ ΠΑΣΟΚ...
Κλείνει η παρένθεση).  

(Δύο ώρες αργότερα...)
- Γυρίσατε;
- Γυρίσαμε κι έχω νέα...
- Αν έχεις νέα ευχάριστα να πεις αλλιώς να μην μου πεις κανένα (χτυπώντας τα δάχτυλα ρυθμικά στο τραπέζι) μου είπε...
- Ευχάριστα νέα έχω λέγετε... Ενοχλώ... δεν ενοχλώ...
- Τελικά... 'Ολα είναι ατμός. Θρασύβουλας.
- Ποιός Θανάσης;
- Τελικά θα τα πεις τα νέα;
- Το ταξίδι του Τσίπρα στην Κίνα πήγε - λέει - καλά. Θα φέρει - πάλι λέει - επενδύσεις που αφορούν τον πολιτισμό! Ένας κινεζικός κολοσσός έχει καλές προθέσεις για να κάνει πολιτιστικές επενδύσεις στην Ελλάδα!
- Μπα; Έχει ο κολοσσός ...καλές προθέσεις; Έχει η Αγγλία Καλαμάτα; Όχι άλλο (κινέζικο) κάρβουνο... Βρε μήπως μας δουλεύουν; Μήπως μας υπόσχονται γάμο αλλά θα την κάνουν στρίβειν δια του αρραβώνος;
- Έλεος!!! Δες καμιά φορά τη θετική πλευρά κάποιου γεγονότος...
- Ε λοιπόν... ας γιορτάσουμε αυτό το θετικό γεγονότο... και έλεος!

(Την άλλη μέρα το πρωί...) 
- Ξέρεις από βέσπα;
- Μπαρντόν;
- Εεε... λάθος. Ξέρεις από ΕΣΠΑ;
- Μπα ιδέα δεν έχω. Γιατί δεν ρωτάς τον λογιστή μας;
Κι αφού συζητούσαν με τον λογιστή για ώρα στο τέλος άκουσαν τ' αυτιά μου...
- Σα λίγο δύσκολο που ακούγεται το όλο εγχείρημα. Τελοσπάντων γίνεται ή δεν γίνεται; Με δυο λόγια πες μου αφού δεν θέλω να το μάθω θέλω να το φάω... εεε να το πάρω.
(Τώρα τί κατάλαβε κι ο έρμος ο λογιστής θα σας γελάσω).

- Αγάπη μου δε με βοήθησε ιδιαίτερα ο λογιστής, φεύγω, μήπως είδες τα κλειδιά μου;
- Στη τζιμινιέρα... εεεε στη μπιζουτιέρα... εεε στη φρουτιέρα... τελοσπάντων στη φρυγανιέρα τα άφησες.
- Φεύγω λοιπόν, καλημέρα σου.
- Στάσου μύγδαλα...
- Παρντόν;
- Περίμενε ρε παιδί μου θέλω να σου μιλήσω αλλά δεν πειράζει θα τα πούμε το βράδυ... Μπάαααι....
- Ω ρε ντουβαρ... 

(Το βράδυ)
- Aaaa ήρθες Στέλιο; Δεν σε πρόσεξα. 
- Προσπερνώ το γεγονός πως δε με λένε Στέλιο, είπες ήθελες να μου μιλήσεις, αλλά δεν ετοιμάζουμε πρώτα να φάμε... ή να παραγγείλουμε καλύτερα, γουστάρω ρε παιδί μου να φάω αυτό που είχαμε φάει τις προάλλες στο μαγαζί... εκείνο το κρεατικό... που είχε γύρω γύρω εκείνες τις πατατούλες...
- Τις προάλλες είχες φάει πρασοτηγανιά κι οι πατατούλες ήταν χωριστή παραγγελία και...
- Άκου, δε θέλω να το μάθω θέλω να το φάω... 
- Έχω ξεμείνει από μετρητά, δεν ξέρω αν ο ντελιβεράς κουβαλάει μηχανάκι για κάρτες, έχεις εσύ λεφτά; Γιατί θα παραγγείλω μπόλικα κι ίσως είναι πολλά τα λεφτά Άρη...
- H αλήθεια βρίσκεται στους sex pistols... αχ η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω αν θα φτάσουν, δεν ρωτάς καλύτερα πόσα θα είναι τα χρήματα;
- Έχω και κότερο, πάμε μια βόλτα;
- Παρακαλώ;
- Λέω δεν πάμε να φάμε έξω, να πάμε και καμιά βόλτα λέω... θα περάσουμε κι από ΑΤΜ...
- Άσε θυμήθηκα, δεν έχουμε πληρώσει τα κοινόχρηστα. Λεφτά υπάρχουν (κλεμμένο).

Την ώρα που τρώγαμε χτύπησε το κουδούνι... πάει ν' ανοίξει, κάτι πίτσι πίτσι άκουγα... κλείνει η πόρτα κι επιστρέφει στο τραπέζι.
- Ήταν εκείνη η ψηλή η Τσιριμπίμ τσιριμπόμ από τον πέμπτο, ήθελε λέει να ρωτήσει αν ελέγξαμε τον λογαριασμό των κοινοχρήστων γιατί της φαίνονται πολλά τα λεφτά... Άρη...
- Τον ελέγξαμε;
- Αμέ... εντάξει ήταν και της το 'πα. Τί νόμιζες πως δεν ξέρω τί μου γίνεται στα οικονομικά μας;
- Θέλεις άλλη μπύρα;
- Θέλω...
- Χούφτωσ' την... πάρ' την ήθελα να πω.
- Μήπως ήρθε η ώρα να συζητήσουμε εκείνο το ...καυτό θεματάκι... για τις διακοπές μας λέω... μας παίρνει να πάμε πουθενά φέτος;
- Τί θα 'λεγες να πεταχτούμε μέχρι το Πίκι πίκι Ραμ;
- Ψτ... στο θέμα μας... 

- Δεν ξέρω δεν απαντώ... (κλεμένο και αυτό)
- Να σου πω δεν κάνω δημοσκόπηση, μια ερώτηση κάνω για τις διακοπές μας... Τα λέμε το πρωί... φσστ μπόινγκ...

Τελικά μέσα σε αυτό το σπίτι είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα είμαστε...
Κι εγώ είμαι βέρι χολοσκασμένη που δεν θα καταφέρουμε μάλλον ποτέ να συνεννοηθούμε σαν κανονικοί άνθρωποι...