Σημαντικές απουσίες, ασήμαντες προσδοκίες...

(Ευχαριστώ το https://dimartblog.com που φιλοξένησε αυτό το κείμενό μου στη στήλη "Αυτό δεν είναι τραγούδι". Δείτε κι άλλα "τραγούδια που δεν είναι τραγούδια" εδώ.)

Πεθαίνουν οι άνθρωποι κι ο λόγος είναι να κάνουν χώρο γι' αυτούς που γεννιούνται.
Πεθαίνουν και οι καλλιτέχνες. Άνθρωποι κι αυτοί. Φθαρτοί. Για τον ίδιο λόγο πεθαίνουν και αυτοί να κάνουν χώρο για καινούργιους.
Μόνο που στις "μέρες μας" ο χώρος που κάνουν μένει κενός. Άδικος κόπος, κανείς δεν τους διαδέχεται και φυσικά κανείς δεν τους αντικαθιστά. Η συνέχεια της προσφοράς τους διακόπτεται μαζί με το νήμα της ζωής τους. Δεν είναι που θα θέλαμε οι καινούργιοι να είναι ίδιοι με αυτούς που φεύγουν. Είναι που θα έπρεπε να είναι το ίδιο ή και περισσότερο σπουδαίοι. Ν' αφήσουν κι αυτοί "κάτι" όταν με το καλό εγκαταλείψουν τον μάταιο τούτο κόσμο.
Αλλά οι σημαντικές φωνές ως συνέχεια της "ποίησης έργου" ανύπαρκτες ή αν κάπου υπάρχουν τηρούν σιγήν ασυρμάτου. Κανείς δεν ξέρει γιατί.
Πεθαίνουν σπουδαίοι άνθρωποι των γραμμάτων, των τεχνών. Και παράλληλα με το σπουδαίο τους έργο αφήνουν και μια τεράστια μαύρη τρύπα που καραδοκεί.
Αν δεν επιθυμούμε να μας καταπιεί ας κάνουμε βουτιές πίσω στο χρόνο, στο παρελθόν, να ξαναδούμε, να ξανακούσουμε, να θυμηθούμε, να πάρουμε φόρα για το δικό μας μέλλον που κι αυτό καραδοκεί.
Να μαζέψουμε υλικό, που μας χρειάζεται για τη δική μας ζωή που περιμένει.
Να πάρουμε πολεμοφόδια, που θα μας βοηθήσουν στη δική μας μάχη που προσδοκά να είναι νικηφόρα.

Να ξαναδούμε τον Θίασο του Αγγελόπουλου, να ξανακούσουμε τον Θίασο του Λουκιανού κι αν μετά δεν καταφέρουμε να γίνουμε περισσότερο συνειδητοποιημένοι, πιο καλοί άνθρωποι, τότε ας επιστρέψουμε στο ασήμαντο τώρα κι ας δώσουμε από μόνοι μας μια βουτιά σ' αυτήν τη μαύρη τρύπα που αφήνουν οι σπουδαίοι που φεύγουν και που με χαρά θα μας καταπιεί.


Γιαξεμπόρε...
Ο τίτλος του τραγουδιού είναι μια σύμπτυξη των "γειά σου" και "αμόρε" που προήλθε από τα Μπουλούκια των Ιταλών ηθοποιών που έρχονταν στη χώρα μας στις αρχές του περασμένου αιώνα. "Γειά σου αμόρε" φώναζαν προς τους θαμώνες των καφέ σαντάν και σιγά σιγά πέρασε στους Έλληνες Μπουλουκτσήδες ως "Γιαξεμπόρε". Η λέξη-φράση αυτή έγινε το σήμα κατατεθέν για το κάλεσμα του κοινού...

Σήμερα τα μπουλούκια - αν υπήρχαν - θα φώναζαν στους θαμώνες του ελληνικού κοινοβουλίου και πατέρες της υποκριτικής και του ...έθνους "γειά σου έμπορε".

Γιαξεμπόρε της ελπίδας
τα παιδιά της καταιγίδας
θα 'ρθουνε για να σε διώξουν
τη ζωή τους για να σώσουν 

Οι παραπάνω σκέψεις δεν εκφράζουν επιθυμία για επιστροφή στο παρελθόν ώστε να το ξαναζήσουμε, δε νομίζω πως διαφορετικοί άνθρωποι μπορούν να βιώσουν χωροχρονικές καταστάσεις που διαμορφώθηκαν σε εντελώς διαφορετικές χωροχρονικές συνθήκες. Οι παραπάνω σκέψεις εκφράζουν την επιτακτική ανάγκη (που νοιώθει η γράφουσα) αρχικά για καθοριστική συμμετοχή στη διαμόρφωση εκείνων των συνθηκών που θα μας επιτρέψουν να βιώσουμε καταστάσεις που θα προκύψουν από τις δικές μας προσπάθειες και που θα πάρουν τη θέση που τους αρμόζει στο πλέγμα του κοινωνικού μας γίγνεσθαι ώστε σε δεύτερο (αλλά εξίσου σπουδαίο χρόνο) να ζήσουμε τη ζωή που μας αξίζει κι όχι μια "ζωή" που προχωράει ερήμην μας.

Γιαξεμπόρε του Θιάσου φεύγει η ζωή σου, βιάσου! - Έχετε να πείτε κάτι; - Φύγε! Γέροντα σακάτη.
Πηγή: www.musicpaper.g

ο τραγούδι «Γιαξεμπόρε» ακούγεται στην ταινία «Θίασος». Είναι μία σύμπτυξη των «γειά σου» και «αμόρε» που προήλθε από τα Μπουλούκια των Ιταλών ηθοποιών που ερχόταν στη χώρα μας στις αρχές του περασμένου αιώνα. «Γειά σου αμόρε» φώναζαν προς τους θαμώνες των καφέ σαντάν και σιγά σιγά πέρασε στους Έλληνες Μπουλουκτσήδες ως «Γιαξεμπόρε». Η φράση αυτή, σύντομα έγινε το σήμα κατατεθέν για το κάλεσμα του κοινού...
Πηγή: www.musicpaper.g

ο τραγούδι «Γιαξεμπόρε» ακούγεται στην ταινία «Θίασος». Είναι μία σύμπτυξη των «γειά σου» και «αμόρε» που προήλθε από τα Μπουλούκια των Ιταλών ηθοποιών που ερχόταν στη χώρα μας στις αρχές του περασμένου αιώνα. «Γειά σου αμόρε» φώναζαν προς τους θαμώνες των καφέ σαντάν και σιγά σιγά πέρασε στους Έλληνες Μπουλουκτσήδες ως «Γιαξεμπόρε». Η φράση αυτή, σύντομα έγινε το σήμα κατατεθέν για το κάλεσμα του κοινού...
Πηγή: www.musicpaper.gr

ο τραγούδι «Γιαξεμπόρε» ακούγεται στην ταινία «Θίασος». Είναι μία σύμπτυξη των «γειά σου» και «αμόρε» που προήλθε από τα Μπουλούκια των Ιταλών ηθοποιών που ερχόταν στη χώρα μας στις αρχές του περασμένου αιώνα. «Γειά σου αμόρε» φώναζαν προς τους θαμώνες των καφέ σαντάν και σιγά σιγά πέρασε στους Έλληνες Μπουλουκτσήδες ως «Γιαξεμπόρε». Η φράση αυτή, σύντομα έγινε το σήμα κατατεθέν για το κάλεσμα του κοινού...
Πηγή: www.musicpaper.gr

Εξουσία: oρμέμφυτο ή "μαύρη τρύπα";

Ακούω και διαβάζω απόψεις και θεωρίες. Κάποιες απολύτως σεβαστές, κάποιες εφαλτήριο για δικές μου σκέψεις, κάποιες αστείες (με την κακή την έννοια) και κάποιες σοβαρές (με την καλή). Κάποιες τις προσπερνάς σαν να μην τις άκουσες ή τις διάβασες ποτέ αλλά και κάποιες σου κεντρίζουν το ενδιαφέρον και θέλεις να σταθείς λίγο παραπάνω προτού πας παρακάτω. Τότε ή θα τις εγκαταλείψεις ή θα τις συνεχίσεις.
Με αφορμή συζήτηση με φίλη "ψώνισα" από τη βιβλιοθήκη μου το βιβλίο του Λένιν "Ιμπεριαλισμός, ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού", γραμμένο το 1916, πενήντα χρόνια μετά το Κεφάλαιο. 
Παρένθεση: Αφού το μύρισα καλά καλά, το ξεφύλλισα ακόμη καλύτερα και το ακούμπησα ευλαβικά πάνω πάνω στα 2-3 βιβλία που διεκδικούν - και ανυπομονούν ελπίζω - κατεπείγουσα και κατά προτεραιότητα ανάγνωσή τους. Το βιβλιαράκι αυτό το διάβασα στην πρώτη νιότη μου, δεν ξέρω τί θα θυμηθώ από αυτό αν κι έχω την υποψία, αν κρίνω από αντίστοιχες περιπτώσεις ξαναδιαβάσματος, οι λέξεις και τα νοήματα που σχηματίζουν έχουν πλέον περάσει κι εγκατασταθεί για τα καλά στις γνωστικές κυψέλες του εγκεφάλου μου. Κι όπως έλεγε - μάλλον ο Ortega Y. Gasset φημολογείται πως το είπε - "Κουλτούρα ή/και γνώση είναι αυτό που μένει όταν πια έχεις ξεχάσεις όσα διάβασες". Κλείνει η παρένθεση.

Η συζήτηση με τη φίλη αφορούσε την εκλογή Τραμπ και όσα αυτή συνεπάγεται για τις ΗΠΑ και για τον πλανήτη. Αφορούσε το αν ο υποτιθέμενος προστατευτισμός στον οποίο θα κινηθεί η διακυβέρνηση Τραμπ είναι μόνο ένα βήμα πίσω προτού ο καπιταλισμός ολοκληρώσει τον κύκλο του ευρισκόμενος για πολλές δεκαετίες στο ανώτατο και τελευταίο στάδιό του τον Ιμπεριαλισμό. Αυτό δε το βήμα προς τα πίσω θα το κάνει - αν το κάνει - προκειμένου να καθυστερήσει τον καταποντισμό του ως σύστημα.
Προτού καλά καλά ακουμπίσω το βιβλιαράκι με σκοπό την ανάγνωσή του, σε μια διαδικτυακή εκπομπή/κουβέντα άκουσα πάνω κάτω την ίδια άποψη... όχι μόνο για τα περί Τραμπ αλλά γενικότερα πως ο καπιταλισμός τελειώνει. Κι όταν λέμε τελειώνει δεν εννοούμε φυσικά αύριο μεθαύριο. Όπως του πήρε 2-3 αιώνες για να διαδεχθεί τη φεουδαρχία έτσι ίσως του πάρει άλλους τόσους όχι για να παραδώσει τη σκυτάλη αλλά για να ανατραπεί. Μέχρι τότε όλοι εμείς με νύχια και με δόντια οφείλουμε να προσπαθούμε και να πολεμάμε με τις μικρές μας δυνάμεις δίνοντας τις μικρές μας μάχες με το σύστημα όπου κάποιες φορές θα τις κερδίζουμε κάποιες άλλες όμως, ίσως τις περισσότερες, θα τις χάνουμε.
Γνωστά όλα αυτά θα μου πείτε, τα ζούμε καθημερινά. Άρα θα ξέρετε πως τίποτα δεν πάει χαμένο, πολλά έχουν κερδηθεί, περισσότερα μας τα πήραν πίσω γιατί τους αφήσαμε να τα πάρουν, αλλά σηκώνουμε τα μανίκια και πιάνουμε δουλειά. Σε όρους ζωής του καθενός μας φαίνεται πως τίποτα σημαντικό δεν καταφέρνουμε τελικά. Σε όρους όμως ιστορικής ζωής των κοινωνιών και των λαών κάτι κάνουμε.

Είναι γεγονός πως πολλά έχουν ακουστεί και πολλά έχουν καταλογιστεί στην τεχνολογία και τα "κακά" που αυτή επιφέρει στη ζωή μας. Δεν το συμμερίζομαι. Αφενός γιατί η τεχνολογία - ανάλογα τα "φίλτρα" του καθενός μας - μόνο καλά εντέλει αφήνει ως γενικό αποτέλεσμα και αφετέρου γιατί η ίδια η τεχνολογία και η ανεξέλεγκτη εξέλιξή της ίσως να είναι αυτή που θα αποτελέσει την πρώτη ρωγμή στο ίδιο το σύστημα που της δίνει τα εφόδια για ν' αναπτύσσεται.
Σκεφτείτε τον τομέα της παραγωγής αγαθών, αν όλα παράγονται από έξυπνες μηχανές, αν όλα "συμβαίνουν" ερήμην του ανθρώπινου παραγωγικού δυναμικού, αυτοί οι άνθρωποι που το αποτελούν πώς θα μπορούν να καταναλώσουν τα προϊόντα που παράγονται ερήμην τους αφού εκεί στο περιθώριο που θα βρίσκονται δεν θα διαθέτουν το μέσον, το χρήμα δηλαδή, για να τα αγοράσουν;
Πολύ απλοϊκή σκέψη αλλά όχι και τόσο. Σκεφτείτε μόνο αυτό που συμβαίνει στην Κίνα. Όταν η παγκόσμια οικονομική κρίση συρρίκνωσε τα εισοδήματα φτωχοποιώντας τεράστια τμήματα των κοινωνιών η κερδοφορία του κινεζικού κράτους-κολοσσού κινδύνευσε. Τότε στράφηκαν στην πολυπληθή δική τους "αγορά" και τί έκαναν; Δημιούργησαν ενδιάμεσες τάξεις ανάμεσα στους πάρα πολλούς (και πάρα πολύ) φτωχούς και τους πάρα πολύ λίγους (και πάρα πολύ) πλούσιους, δημιούργησαν μεσαία στρώματα δίνοντάς τους μεγαλύτερα εισοδήματα και αυξάνοντας έτσι την κατανάλωση. Εξ όσων βέβαια γνωρίζω η κινεζική ταξική διαστρωμάτωση δεν αναλύεται μόνο με οικονομικούς όρους αλλά και με μορφωτικούς. Αυτήν τη μορφωμένη "μεσαία" τάξη, έστω και χωρίς την αντίστοιχη οικονομική "επιφάνεια", είχε ως στόχο η μαοϊκή ..."μεγάλη μορφωτική ή πολιτιστική επανάσταση" καθώς τα μορφωτικά ανώτερα στρώματα της κοινωνίας δεν αποδέχονταν εύκολα την ανελευθερία και την "ευθυγράμμιση" με το κόμμα, αντιδρούσαν στην έλλειψη πλουραλισμού απόψεων και δικαιωμάτων έκφρασης και διαφοροποίησης.
Με βάση την εικασία πως ίσως η τεχνολογία θα είναι η ταφόπλακα του καπιταλισμού όντας στο ανώτατο (και τελευταίο υποτίθεται) στάδιό του, όταν σκοντάψει στον ίδιο του τον εαυτό και στα επιτεύγματά του ίσως κάνει μια παύση για να ανασυνταχθεί και να αποκτήσει καινούργιο πρόσωπο το οποίο μπορεί να βρει τρόπο να φαίνεται πιο ελκυστικό αρχικά, ίσως όμως προχωρήσει ακάθεκτος μέχρις εσχάτων χωρίς φτιασίδια.

Ωραία όλα αυτά. Ίσως δεν τα ζήσω εγώ ίσως ούτε οι επόμενες γενιές, αν και τους το εύχομαι, αλλά κάποτε θα συμβεί. Σύμφωνα τουλάχιστον με τα παραπάνω.
Και μετά; Πράγματι η ιδέα δεν είναι να διαδεχθεί ένα άλλο σύστημα αυτό που υπάρχει τώρα. Η πράγματι ελκυστική ιδέα είναι να αλλάξουν όλα εκ βάθρων κι αυτό που θα συμβεί δεν θα είναι ένα "σύστημα" αλλά ένας καινούργιος κόσμος με ανθρώπους όπως ακριβώς τους ξέρουμε, όχι aliens, ένας κόσμος που θα στηρίζεται σε ένα εντελώς καινούργιο ιδεακό, αταξικό σύστημα ζωής.
Ωραία και αυτά. 
Για να συμβούν όμως, τουλάχιστον κατά τα ενδιάμεσα στάδια μέχρι την "ονειρεμένη" κοινωνία και ζωή μέσα σε αυτήν, λογικά θα πρέπει να ανακαλύψουμε εκείνες τις δομές διακυβέρνησης όπου ναι μεν όλοι θα συμμετέχουν αλλά και όλοι θα έχουν επιλέξει κάποιον ή κάποιους να είναι ο καπετάνιος. Με όρους ανθρώπινης ζωής, της δικής μου εν προκειμένω, δεν μπορώ να φανταστώ κάτι τελείως διαφορετικό ακόμη κι αν όλοι έχουμε καλή τη πίστει αποδεχθεί πως θέλουμε να ζήσουμε ίσοι - ή περίπου ίσοι - και ειρηνικά σ' αυτή τη γωνιά του σύμπαντος που μας έλαχε να γεννηθούμε και να διαφεντεύουμε την ύπαρξή μας.
Κι εδώ καραδοκεί κατά τη γνώμη μου η μεγάλη παγίδα, η μεγάλη εκτροπή στο κοινωνικό διαταξικό ή αταξικό γονιδίωμα: η εξουσία. Κάποιος ή κάποιοι θα έχουν εξουσία. Σε κάποιον ή σε κάποιους θα έχουμε έστω όλοι συμφωνήσει να έχουν τη δυνατότητα να παίρνουν κεντρικά σημαντικές αποφάσεις. Δηλαδή σε κάποιον ή σε κάποιους δίνουμε εξουσία.
Αυτά όμως δεν είναι καθόλου ωραία. Γιατί εδώ ήρθαμε πάμε να φύγουμε.
Εξουσία λοιπόν. Κάπου εδώ "σκαλώνει" η σκέψη μου. Με τα "άλλα" δεν έχω θέμα και τα κατανοώ και τα διαχειρίζομαι και τα επιθυμώ και πολύ θα ήθελα να αγωνιστώ για να τα επιτύχω.
Αλλά όταν φτάνω σε αυτό το "κρίσιμο" σημείο της εξουσίας που θα δώσω εγώ σε κάποιον ή κάποιους κολλάω και δεν μπορώ να κάνω βήμα παραπέρα.
Ή μάλλον κάνω βήματα παραπέρα αλλά σε εντελώς άλλη κατεύθυνση και αναρωτιέμαι: η εκτροπή της ανθρώπινης συμπεριφοράς λόγω της εξουσίας που απέκτησε είναι ορμέμφυτο στον άνθρωπο; Είναι αναπόφευκτη αυτή η εκτροπή μόλις ο άνθρωπος ανέβη ένα σκαλί παραπάνω ακόμη κι αν εκεί τον τοποθέτησε η κοινωνία προκειμένου να μπορεί να δει, να ακούσει ή απλώς να αφουγκραστεί τις ανάγκες της; Kι αν η απάντηση είναι "ναι" τότε τί σημαίνει αυτό; Πως έχουμε ήδη βρεθεί μπροστά στο παράδοξο μιας "μαύρης τρύπας" αντίστοιχης με αυτές που υπάρχουν διάσπαρτες και "αόρατες" και "σκοτεινές" στο σύμπαν και καραδοκούν σε κάθε μας βήμα να μας καταπιούν;
Η εξουσία άραγε είναι ορμέμφυτο στον άνθρωπο ή "μαύρη τρύπα" στο σύμπαν της ανθρώπινης συμπεριφοράς; 
Όσο αδυνατώ να απαντήσω εγώ άλλο τόσο θα ήθελα να μπορέσει να το κάνει κάποιος άλλος και να εγκαταλείψω τον μάταιο τούτο κόσμο ξέροντας πέρα από κάθε αμφιβολία πως οι ολέθριες παρενέργειες που δημιουργεί η εκτροπή της ανθρώπινης συμπεριφοράς του κατέχοντος εξουσία δεν είναι ούτε ορμέμφυτο ούτε μαύρη τρύπα αλλά ένα ακόμη σύμπτωμα του συστήματος που προτού μας αφήσει χρόνους φροντίζει να αφήσει μηχανισμούς αναπαραγωγής του.

Η παγκόσμια οικονομική κρίση της τελευταίας δεκαετίας δεν έχει κάνει τους ανθρώπους μόνο πιο φτωχούς, ακόμη και πολύ φτωχούς, τους έχει κάνει να νοιώθουν ανήμποροι και μικροί. Και αδυνατώντας να δούν κάτι καλό μπροστά νομίζουν πως το καλό το έχουν ήδη βιώσει και βρίσκεται πίσω, στο παρελθόν.
Με ρωτούν λοιπόν πολλές φορές σε ποιά εποχή θα ήθελα να έχω ζήσει, γνωρίζω την απάντηση αφού μην έχοντας ζήσει σε καμία άλλη πριν δεν θα 'θελα να έχω ζήσει σε καμία άλλη εποχή πλην ετούτης. Κι ενώ μπορώ να πω σε ποιά άλλη πόλη ή/και χώρα θα μου άρεσε να ζω (με την προϋπόθεση πως στοιχειωδώς γνωρίζω πώς είναι εκεί η ζωή και προτού βέβαια η ίδια η εμπειρία με διαψεύσει) δεν ξέρω και δεν θέλω να πω ότι θα προτιμούσα να ζω σε κάποιο χρονικό τοπίο του παρελθόντος όσο ελκυστικό κι αν μοιάζει είτε από αφηγήσεις είτε από ενθυμήσεις δικές μου γιατί κι εγώ από κάπου ξεκίνησα και κάπου πρόκειται να πάω. Γνωστό το πρώτο άγνωστο το δεύτερο.
Πάλι με όρους της ανθρώπινης ζωής, εν προκειμένω της δικής μου, εκτός από τις κλασικές 3 διαστάσεις συν την 4η εκείνη του χωροχρόνου η μόνη επιπλέον διάσταση που γνωρίζω λέγεται ζωή, νοιώθω πολύ καλά μέσα σε αυτήν παρά τις βουτιές που κατά καιρούς κάνω στις υπόλοιπες διαστάσεις προκειμένου να απαντήσω στα ερωτήματά μου, να λύσω τις απορίες μου, να καθησυχάσω τους φόβους μου και να πάρω φόρα από το παρελθόν για να ορμήσω στο μέλλον.

Δε νιού μπιγκ Μπαμ θίορι

Αυτό πάντως που οι του "μεταρρυθμιστικού" αγωνιούν κι εκνευρίζονται για τη διαφαινόμενη αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας πραγματικά με ξεπερνάει.
Δηλαδή τί περίμεναν; Να έχουν αυτοδυναμία οι ίδιοι; Όχι, μερτικό στην εξουσία περίμεναν.
Και το άλλο που οι "δημοκρατικώς συμπαραταχθέντες" τα 'χουν βάψει μαύρα επειδή η Γεννηματά ακούει "φωνές" που τις λένε να κρατάει ίσες αποστάσεις με ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ κι αυτό με ξεπερνάει.
Δηλαδή τί θέλουν; Να πολεμάει τον ΣΥΡΙΖΑ και να χαϊδεύει τη ΝΔ; Ναι, για κείνο το μερτικό που λέγαμε...
Kαι τούτο επίσης με ξεπερνάει που δεν παραδειγματίζονται από τον κατακερματισμό, τη φαγωμάρα, το ξεκατίνιασμα και τα αλληλοκαρφώματα της αριστεράς ή/και της "αριστεράς" της έσω- αλλά και της (ωσονούπω κάποια, προς τον παρόν και ες αεί ελπίζω κάποια άλλη) εξωκοινοβουλευτικής. Αυτό μπορεί να έχει μια εξήγηση ότι μάλλον θέλουν να μας πούν πως είναι κι αυτοί "αριστεροί"-λέμε-τώρα τύπου να μωρέ είμαστε κι εμείς εδώ, καλύτεροι είναι οι ορίτζιναλ μούφα αριστεροί (είτε έσω- είτε έξω-);
Με παρακολουθείτε ή μόνη μου μιλάω;

Όπως και να 'χει παμ' παρακάτω...
Τώρα θα μου πείτε τί με κόφτει εμένανε κι από πίτα που δεν τρώω τί με μέλλει κι αν καεί.
Δεν με κόφτει αλλά ως ..."βενιζελικιά" με εντελώς αρνητικό πρόσημο και πολλά πολλά "αντί" μπροστά, ξέρω πολύ καλά πως όπου αγωνία κι εκνευρισμός του "μεταρρυθμιστικού" βλέπε "Βενιζέλος".
Η πίτα που δεν τρώω και που έχει ήδη καεί φωνάζει κι αυτή από μακριά "Βενιζέλος".
Ο ΓΑΠ επανήλθε στο ΠΑΣΟΚ και μαθαίνω πως στόχος είναι να εκλεγεί ακόμη κι αν είναι ο μόνος που θα εκλεγεί. Από την άλλη το Φλωριδοραγκουσοδιαμαντοπουλέικο ετοιμάζει το μαγαζάκι του όχι γιατί ελπίζει σε κάτι από μόνο του αλλά για να μην επανακάμψουν στο ΠΑΣΟΚ σκορποχώρι παρά ως οργανωμένη συνιστώσα και αυτοί. Ουπς! Συνιστώσα είπα... Τελικά το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, είναι εκεί, είναι παραπέρα; Πού είναι τελικά το ΠΑΣΟΚ; Δυστυχώς είναι παντού γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν είναι κόμμα, είναι είδος υπό αέναη άνθιση δυστυχώς. Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ το νέο "παλιό" ΠΑΣΟΚ ή το παλιοΠΑΣΟΚ άρχισε να του μοιάζει μήπως και κάποια στιγμή αρχίσει να παίρνει τα πάνω του; Μήπως νομίζει πως οι συνιστώσες οδήγησαν τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία; Μήπως θεωρούν πως κι εδώ έχει εφαρμογή ο ποιητής "αν αποσυνθέσεις τον ΣΥΡΙΖΑ θα δεις να σου απομένουν οι συνιστώσες του. Ε με τέτοιες προσπαθείς να ξαναφτιάξεις το ΠΑΣΟΚ"; Αν νομίζουν πάντως κάτι τέτοιο κάνουν τεράστιο λάθος γιατί εκείνοι είναι που τον οδήγησαν στην εξουσία. Τον έσπρωξαν καλύτερα. Γαμιώντας τον πήγαν λέμε, αλλά αυτά τα έχουμε ξαναπεί μην τα επαναλαμβάνουμε.
Εμένα όμως άλλο με απασχολεί.
Γιατί κόπτονται για την επερχόμενη αυτοδυναμία της ΝΔ; Γιατί αγχώνονται για την πολυδιάσπαση του λεγόμενου "κεντροαριστερού χώρου" που δεν οδηγεί με τίποτα σε μια πραγματική συμπαράταξη; Καταρχήν ποιοί κόπτονται; Γνώμη μου είναι πως έχει φέρει τεράστιο εκνευρισμό στους κόλπους των Βενιζελικών η επαναφορά ΓΑΠ στην πρώτη γραμμή. Γιατί αυτό σημαίνει πως ο Βενιζέλος περνάει σε εντελώς δευτερεύουσα ή και τριτεύουσα θέση. Γιατί σημαίνει πως ο Βενιζέλος αποτελεί τεράστιο βαρίδι για το ΠΑΣΟΚ και η Φώφη Γεννηματά το γνωρίζει αυτό.
Οι βενιζελικοί κύκλοι λοιπόν αγωνιούν επειδή - νομίζουν - εξαιτίας της πολυδιάσπασης και της αναστάτωσης λόγω της επαναφοράς ΓΑΠ θα πάρει η ΝΔ αυτοδυναμία και δεν θα έχει πια ανάγκη το ΠΑΣΟΚ, το όποιο ΠΑΣΟΚ κι έτσι πάπαλα τα οφίτσια. Βέβαια αν τους ρωτήσετε θα σας πουν ότι θέλουν τη συνεργασία για να ελέγχουν τη ΝΔ. Bullshit γιατί τώρα πια ξέρουμε πόσο απάτη είναι αυτό γιατί τώρα πια ξέρουμε πως κι όταν ακόμη πρωθυπουργός ήταν ο Σαμαράς ο πραγματικός "άρχων" της χώρας ήταν ο Βενιζέλος.
Τώρα λοιπόν δεν θέλουν πια τον Βενιζέλο επέλεξαν τον ΓΑΠ μάλλον ως πιο ελεγχόμενο πιόνι στη σκακιέρα που ναι μεν υπάρχει στημένη όμως ακόμη δεν μπορώ να διακρίνω με βεβαιότητα τους παίκτες που θα κονταροχτυπηθούν πάνω της.
Διαβάζω από εδώ κι από εκεί, σε βενιζελικούς κύκλους πάντα, ότι η παράταξη που οδήγησε τη χώρα στη χρεωκοπία (τη ΝΔ εννοούν γιατί οι ίδιοι είναι αθώες περιστερές) οδεύει ολοταχώς και ενωμένη στην αυτοδυναμία τη στιγμή που η δική τους παράταξη σπαράσσεται. Και ξαφνικά οι βενιζελικοί κύκλοι έπαυσαν να ασχολούνται με τον ΣΥΡΙΖΑ, δικαίως θα μου πείτε αφού ο ΣΥΡΙΖΑ τελείωσε. Τελείωσε αλλά δεν ξόφλησε απλώς πέρασε και αυτός τα χρέη τα οποία προστέθηκαν στα χρέη των προηγούμενων επάνω στις πλάτες μας. Αλλά ας πρόσεχαν κι οι πλάτες μας που πίστεψαν πως το κόμμα του "μπαίνει δε μπαίνει στη βουλή" θα ενδιαφερόταν ποτέ να αποκτήσει επίγνωση έστω του καθήκοντος που ανελάμβανε. Που θεώρησαν πως ένα κόμμα που έμοιαζε περισσότερο με φιλολογικό, φιλοσοφικό όμιλο, με μερικές παρέες που προβληματίζονταν κι αεροβατούσαν πότε από εδώ και πότε από εκεί, χωρίς συνοχή, ορίζοντα και συγκρότηση στη σκέψη τους θα ήταν ποτέ δυνατό να σηκώσει το τιτανοτεράστιο βάρος της αναδιάρθρωσης της χώρας και της προοπτικής έστω πορείας προς την έξοδο από τη ζοφερή πραγματικότητα που βιώνουμε.

Στο δια ταύτα:
Ξαφνικά θυμήθηκαν την κακή ΝΔ όχι επειδή πιστεύουν πως πράγματι είναι "κακή" αφού όταν συνεργάζονταν μια χαρά οδηγώντας τη χώρα και τον λαό της στον γκρεμό τίποτε κακό δεν της έβρισκαν, κιχ δεν είχε ακουστεί, ένα "φτάνει", ένα "φύγετε", ένα "παραιτηθείτε", ένας "σανός"... κάτι βρε αδελφέ που να δείχνει πως κατανοούσαν την κατάσταση.
Όχι. Τώρα που κανείς δεν θα τους δίνει σημασία, τώρα που κανείς δεν τους χρειάζεται, τώρα που η ΝΔ θα κυβερνάει για χρόνια μόνη της (τουλάχιστον θα είναι ο εθχρός του λαού που πάντα ξέραμε και πάντα "εμπιστευόμαστε" γιατί πώς να ξαναεμπιστευτείς κάποιον εχθρό που δεν γνωρίζεις;) τώρα θυμήθηκαν να αγανακτίσουν για την παράταξη που μας οδήγησε στα μνημόνια. Όχι πως αυτό είναι ψέμα δηλαδή αλλά δεν μας οδήγησε μόνη της.
    
Δεν ξέρω πόσο δυνατά θ' ακουστεί το μπαμ του Βενιζέλου αλλά όσο δυνατά κι αν ακουστεί δεν θα είναι τίποτε περισσότερο απ' αυτό που ήταν πάντα ο Βενιζέλος: θόρυβος.