Ο κόσμος που αγαπώ

Edvard Munch: The Dance of Life, Nasjonalgalleriet, Oslo

Ο κόσμος που αγάπησα 

Οριοθέτησα τις επιθυμίες μου

σε διαστάσεις υπερκόσμιες

για να χωρά η ζωή μου.

Ανακάλυψα τις διαστάσεις του φωτός

που γέμιζε τον υπερσυμπάντιο χώρο

για να φωτίζεται ο κόσμος μου.

Παρέμεινα πιστή στις υποσχέσεις μου

προς εμένα.

Περιόρισα τις αυταπάτες μου

σε διαφημιστικό κουτί από σπίρτα

επαρχιακού ταχυφαγείου

Πίστεψα στις δυνάμεις μου

ότι αυτές είναι

η βασιλεία των ουρανών

που νόμιζα σύμπαν μου.
Μπήκα
φορώντας τα διορατικά γυαλιά
των θολών προσδοκιών μου
ότι σ’ αυτό που δημιούργησα
κατοικούν μικροί θεοί των μεγάλων ανθρώπων
μεγάλοι θεοί των μικρών πραγμάτων
της ευτυχίας μου.
Κι όμως
Όσο κι αν έψαξα μέσα του
Ανακάλυψα το άδειο
κιβώτιο του θησαυρού
Που είχαν βρει προηγουμένως άλλοι
κι είχαν κάνει κρυψώνα τους.
Περπάτησα πάνω σε κύματα
που υψώνονταν θεόρατα
Κάθε φορά που τα διάβαινε η αύρα των ανθρώπων
Αναζητώντας την περιπέτεια των ψυχών τους.
Μα όσο κι αν κοίταξα μέσα του
Είδα μόνο το κενό μιας παρουσίας
Που αυτόφωτη αυτή το μετέτρεπε
σε ετερόφωτο άυλο σώμα.
Όσο κι αν φώναξα
Ξεχώρισα τη σιωπή
Που μου επέστρεψε
Ως ηχώ
τις βασανιστικές σκέψεις
για το ανέλπιστο δώρο
Μιας απέλπιδας ωστόσο προσπάθειας
Που δεν ευδοκίμησε
Να δώσει καρπόν κοιλίας
Με γέννα επώδυνη έστω
Χάριν του διαφορετικού
Του όμορφου, απλού και συγκλονιστικού
εξωκόσμιου συμβάντος.

Αλλάζουμε; 
Όσο υπάρχουμε ως άνθρωποι
χανόμαστε στην άρνηση
του τί ακριβώς είμαστε
ως θνητοί.
Όσο αρνούμαστε την θνητότητά μας
ακροβατούμε ανάμεσα στον εγωισμό
και στο θυμό
στο ψέμα
στο εγώ
έρμαια στη διαδρομή
από το ουδέποτε τεθέν ερώτημα
στο αναπάντητο κάλεσμα της ζωής.
Παραπαίουσες φιγούρες
στα τέσσερα γράμματα μιας λέξης
χωρίς βήματα
χωρίς νοήματα
χωρίς σκοπό
από τη μη ζητηθείσα απάντηση
στο τεθέν ωστόσο ερώτημα
για ποιόν λόγο βρεθήκαμε
και υπάρχουμε.
Με τέσσερα βήματα φτάσαμε από την αρχή στο τέλος
Σε τέσσερα γράμματα χαρτογραφηθήκαμε.
«Άκρη» λέγεται το ασήμαντο ταξίδι μας
που δεν φροντίσαμε να το γεμίσουμε
με τα υπόλοιπα 20 γράμματα του κώδικα
που ως παράλογο αρκτικόλεξο
τον λέμε «γλώσσα».
Συμπυκνωμένες υπάρξεις
σε αγαθά
που καταναλώνουν αυτά εμάς
ενώ εμείς με καλά κρυμμένες απορίες
ουδέποτε διατυπωμένες από φόβο
Ξέρουμε τί
αλλά δεν μας ενδιαφέρει πώς.

Προσπάθεια 
Κλείνω τα μάτια
να αγναντέψω
το αλλόκοτο
που προσπαθώ ν’ αφήσω πίσω μου.
Κλείνω το στόμα
ν’ αφουγκραστώ
τη σιωπή
που όχημα πριν από την απόσυρση
με οδηγεί
σε άλλα αδιέξοδα
πιο διαχειρίσιμα.
Περιορίστηκα
στο ορατό
στο εύπεπτο
που λίγο πριν το τέλος
μου έδωσαν τη γενναία απάντηση
πως όλα είναι εδώ.
Δεν μου έφτασαν
Δεν μου πρόσφεραν
την περιδίνηση
που μέσα στη ζάλη
θα βίωνα το συγκλονιστικό
όταν το βάζο ερμητικά κλειστό
φώναζε πως το «κέρασμα»
έχει τελειώσει.
Και προσπαθώ
να ξεχάσω
να αρνηθώ
να ορίσω
τον εαυτό μου ξανά
να σταθώ πλάι μου
να ξεκινήσω
όταν η ζωή με γυρισμένη την πλάτη
στήνει εμένα με την πλάτη στον τοίχο
φωνάζοντας πως τα υλικά σάπισαν.
Δεν μ’ αφήνει.
Μια αλυσίδα τελικά απόμεινε
γερή ωστόσο
που δεν σπάζει
Ένας κόμπος η ζωή μου έγινε
άλυτος όμως
που δεν κόβεται
ούτε με σπαθί
ούτε μ’ αγάπη.
Τίς πταίει;

Γυμνοί

René Magritte: La Victoire

Υμνείς τους νεκρούς
για να κρύψεις έτσι τη γύμνια των ζωντανών.
Μην τους θυμάσαι,
Άκου τους.
Μην τους καλείς,
Κλείσε τους το μάτι.
Έφυγαν ...
να πιάσουν το χώρο
της πέραν ζωής
να αφήσουν χρόνο
στη δική σου
για να καθυστερήσεις.
Εκείνοι μίλησαν
για τότε.
Εσύ σιωπάς
για τώρα.
Σε τί μοιάζετε;
Καλύπτουμε την ανεπάρκειά μας
σε άλλων λέξεις
Μασκαρευόμαστε σε ανάξιους ρόλους
αλλοτινών εποχών
νομίζοντας πως ο αντίλογος
δεν είχε γεννηθεί ακόμη.
Άκου την άρνηση
και φτιάξε μια κατάφαση.
Ζύμωσέ την με κρασί
και μέθυσε στην αλήθεια της.
Πλάσε την με χώμα
και ζήσε το αύριο.
Δώσε της το σχήμα
του κόσμου που ονειρεύεσαι.
Ζωγράφισε μια πόρτα

και μπες μέσα.
Σχεδίασε παράθυρο
κι άστο ανοιχτό
να μπαίνει φως
κι αέρας και βροχή
και όνειρα.
Να δραπετεύεις αγκαλιά με αυτά
όταν ο εφιάλτης πλησιάζει.

Το κρυφτόνιο

Αγαπητό μου μπλογκολόγιο
Σήμερα έκανα μία σπουδαία ανακάλυψη.
Ανακάλυψα κάτι που απορώ γιατί τόσο καιρό κανείς δεν είχε την τόλμη να το βγάλει στην επιφάνεια. Γιατί είμαι σίγουρη πως κι άλλοι άνθρωποι θα παρατήρησαν όσα κι εγώ σήμερα το πρωί.

Θυμάσαι που λέγαμε τις προάλλες για τη φλόγα του κεριού που μου μιλάει; Θυμάσαι, το ξέρω, απλώς δεν μπορείς να το επιβεβαιώσεις αυτή τη στιγμή γιατί έχω κάνει εγώ κατάληψη στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή. Αγαπητό μου μπλογκολόγιο μόλις σκέφτηκα να σου κάνω ένα δώρο, πολύ χρήσιμο και στους δυό μας, όμως επειδή δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι τέτοιο στην αγορά μάλλον θα πρέπει να το κατασκευάσω εγώ η ίδια. Πώς; Δεν έχω ιδέα. Αυτό που θέλω να σου χαρίσω είναι ένα δεύτερο, ανάποδο (mirror), εσωτερικό πληκτρολόγιο κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν του κανονικού, για να μπορείς κι εσύ να μου γράφεις τις σκέψεις σου, τις αντιρρήσεις σου, τους προβληματισμούς σου κι ενίοτε να μου απαντάς και στα ερωτήματα που σου θέτω. Βέβαια τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, τί να το κάνεις εσύ το πληκτρολόγιο αφού δεν έχεις χέρια; Γι' αυτό χρησιμότερο είναι, αλλά κι ευκολότερο, ένα ιδιότυπο τσατ όπου εγώ θα γράφω με πλήκτρα κι εσύ με "σύστημα πολλαπλών και διαφορετικής συχνότητας επαναλήψεων καθώς και ποικίλης διάρκειας του on και του off". Δηλαδή με το λεγόμενο "σύστημα εναλλαγής δύο ψηφίων 0 και 1 όπου το καθένα αντιστοιχεί σε διαφορετική διάρκεια τάσης ρεύματος": εν ολίγοις θα μου γράφεις αΰλως "ψηφιακά" και μόνον. Θα σου φτιάξω έναν κώδικα για να μπορούμε να συνεννοούμαστε: π.χ. τρία on = Α, ένα on και τέσσερα off = B. Αλλά τί σου λέω τώρα... εσύ ξέρεις καλύτερα.

Στο θέμα μας...
Η ανακάλυψη που λέγαμε παραπάνω μου ήρθε εντελώς ξαφνικά ενώ ετοίμαζα τον πρωινό καφέ μου (κλασικά) κι ενώ η φλόγα του κεριού που άναψα λίγα δευτερόλεπτα αργότερα μου θύμιζε "περσινά ξινά σταφύλια"!!! Αλλά και μου 'δειχνε τα μελλούμενα: ξινά ή γλυκά κανείς δεν μπορεί να ξέρει εκ των προτέρων, παρά μόνο να εικάσει ή να ελπίσει. Ξέρεις, πως τόσα χρόνια έχω μάθει πια να αποκωδικοποιώ τα σημάδια της φλογός, να ερμηνεύω τις κινήσεις της, να τη "διαβάζω" ακόμη και με κλειστά τα μάτια, μόνο με τη μυρωδιά που αποφέρει (κανέλα, μήλο ή βανίλια ανάλογα τη διάθεση) επειδή αυτή η μυρωδιά ανάλογα πόσο έντονη είναι μου υποδηλώνει πόσο κερί έχει υγροποιηθεί, που σημαίνει πως η φλόγα έχει παραμείνει αρκετή ώρα στο ίδιο σημείο.
Ως πυξίδα δηλαδή, που λέγαμε.
Ή ως "γλώσσα" που μου τη βγάζει το κερί προκαλώντας με ασύστολα να το σβήσω μ' ένα απλό "φου".

Στο θέμα μας...
Ενώ λοιπόν η φλόγα έμενε σταθερή προς μία κατεύθυνση, με αποτέλεσμα να δημιουργείται λιμνούλα σε συγκεκριμένο σημείο της επιφάνειας του κεριού, τα κβάντα (ή τα κουάρκ δεν είμαι σίγουρη) που βρίσκονται διάσπαρτα στο πεδίο του εγκεφάλου μου, μοιράζοντας αρμοδιότητες που αφορούν τα διάφορα είδη μνήμης, τα κβάντα λοιπόν (ή τα κουάρκ δεν είμαι σίγουρη) γυρίζουν πίσω στο χρόνο. Για ποιό λόγο; Επειδή θέλουν, ντε και καλά, να μου θυμίσουν τί ακριβώς συνέβαινε σε μια αντίστοιχη χρονική στιγμή όπου η φλόγα βρισκόταν σε αυτό το ίδιο σημείο. Δηλαδή: Πριν κάποιο χρονικό διάστημα που βρισκόταν η φλόγα "εκεί", κάπου αλλού συνέβαινε κάτι άλλο. Ή κάτι προσδοκούσα. Ή κάτι προσπαθούσα. Ή κάτι έσβηνα. Ή κάτι έγραφα. Ή κάτι ένιωθα. Γιατί, ναι, καμιά φορά το παθαίνω κι αυτό. ΟΜΩΣ... αυτό που ανακάλυψα είναι ότι ξαφνικά εμφανίζονται κάποια "αντικβάντα" που έσπρωχναν τα άλλα, τα αυθάδικα, και τα στρίμωχναν σε πιο εξωτερικές στοιβάδες του φλοιού μέχρι του σημείου να τρυπάνε το τοίχωμα του κρανίου μου, να βγαίνουν και να κρύβονται κάπου έξω από αυτό. Ας πούμε στις πτυχώσεις της κουρτίνας οι οποίες τώρα τελευταία επίσης μου μιλούν δηλαδή μου θυμίζουν γεγονότα/σκέψεις/πράξεις/συναισθήματα καθώς η αύρα μου ή κάποιο ανεπαίσθητο ρεύμα τις κάνει να ριγούν.
Η φλόγα όμως λίγο αργότερα γίνεται τόσο έντονη, επίμονη και λαμπρή που τραβάει σαν μαγνήτης τα τραμμένα σε φυγή κβάντα και τα επανατοποθετεί πίσω στη θέση τους.
Κι έτσι, τα εγκεφαλικά μου κβάντα και τα αντίθετά τους, τα μνημοκβάντα (μνημόνια) και τα ληθοκβάντα (ληθόνια) βρίσκονται μονίμως και αενάως σε μια κατάσταση αντιπαλότητας όπου το ένα κυνηγάει το άλλο σε μια εναγώνια προσπάθεια να επικρατήσει το ένα έναντι του άλλου.
Είμαι σε πολύ καλό δρόμο να ανακαλύψω επίσης, εκείνο το σωματίδιο/κουάρκ που δίνει τη δυνατότητα σε αυτά τα αντίθετα μεταξύ τους κβάντα, το μνημόνιο και το ληθόνιο δηλαδή, να τσακώνονται και να τους επιτρέπει να υπερτερεί πότε το ένα και πότε το άλλο ή να παίζουν μεταξύ τους "κρυφτό" και να ταλαιπωρούν και τα δυό τους εμένα. Αυτό το νέο, καθοριστικό για την ύπαρξη των δύο άλλων σωματίδιο, εφόσον το ανακαλύψω τελικά, θα το ονομάσω κρυφτόνιο.
Ως τότε κι εν αναμονή των ανακοινώσεών μου, καταγράφω τις διαπιστώσεις μου με την ελπίδα να οδηγηθώ αντί για το τρελοκομείο σε νέες επιστημονικές λεωφόρους και ν' ανοίξω για την επιστήμη νέους ορίζοντες.
Ωστόσο, τα καταγεγραμμένα έως τώρα στοιχεία μου, είναι επαρκή για να με οδηγήσουν στο παρακάτω συμπέρασμα:
Μνημόνιο vs ληθόνιο σημειώσατε 2. Με διαφορά.
Τα συμπεράσματα δικά σας.

Και όχι, δεν έχω πάρει lysergic acid diethylamide.