Τοξικολογική Ανάλυση

Ξύπνησα με εντελώς νορμάλ διάθεση (ούτε καλή ούτε κακή) αλλά και με νορμάλ επιθυμία να μη βρεθεί κάτι ή κάποιος που να μου τη μετατρέψει (τη διάθεση) σε σκατένια. Κι εγώ με τη σειρά μου θα κατέβαλα κάθε προσπάθεια για να τη "γείρω" περισσότερο προς το "καλή" ή έστω προς το "συμπαθητική". Ξέρετε όμως, αυτό δεν εξαρτάται πάντα από τις δικές μας επιθυμίες ή/και προθέσεις. Εξαρτάται βέβαια αλλά και δεν εξαρτάται. Δεν καταλάβατε ε; Εντάξει το κατάλαβα.

Ο λόγος λοιπόν για εκείνους τους ανθρώπους που είναι κινούμενα δηλητήρια πολλαπλής μορφής κι ευέλικτου σχήματος. Δηλαδή υγρό μέσα σε στερεό κι αυτό με τη σειρά του μέσα σε άλλο υγρό κ.ο.κ. μέχρι η ...δηλητηριότης ("ραμφίζω" τώρα, το ξέρω) να αποτυπώνεται πέραν πάσης αμφιβολίας στην εξωτερική όψη τους.
Ξέρετε, εγώ δεν είμαι φυσιογνωμίστρια. Κι ούτε θα μου άρεσε να είμαι. Εγώ είμαι απλώς ρομαντική. Και λίγο αφελής. "Οία η μορφή, τοιάδε κι η ψυχή" πού 'λεγαν και οι αρχαίοι που τους νομίζουμε μακρινούς συγγενείς μας.
Βέβαια μακρινός συγγενής μας είναι κι ο αυστραλοπίθηκος αλλά αυτό δεν μας αρέσει να το θυμόμαστε. Κάτι σε Αδάμ κι Εύα μας ελκύει περισσότερο. Και εννοιολογικώς και σημασιολογικώς και ενδυματολογικώς ενδεχομένως.

Περίμενα στην ουρά κάποιου καταστήματος με ηλεκτρολογικά υλικά. Δηλαδή τί ουρά; Δύο άνθρωποι πριν από εμένα εξυπηρετούνταν από τους δύο υπαλλήλους. Το ξέρω πως συνήθως σε τέτοιου είδους καταστήματα "συχνάζουν" επαγγελματίες που μπορεί να θέλουν για τις ανάγκες της δουλειάς τους ν' αγοράσουν το σύμπαν. Συνήθως, περιμένω λίγο και μετά, αν αυτό που θέλω εγώ είναι απλό, ρωτώ πολύ ευγενικά: μήπως έχετε αυτό ή μήπως θα μπορούσα να έχω αυτό ή πού είναι αυτά τα είδη να κοιτάξω και τέτοια. Και πάλι συνήθως, μ' εξυπηρετούν οι υπάλληλοι και οι κύριοι επαγγελματίες που προηγούνται ευχαρίστως μου παραχωρούν τη σειρά τους "σε παρακαλώ εξυπηρέτησε την κυρία" ή "παρακαλώ κυρία μου εμείς θα μείνουμε ώρα εδώ θέλουμε πολλά πράγματα".
Ενώ λοιπόν προσπαθούσα να καταλάβω αν θα αργήσουν οι μπροστινοί μου ώστε ν' αρχίσω τη νοηματική με τον υπάλληλο τύπου "μπορώ;" μπαίνει μια κυρία φουριόζα και βεβαίως ξινή, θεόξινη και μου λέει (με εμφανή, εμφανέστατη διάθεση να μου πάρει τη σειρά):
- μια λάμπα θέλω εγώ
- κι εγώ
- και τότε τί περιμένεις; (στον ενικό)
- να έρθει η σειρά μου
- κι αν η σειρά σου έρθει σε μισή ώρα;
- θα περιμένω μισή ώρα ή θα φύγω
- δεν είμαστε καλά, εγώ θα ζητήσω να μας εξυπηρετήσουν πριν από αυτούς (δείχνοντας τους ανθρώπους που ήσαν πριν από εμάς) και μην ανησυχείς δεν θα σου πάρω τη σειρά, εσένα θα εξυπηρετήσουν πρώτα και μην τσαντίζεσαι δεν σε είπαμε και καμπούρα
(χωρίς να έχω δείξει πως είχα τσαντιστεί γιατί πολύ απλά δεν είχα τσαντιστεί... ακόμα)
- ναι αλλά εγώ δεν θέλω να πάρω κανενός τη σειρά, μη με ανακατεύετε σας παρακαλώ
- καλέ μια λάμπα σαν κι αυτή θα μου δώσεις; κι η κυρία (έγινα ξαφνικά κυρία) μια λάμπα θέλει...

Γυρίζουν το κεφάλι οι πελάτες και μου λένε: περάστε κυρία μου δεν πειράζει, με κοιτάζει ο υπάλληλος και μου λέει: πείτε μου, πείτε μου τί θέλετε, δεν πειράζει.
Της άλλης της έτρεμαν τα χέρια, της έτρεμαν τα πόδια, γενικώς έτρεμε ολόκληρη, στράβωνε το στόμα της, κοίταζε σαν αγρίμι δεξιά κι αριστερά, μουρμούραγε, δεν τη χωρούσε ο τόπος αλλά δεν της έδινε και κανείς σημασία. Φυσικά άρχισε να φωνάζει: δεν είναι κάνας άλλος εδώ; πόση ώρα θα περιμένω για μια λάμπα σαν κι αυτή; (δεν είχαν περάσει καν 3 λεπτά από την ώρα που μπήκε στο μαγαζί)
Σηκώθηκε η ταμίας, πήρε από τα χέρια της "τη λάμπα σαν κι αυτή", της έκανε ερωτήσεις για θερμό και ψυχρό φως κι άλλα τέτοια, τύπου: "θα σε εξυπηρετήσω αλλά θα σε τσακίσω στην καθυστέρηση", κοιτούσε τις λάμπες από εδώ, κοιτούσε άλλες από εκεί, λες και δεν είχε ξαναδεί λάμπα στη ζωή της, πήγαινε στο πίσω μέρος του μαγαζιού, στην αποθήκη, στην τουαλέτα, στο φούρνο ενδεχομένως πετάχτηκε και μέχρι το σούπερ μάρκετ.... η άλλη η ξινή έβραζε.
- δεν το ήξερα πως είναι τόσο δύσκολο να αγοράσει κανείς μια λάμπα...

Τελικά της δίνουν τη λάμπα, πληρώνει, βγαίνει από το μαγαζί, και τότε όλοι είδαν το επίσης  αληθινό μου άλλο πρόσωπο γιατί το άνοιξα το στοματάκι μου εννοείται...
Βγαίνει που λέτε αυτή από το μαγαζί... συναντάει μια γνωστή της και πιάνουν την κουβέντα...
(δεν περιγράφω άλλο)
 
Άνθρωποι σαν την, ας πούμε, κυρία αυτή, είναι άχρηστοι άνθρωποι για μια νορμάλ κοινωνία. Είναι επικίνδυνοι άνθρωποι για μια κανονική κοινωνία. Είναι ο λεγόμενος "αστάθμητος ιογενής παράγων" για μια φυσιολογική κοινωνία. Και οι νορμάλ άνθρωποι εκνευρίζονται, οι κανονικοί άνθρωποι στρεσάρονται, οι φυσιολογικοί άνθρωποι διαολίζονται εξαιτίας τους. Και τότε τίποτε νορμάλ, κανονικό ή φυσιολογικό δεν πρόκειται να τους συμβεί στο υπόλοιπο της μέρας τους.
Εν ολίγοις "πέρασε" το δικό της και όχι το δικό μου.
Φταίει αυτή αλλά το παραδέχομαι: φταίω κι εγώ που την άφησα να με επηρεάσει.
Λίγο αργότερα, καθοδόν προς το σπίτι, πήρα βαθιές ανάσες, χαζολόγησα σε κάτι βιτρίνες και στο ασανσέρ έκανα γκριμάτσες διορθωτικές της κατήφειας και του εκνευρισμού που διέκρινα στον καθρέφτη. Με τόσους μορφασμούς, σκέφτηκα, πιο πιθανό να ρυτιδιάσω παρά να ηρεμήσω. Παρόλα αυτά, ηρέμησα. Καλύτερα οι ρυτίδες της ηρεμίας, σκέφτηκα, παρά οι ρυτίδες της ξινίλας, ξανασκέφτηκα.
Άνθρωποι σαν την, ας πούμε, κυρία αυτή, είναι τοξικοί άνθρωποι που αφήνουν πάντα πίσω τους απόβλητα. Βέβαια μπορεί να (φαίνεται ότι) είναι εξαιρετικές νοικοκυρές, εξαιρετικές σύζυγοι (των τοξικών συζύγων τους αφού η τοξικότης είναι άκρως μεταδοτική), ακόμη κι "εξαιρετικές" μητέρες. Δηλαδή δεν κακοποιούν τα παιδιά τους, μαγειρεύουν γι' αυτά, πλένουν τα ρούχα τους, μάλλον τ' αγαπάνε κιόλας, ίσως τα βοηθάνε και στα μαθήματά τους. Όμως, ό,τι κι αν κάνουν, τα τοξικά τους απόβλητα δεν τα γλιτώνει ούτε η οικογένειά τους, ούτε η κοινωνία, ούτε ο πλανήτης ούτε το σύμπαν ολάκερο. Σέρνονται πίσω τους σαν την ουρά του κομήτη. Σέρνονται και σκορπούν. Το κακό είναι πως αυτή η, ας την πούμε, κυρία "το 'χε γραμμένο στο κούτελό της". Με το που μπήκε στο μαγαζί.
Έτσι είναι όμως πάντα οι τοξικοί άνθρωποι. Φαίνονται.
Εγώ πάντως φυσιογνωμίστρια δεν είμαι αλλά τους τοξικούς ανθρώπους τους καταλαβαίνω γρήγορα. Και το αμυντικό μου σύστημα ξεσηκώνεται. Το ανοσολογικό μου εξεγείρεται κι η αντιτοξικολογική μου ασπίδα καραδοκεί.
Τώρα ίσως βρεθεί κάποιος να "μου την πει" ότι είμαι κακιά και άδικη κι ότι ποιός ξέρει τί έγνοιες είχε στο κεφάλι της η γυναίκα. Ενδεχομένως να είχε πολλές έγνοιες. Ενδεχομένως να είχε περισσότερες έγνοιες από τους άλλους ανθρώπους, περισσότερες από τις δικές μου. Όμως φρονώ πως διαφορετικά αντιμετωπίζουν τις έγνοιες τους και συνεπώς τους ανθρώπους γύρω τους οι άνθρωποι χαμηλής ή έστω μέτριας τοξικότητας.
Ίσως βρεθεί κάποιος να μου αντειπεί ότι μπορεί ένας άνθρωπος να είναι ξινός, δύστροπος, κακότροπος ή και αντιπαθής ακόμη αλλά στη δουλειά του να είναι εξαιρετικός, μεθοδικός κι αποδοτικός και στην οικογένειά του άψογος.
Θα αντιγυρίσω όμως και θα ειπώ με τη σειρά μου ότι τέτοιου είδους άνθρωποι δεν είναι καθόλου εξαιρετικοί όταν φέρνουν το χάος στο διάβα τους. Αποκλείεται να είναι μεθοδικοί όταν σπέρνουν τον πανικό με τις ενέργειές τους. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να είναι αποδοτικοί όταν μολύνουν με το δηλητήριό τους ό,τι ακουμπήσουν.  Αργά ή γρήγορα οι παρενέργειες της τοξικής συμπεριφοράς τους θα φανούν σε ολόκληρη την έτσι κι αλλιώς προβληματική σύγχρονη κοινωνία. Μόνο τοξικά αποτελέσματα μπορούν να επιφέρουν είτε στους γύρω τους είτε στην κοινωνία είτε στους τομείς που έχουν αναλάβει είτε στις εργασίες που έχουν "καθήκον" να φέρουν σε πέρας.
Αυτοί οι άνθρωποι αργά ή γρήγορα αφήνουν - πολύ μεθοδικά είν' η αλήθεια - τα τοξικά τους απορρίμματα και έξω από την πόρτα του σπιτιού μας.
Γι' αυτό κι εγώ δεν χρειάζομαι καμία από τις μεθοδικές τους υπηρεσίες,
δεν μ' ενδιαφέρει η αποδοτικότητά τους, δεν θα τους ανέθετα ποτέ καμία "δουλειά". Και δεν θα επιθυμούσα να περάσουν ούτε σε απόσταση δέκα χιλιομέτρων από το σπίτι μου, αυτό δα έλειπε να τους βάλω και μέσα.

https://www.youtube.com/watch?v=iywaBOMvYLI

"Εύλογες" ερωτήσεις, παράλογες απαντήσεις

Υπάρχουν κάποιες στιγμές που οι λέξεις αδυνατούν να εκφράσουν τα συναισθήματα. Υπάρχουν και άλλες που τα συναισθήματα χρειάζονται τις λέξεις. Nα ειπωθούν, να τις ακούσουν τ' αυτιά, να φτάσουν στο μυαλό. Επειδή όσα δραπετεύουν απ' την καρδιά βρίσκουν τη θέση τους στη μνήμη. Κι επειδή όσα ξεχνάει η καρδιά δεν τα ξεχνάει η σκέψη.

Υπάρχουν όμως και φορές που οι λέξεις αυτονομούνται από το συναίσθημα αποκτώντας τη δική τους, καθαρή υπόσταση. Κι επειδή με το χέρι στην καρδιά δεν λέγονται πάντοτε οι αλήθειες, οι γνώμες, οι απόψεις, θα προσπαθήσω να το κάνω με το χέρι στο πληκτρολόγιο.

Ρωτούν οι άνθρωποι. Οι νοικοκυραίοι άνθρωποι. Κι αν ο Ρωμανός πάρει την άδεια που δικαιούται και μετά πάρει ένα όπλο και καθαρίσει μερικούς; Κι αν ο Ρωμανός μετά την άδεια που δικαιούται δεν ξαναγυρίσει στη φυλακή; Κι αν ο Ρωμανός διάβασε τα μαθήματά του και πέρασε τις εξετάσεις του για να παίρνει αυτές τις άδειες, να την κοπανήσει και να ζήσει ελεύθερο πουλί;
Κατ' αρχήν να διευκρινίσουμε κάτι: κανένας δραπέτης δεν ζει "ελεύθερο πουλί". Ο δραπέτης είναι καταζητούμενος. Χειρότερα κι από φυλακή δηλαδή. Βέβαια φυλακή δεν έχω κάνει (μέχρι τώρα) αλλά έχω την ευχέρεια να καταλάβω τη διαφορά του "ελεύθερου" - ανθρώπου ή πουλιού δεν έχει σημασία - από τον "καταζητούμενο".
Και κατά δεύτερον: κάθε φυλακισμένος θα ήθελε (να μπορεί) να δραπετεύσει.
Και δουλειά της φυλακής - ως σωφρονιστικό "κατάστημα" - είναι να μην τον αφήσει.

Και ξαναρωτούν οι άνθρωποι. Οι νοικοκυραίοι άνθρωποι. Μήπως να υπέγραφε ένα χαρτί ή κάτιτέτοιοτελοσπάντων που να έλεγε πως αποκηρύσσει τις ιδέες του (τις όποιες ιδέες του), πως θα γίνει ο πιο καλός ο μαθητής και πως θα ξαναγυρίζει στη φυλακή του μετά τις άδειες σαν καλό παιδί; Μήπως να μας δηλώσει γραπτώς "πώς σκοπεύει να χρησιμοποιήσει τη μικρή ελευθερία που θα του δινόταν;" "Μόνο για σπουδές;" ή και για ...κατούρημα; "Κι αφού έχει την πρόθεση να πολεμήσει αυτό-που-ονομάζει (λες και δεν είναι) σύστημα γιατί θέλει να σπουδάσει και μάλιστα διοίκηση επιχειρήσεων;" "Είναι έτοιμος για μια έντιμη συμφωνία με αυτό το σύστημα που τόσο μισεί;"*

Είναι σαν να τ' ακούω όλα αυτά τα ερωτήματα. Σχεδόν φθάνουν στ' αυτιά μου κατευθείαν από τις σκέψεις των ανθρώπων. Όχι μόνο των νοικοκυραίων. Αλλά και των μη. Όμως φθάνει και κάτι άλλο στ' αυτιά μου (ή στα μάτια μου όταν τα διαβάζω), από εκείνους που έχουν την ικανότητα να χειρίζονται τον λόγο, γραπτό ή προφορικό δεν έχει σημασία: οι κωδικοποιημένες απαντήσεις μέσα στις εύλογες ερωτήσεις. Επίσης φτάνει στο μυαλό μου, με όχημα τ' αυτιά ή τα μάτια μου, η τέχνη του να εμφυτεύει κάποιος στο μυαλό του απλού, καλοπροαίρετου ανθρώπου "απλοϊκά" ερωτήματα με κρυμμένα ωστόσο "λογικά" επιχειρήματα από τα οποία προκύπτουν "αυτονόητες" απαντήσεις. Αυτές που θέλει αυτός ο ...κάποιος.

Κι έρχομαι τώρα κι εγώ με τη σειρά μου να αναρωτηθώ. Χωρίς συναισθήματα, δεν τον γνωρίζω τον άνθρωπο. Χωρίς ελαφρυντικά, δεν είμαι δικαστής. Εξάλλου η δίκη έγινε, η απόφαση βγήκε, ο άνθρωπος αυτός πήρε τον δρόμο της φυλακής. Ή της τιμωρίας.
Απ' όσο ξέρω - και διορθώστε με αν κάνω λάθος - η θανατική ποινή δεν ισχύει στη χώρα μας. Και καλώς δεν ισχύει.
Άρα - θεωρητικά - ο οποιοσδήποτε φυλακισμένος (εφόσον ζει) μπορεί να δραπετεύσει με άδεια ή με χωρίς άδεια. Εντάξει, με άδεια πιο εύκολο. Ακόμη κι ο πιο ειδεχθής εγκληματίας μπορεί - θεωρητικά πάντα - να το σκάσει και να φάει καμιά δεκαριά στο διάβα του. Μπορεί - πάλι θεωρητικά - να "καθαρίσει" κάποιον συγκρατούμενό του επειδή τον κοίταξε στραβά ή τον δεσμοφύλακά του επειδή τον κοίταξε ίσια. Αυτό σημαίνει τί; Ότι αφού κάποιος - θεωρητικά - μπορεί να κάνει όλα αυτά οι υπόλοιποι που ενδεχομένως δεν θα ήθελαν να τα κάνουν να μην έχουν δικαιώματα; Επειδή κάποιος παίρνει την άδειά του και δεν ξαναγυρίζει να μην δίνεται πια άδεια σε κανέναν; Επειδή κάποιος δολοφόνος δραπετεύει και σκοτώνει κι άλλους να "φροντίσουμε" να μην υπάρχουν δολοφόνοι στη φυλακή;

Αν ο Ρωμανός πεθάνει τελικά - ρωτώ κι εγώ η νοικοκυραία πλην όμως αφελής νοικοκυραία -  επειδή μπορεί το ένα και μπορεί το άλλο και "δεν" το ένα και "δεν" το άλλο, μήπως - λέω μήπως - έχουμε μια επαναφορά της θανατικής ποινής από το παράθυρο; Την εφαρμογή μιάς "έμμεσης" εσχάτης των ποινών; Μια θανατική ποινή διαρκείας; Χωρίς δίκη, χωρίς ετυμηγορία, χωρίς τίποτα;

Πράγματι ο Ρωμανός και ο κάθε Ρωμανός μπορεί να κάνει όλα όσα φοβούνται οι νοικοκυραίοι. Ίσως και πολλά περισσότερα.
Αλλά έτσι είναι αγαπητοί.
Είτε σας αρέσει είτε όχι.
Επειδή...
...η ευνομούμενη πολιτεία οφείλει ν' αναλαμβάνει τις ευθύνες της,
και η δημοκρατία πρέπει να παίρνει τα ρίσκα της.
Αλλιώς δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο.
Ή μήπως τελικά δεν είναι έτσι κι αλλιώς;

* Οι φράσεις σε πλάγια δεν ανήκουν σε μένα

What if...

Δεν είναι η πρώτη φορά και σίγουρα δεν θα είναι η τελευταία που κάποια γεγονότα μ' έφεραν προ των πυλών των ευθυνών μου. Να ρωτήσω δηλαδή - δυνατά και καθαρά - τον εαυτό μου τη γνώμη του: What if...
Με την ελπίδα να μην πάρω ως απάντηση: I have no idea.
Γιατί πρέπει να αποκτήσω μια ιδέα, πρέπει να μην αφήσω περιθώρια για παρερμηνείες, εξωραϊσμούς ή δαιμονοποιήσεις. Γιατί καθαρά και ξάστερα, ευελπιστώ η απάντηση του εαυτού μου προς εμέ να είναι crystal clear. Αλλά αυτό είναι επιστημονικώς αδύνατον. Κι ενώ στο σημείο αυτό οι περισσότερες επιστήμες σηκώνουν τα χέρια ψηλά, η στατιστική επιστήμη σηκώνει τα μανίκια και πιάνει δουλειά.
Αν θέλω πραγματικά μιαν αξιόπιστη απάντηση, μιαν απάντηση που δεν θα με κοροϊδεύει ούτε θα μου χαϊδεύει τ' αυτιά, τα μαλλιά, την καρδιά και τη ψυχή μου αλλά που να με πείθει κιόλας πως οι πιθανότητες να είχαν συμβεί τα πράγματα έτσι, έτσι ή έτσι αξίζουν την αναδρομή, θα πρέπει να είμαστε ειλικρινείς ο ένας με τον άλλον. Δηλαδή ο εαυτός μου κι εγώ. Έτσι κι αλλιώς οι δυό μας είμαστε, κανείς δεν πρόκειται να μάθει την κουβέντα μας και να ανακαλύψει τα συμπεράσματά μας. Εκτός ίσως
απ' όσους διαβάσουν αυτές τις σκέψεις καταγεγραμμένες σε μορφή κειμένου στο ιστολόγιό μου. Αλλά αν κάτι τέτοιο - παρ' ελπίδα - συμβεί, δεν το μάθατε από μένα. Οι "φήμες" σάς ήρθαν από αλλού. Κάποιος σάς το σφύριξε, κάποιο πουλάκι σάς το τραγούδησε, κάποιο όνειρο είδατε ή οτιδήποτε άλλο σάς έρθει στο μυαλό.
Βέβαια μην πάρετε και όρκο πως αυτά που διαβάζετε αυτή τη στιγμή συνέβησαν στ' αλήθεια ή οι σκέψεις αυτές όντως έγιναν. Υπάρχει σοβαρή πιθανότητα το κείμενο να είναι κωδικοποιημένο, άλλο να πληκτρολογώ κι άλλο να καταγράφεται. Κι ίσως μόνον εγώ και ο εαυτός μου τελικά μπορούμε να περάσουμε πίσω από τις γραμμές, να ξεκλειδώσουμε το "υδατογράφημα" και να "διαβάσουμε" την μία και μόνη αλήθεια μας.
What if λοιπόν...
...ή σε απλά ελληνικά "τί θα συνέβαινε αν..."
Υπάρχουν κάποιες ενέργειες και κάποιοι συνδυασμοί γεγονότων που θα πρέπει να κάνω. Αρχικά να καταγράψω την αφετηρία τους, τότε δηλαδή που ξεκίνησαν όλα, μετά να ξανακάνω τη διαδρομή τους (οδυνηρό αλλά πρέπον), να θυμηθώ τα παραλλήλως τεκταινόμενα, να ανασύρω στην επιφάνεια τις αντικειμενικές συνθήκες, να σταθμίσω την τότε συναισθηματική μου κατάσταση, να υπολογίσω την οικονομική συγκυρία και φυσικά να θυμηθώ τον ...καιρό. Τον καιρό; Ναι, ναι τον καιρό. Αν ήταν καλοκαίρι μπορεί να είχα πάει για μπίρες, αν ήταν χειμώνας (που ήταν) μπορεί να έριχνε τόσο χιόνι ή τόση βροχή που να μου είχαν αποσπάσει την προσοχή (αλλά ούτε έβρεχε, ούτε χιόνιζε). Αν ήταν φθινόπωρο ίσως είχα να "κατεβάσω" τα χειμωνιάτικα. Κι αν ήταν άνοιξη μάλλον θα μ' είχε συνεπάρει η μυρωδιά της και θα ξεχνιόμουνα στη βεράντα μου. Ή απλά να είχα εγώ "τον κακό μου τον καιρό" (που τον είχα) αλλά αυτή είναι η μάλλον εύκολη περίπτωση γιατί ακριβώς εξαιτίας του κακού μου του καιρού συνέβη. Απλά συνέβη.
Καθώς ετοιμάζομαι να χωθώ στη δίνη των γεγονότων που η ενθύμησή τους θα με βοηθήσει να καταλάβω, πιάνω τον εαυτό μου να με κοροϊδεύει τύπου "αν η γιαγιά σου είχε αρχίδια θα ήταν παππούς σου" ή "αν η γιαγιά σου είχε καρούλια θα 'ταν πατίνι". Κοροϊδεύοντάς με όμως πιο πιθανό να θέλει να με προστατεύσει από τη μία και μόνη αλήθεια.
Πάμε;
Πάμε...
Αν δεν είχα πει εκείνη τη λέξη, αν δεν είχα ακούσει εκείνη την άλλη, αν δεν είχα ρωτήσει εκείνο το γιατί, αν είχα προσπεράσει εκείνο το διότι. Αν αντί για ευχαριστώ είχα πει "όχι μην..." δηλαδή "ναι...". Από την άλλη, όταν το "επειδή" μου άρεσε και το "όχι" με το "ναι" συμφιλιωμένα είχαν γίνει "ίσως", αν...;
Κανείς δεν θα μάθει ποτέ. Ό,τι συνδυασμούς κι αν κάνω, όσους συνειρμούς κι αν επιχειρήσω, ό,τι διασταυρώσεις τολμήσω πάντα μα πάντα θα υπάρχει ο καθοριστικός παράγοντας της επιθυμίας. Δηλαδή το σωστό ερώτημα δεν είναι "τί θα συνέβαινε αν" αλλά "τί στ' αλήθεια ήθελα εγώ (ή ο άλλος) να συμβεί". Κι αν η ρότα των γεγονότων ήταν αυτή που ήταν, η μία και μόνη αλήθεια, που φώναζε από τότε, δεν ακούστηκε από μένα αλλά από το ένστικτό μου. Που μετά "υπαγόρευσε" στην ουσία να κάνω αυτό που έτσι κι αλλιώς θα έκανε κάποιος άλλος για λογαριασμό μου. Και το είχε πει: σε μία και μόνη λέξη. Μία. Που έκανα πως δεν την άκουσα. Που προσποιήθηκα πως δεν είχε σημασία. Αλλά που προτού καλά καλά ολοκληρωθεί η αναδρομή, το συμπέρασμα που βγαίνει αβίαστα είναι πως στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν θα συνέβαινε απολύτως τίποτα διαφορετικό. Όχι επειδή θα 'φταιγε το πεπρωμένο, που ας δεχτούμε πως "φυγείν αδύνατον", αλλά επειδή θα 'φταιγα εγώ, που ήξερα.
Αλλά πάλι ...αν;

Στον αντίποδα...
...Ενέργειες που επιλέχθηκαν, αποφάσεις που ακυρώθηκαν, δυνάμεις που μετρήθηκαν και συναισθήματα που όχι, σκέψεις που κονταροχτυπήθηκαν και παζάρια που προηγήθηκαν* - όλα πλευρές στο ζάρι των "αποφάσεων" - και να 'μαι τώρα αντιμέτωπη με το παρόν που ισχυρίζεται και μου βροντοφωνάζει πως "εκείνο που θα συνέβαινε αν" δεν θα μπορούσα να το σηκώσω**. Όχι επειδή είμαι αδύναμη εγώ, αλλά επειδή αυτό θα 'ταν πολύ βαρύ. Εκείνο λοιπόν δεν συνέβη, χάρη στη σωστή ζαριά, στην πειραγμένη ωστόσο ζαριά, γιατί αλλού "έκατσε" το ζάρι όμως του 'δωσα μια και γύρισε πλευρά. Όχι επειδή δεν πίστευα στη μοίρα (που δεν πίστευα) αλλά επειδή πίστευα σε μένα, που ήξερα.
Ή φοβόμουν.
Αλλά πάλι ...αν;
Μια ζαριά για έξι πιθανότητες. Ένα νόμισμα για δύο. Μια λέξη για μια ζωή.


*   "Δανεισμένος" στίχος από τον Ντίνο Χριστιανόπουλο.
**  Φρίττω και μόνο στη σκέψη πώς θα ήμουν τώρα αν είχα επιλέξει περισσότερα τετραγωνικά σπιτιού απ' αυτά που τελικά επέλεξα. Φρίττω. Γιατί περισσότερα τετραγωνικά σημαίνουν περισσότερα χρήματα κι αυτά σημαίνουν μεγάλο δάνειο... 
Tί θα σήμαινε αυτό; το αφήνω στη φαντασία σας.