Πέμπτη 12 Μαρτίου 2015

Το παιχνίδι των αντιπερισπασμών


Η ηρωίδα μου δεν ένοιωθε πολύ καλά. Για την ακρίβεια δεν ένοιωθε καθόλου καλά.
Αλλά αν ήθελε να είναι απολύτως ακριβής κι ειλικρινής θα 'πρεπε να παραδεχτεί πως ήταν
τελείως χάλια. Αλλά δεν θα το παραδεχόταν. Και μάλιστα προσπαθούσε να το κουκουλώσει.
Αυτό δεν ήταν εύκολο.
Τα ξαφνικά ξεσπάσματα, τ' ανεξέλεγκτα κλάματα, οι βουβοί λυγμοί, το τρέμουλο στη φωνή και
στα χέρια, οι ξαφνικές εδάφους-εδάφους πιρουέτες που με χάρη κι "υποκριτική δεινότητα" τις "μεταμόρφωνε" σε στροφή του σώματος πότε από τη μία και πότε από την άλλη μεριά - κοινώς ζαλάδες - το βουητό στο κεφάλι και στ' αυτιά, οι άναρθρες κραυγούλες, οι αναστεναγμοί και το ελαφρύ τράβηγμα της πλούσιας κόμης της προς τα πίσω που ανάγκαζε και το κεφάλι να την ακολουθήσει, την πρόδιδαν.

Κι έτσι, από τη μία, λίγο η απογοήτευση που της είχε προκαλέσει το κυβερνητικό slow motion
(έως καθόλου motion ενίοτε) ενώ θα 'πρεπε να ανταγωνίζεται σε ταχύτητα το φως, λίγο το pause σε κάθε εμπορική, οικονομική αλλά και κοινωνική δραστηριότητα κι από την άλλη αυτή η ρημάδα η ενσυναίσθηση για τα χάλια των άλλων, χάλια τα δικά της νεύρα.
Κι ενώ η ταχύτητα του φωτός ουδόλως την ενδιέφερε παρά μόνον για να μετράει αποστάσεις,
η όποια ταχύτητα των κυβερνητικών αποφάσεων την ενδιέφερε σφόδρα για τον ίδιο ακριβώς λόγο: για να μετρηθούν και καλυφθούν οι αποστάσεις από το ζοφερό παρελθόν στο ακόμη πιο ζοφερό παρόν. (Για το μέλλον θα σκεφτόταν άλλη ώρα: I'll think about that tomorrow, ξυπνούσε η Σκάρλετ μέσα της).
"Έτη φωτός" σε ..."μικροέτη" χρόνου θα έπρεπε να διανύσει οποιοσδήποτε θα το 'βαζε στόχο να διορθώσει/αλλάξει ή έστω "μεταρρυθμίσει" (που είναι και της μοδός) αυτό το μπάχαλο που ως αφρικανικό βασίλειο, στις παρυφές όμως της Ευρώπης, ήταν η χώρα στην οποία κατοικούσε.
Ευρισκόμενη λοιπόν κάπου ανάμεσα στο να αδιαφορήσει πλήρως για όλους και για όλα και στο να αδιαφορήσει μόνο για το κυβερνητικό "μη" έργο αλλά από την άλλη μη θέλοντας να πάθει και τίποτα από την ένταση ούτε να ξεσπάει σε αγαπημένους που δεν έφταιγαν σε τίποτα, αποφάσισε πως, αφού δεν μπορεί ν' αποφασίσει τί πρέπει να κάνει για ν' αντιμετωπίσει αυτήν την κατάσταση, καλύτερα να μην κάνει τίποτα.
Αντιθέτως η πουτάνα η ζωή (ως χρονική κι όχι ως βιολογική διαδικασία) δεν έμενε άπραγη.
Στασό δεν είχε. Και χάνει έναν φίλο. Και παραλίγο να χάσει κι έναν άλλον. Θάνατος βρήκε τον έναν, εγκεφαλικό τον άλλον. Και το 'λεγε... να πεις πως δεν το 'λεγε: κουλάρετε ρεεεεεεεε...
Και κάπου εδώ, ως άλλος "από μηχανής θεός", εισχωρεί στην ιστορία ο ...άλλος.
Τί να κάνει τον καραγκιόζη, τί τον αρλεκίνο ή τον κλόουν, τί ρόλους εφεύρισκε να "παίζει", τί μορφασμούς, τί γκριμάτσες, τί καλαμπούρια αλλά όλα άσκοπα.
Εκείνη παρίστανε πως διασκεδάζει κι ως ένα βαθμό διασκέδαζε αλλά αυτή η αλλαγή διάθεσης κρατούσε λίγο. Όσο δύσκολα καλυτέρευε η διάθεσή της τόσο εύκολα (πανεύκολα) χαλούσε πάλι.

Αλλά ο άλλος εκεί... αγύριστο κεφάλι. "Ο επίμονος διπλανός" τον είχε βαφτίσει.
Τη μια της έδειχνε στον υπολογιστή ειδήσεις/πληροφορίες που θεωρούσε πως θα την ενδιέφεραν. Την άλλη της έστελνε με e-mail κάποια link προσπαθώντας να την πείσει ότι την αφορούν.
Την παράλλη της έλεγε κάτι "πολύ ενδιαφέρον που άκουσε" ή κάτι "πολύ ενδιαφέρον που είδε κάπου" ή για ένα "εξαιρετικά ενδιαφέρον θεατρικό έργο που είχε πάρει διθυραμβικές κριτικές"
ή για εκείνη την κινηματογραφική ταινία που "είχε χάσει ενώ τόσο ήθελε να δει κι επιτέλους είχε κυκλοφορήσει και μπορούσαν να τη δουν στο σπίτι". Της μιλούσε για βιβλία που μόλις είχαν κυκλοφορήσει ή για παλιότερα ρωτώντας την αν τα έχει διαβάσει. Της έκανε ερωτήσεις "κρίσεως" για οποιοδήποτε θέμα μπορούσε να βάλει νους ανθρώπου. Και την κολάκευε, θυμίζοντάς της πως όλα - μα όλα - τα είχε προβλέψει και σε όλα - μα σε όλα - είχε πέσει μέσα. Αυτό το τελευταίο την εκνεύριζε πολύ επειδή της θύμιζε πως ενώ τα είχε προβλέψει όλα και είχε πέσει μέσα σε όλα δεν μπορούσε (ή δεν ήθελε) να συνεχίσει να προβλέπει το ίδιο καλά και για το εγγύς μέλλον επειδή αυτό, από τη μια έμοιαζε τρομαχτικό κι απ' την άλλη ελπιδοφόρο. Παράνοια δηλαδή. Γι' αυτό και ήθελε να βγάλει τελείως από την καθημερινότητά της όλες τις "ειδήσεις" και "πληροφορίες" που με καταιγιστικό ρυθμό κατέκλυζαν τον ψηφιακό και όχι μόνο κόσμο της.
Ένοιωθε πως ζούσε σε ένα εντελώς καφκικό περιβάλλον, γκεμπελικής χροιάς όμως, όπου όλα όσα λέγονταν ήταν ψευδή ή διαστρεβλωμένα. Αναλύσεις και περιγραφές μιας εντελώς παραμορφωμένης πραγματικότητας. Συμπεράσματα που προέκυπταν από αριστοτεχνικά δομημένα ψεύτικα "στοιχεία", θεωρίες που έστηναν με μαεστρία ένα εφιαλτικό σκηνικό.
Η πληροφορία στην υπηρεσία του ψέματος. Και το ψέμα στην υπηρεσία της προπαγάνδας.
Είχε καταντήσει μάστιγα πλέον να κυκλοφορούν άρθρα και αρθρίδια με τεράστιους τίτλους τελείως άσχετους με το περιεχόμενο στο οποίο κάπου κρυμμένη ήταν και η πραγματική είδηση.
"Τέλος οι συντάξεις χηρείας", διαβάζει σε τίτλο. Και μπαίνοντας στο άρθρο τί διαβάζει;
"Τέλος οι ΔΙΠΛΕΣ συντάξεις. Ο ασφαλισμένος θα πρέπει να διαλέξει ποια σύνταξη θα κρατήσει: την κύρια σύνταξη ή τη σύνταξη χηρείας". Κάτι που όμως εφαρμόζεται τα τελευταία χρόνια, απλώς κάποιοι θα ξέφυγαν κι ήρθε η ώρα να τους τσιμπήσουν.
Να διάβαζε δηλαδή τον τίτλο η μάνα της να 'μενε στον τόπο. Ίσως κιόλας αυτό να επιζητούσαν οι επιτήδειοι. Να μείνουν μερικοί "σέκος" κι έτσι τέλος όχι μόνο οι διπλές συντάξεις χηρείας αλλά και οι μονές λόγω "κατάργησης" του δικαιούχου.
Αυτό δεν μπορούσε να συνεχιστεί. Γι' αυτό τέρμα. Αποχή από τα μίντια και κυρίως από τα σόσιαλ μίντια όπου εκεί γινόταν το μεγάλο πάρτι. Και να τα ποστ και να τα τουίτ και να τα λινκ και να τα πανηγύρια από φιλελέδες, νεοφιλελέδες, μεταρρυθμοφιλελέδες, "σοσιαλ"φιλελέδες, κοινωνικούς τραμπούκους αλλά κι αντιπολιτευόμενους εντός, εκτός κι επί τα αυτά.
Κι ενώ λοιπόν προσπαθούσε να βάλει σε τάξη τα εγκεφαλικά της κύτταρα και σε τροχιά τα ηλεκτρόνια του πυρήνα τους ο ...άλλος έπαιζε το παιχνίδι του.
Δεν ήθελε να τον στενοχωρήσει. Παρίστανε πως δεν καταλάβαινε τον σκοπό του. Έδειχνε ενδιαφέρον για ό,τι της έλεγε: κοίτα εδώ, κοίτα εκεί και δες παρακεί.
Κι έτσι έμαθε για το X σωμάτιο που συγκρουόμενο με το Ψ απελευθερώνει τόση ενέργεια όση κατά πάσα πιθανότητα χρειάζεται ένα Ζ σωμάτιο για ν' αποκτήσει μάζα και άχου τί ενδιαφέρουσα πληροφορία είναι αυτή για τη σύχρονη ζωή και την καθημερινότητά μας.
Έμαθε για το απολιθωμένο μυγάκι μέσα σε ρόζο του τμήματος ενός κορμού δέντρου θαμμένου επί χιλιετίες σε έδαφος εμπλουτισμένο με άνθρακα και ασβέστιο. Και πόσες πληροφορίες είναι καταγεγραμμένες στο dna του μυγακίου αυτού.
Έμαθε πώς αναπαράγεται το κολεόπτερο που ζει στην υποσαχάρια Αφρική και είναι σπανιότατο είδος αλλά και είδος προς εξαφάνισιν.

Αλλά έμαθε και πιο χρήσιμα πράγματα, απλά, καθημερινά, χρειαζούμενα.
Όπως, ας πούμε, για τη νέα μέθοδο με την οποία οι μελισσοκόμοι συλλέγουν το μέλι χωρίς να χρειάζεται να φοράνε σκάφανδρα και να ζαλίζουν με καπνούς τις μελισσούλες. Λίγο ακόμη
και θα 'νοιωθε μια αδηφάγα ανάγκη να γίνει μελισσοκόμα.
Ή για μια πρωτοποριακή μέθοδο αφαίρεσης των τριχών πέριξ του τυμπάνου του αυτιού χωρίς νυστέρι και ήδη αισθανόταν την επιθυμία να σπουδάσει αυτό το "αντικείμενο" επειδή φαινόταν προσοδοφόρο.
Ενημερώθηκε για την εφεύρεση του "μικροψαλιδιού" χάρη στο οποίο θα μπορούμε να να κόβουμε τις ετικέτες από τα ρούχα χωρίς να τα καταστρέφουμε και ήδη ένοιωθε μια ανατριχίλα αφού αυτό, ναι, την έκανε ευτυχισμένη.

Γελούσαν και τα μουστάκια που δεν είχε όταν της τα έλεγε. Γελούσαν μέχρι και οι τρίχες της κεφαλής της από τον ενθουσιασμό της για την φροντίδα του.

Αλλά ποτέ δεν του είπε: Ξέρω τί κάνεις και ξέρω και γιατί το κάνεις. Εκείνο που δεν ξέρω (ακόμα) είναι πώς να σ' ευχαριστήσω για όλα αυτά.












Τρίτη 3 Μαρτίου 2015

Η άκριτη δύναμη της κριτικής στην κριτική ή αλλιώς bullshit


Πολύ περισσότερο από ότι ο Ζαν Ζακ Ρουσώ και ο Βολταίρος, ο Ντιντερό ενσάρκωνε 
την πιο προοδευτική πτέρυγα της σκέψης του Διαφωτισμού, μια θέση που προερχόταν 
από την πεποίθησή του ότι  το πρώτο βήμα προς τη φιλοσοφία είναι 
η δυσπιστία/αμφιβολία/σκεπτικισμός.
(Le premier pas vers la philosophie, c'est l'incrédulité).
Σε απλά λαϊκά (νέα) ελληνικά "βούτα πρώτα τη γλώσσα στο μυαλό σου". 
Σε παλαιότερα "μη προτρεχέτω η γλώττα της διανοίας".

Θέλω να γίνω λίγο ..."φιλόσοφη" (ή μήπως "φιλοσοφίνα";) αλλά δε μου βγαίνει. Όμως, επειδή ο σοφός-σκέτο λαός λέει πως τρώγοντας έρχεται η όρεξη θα αρχίσω κι εγώ το φαγοπότι...  ουπς το γράψιμο δηλαδή.
Δεν προλαβαίνω μάνα μ', δεν προλαβαίνω να παρακολουθώ "μέτωπα". Που δεν κλείνουν κιόλας. Όλα ανοιχτά. Μακάρι να άνοιγαν και τα μάτια μας και τα μυαλά μας σαν κι αυτά και να παρέμεναν κιόλας ανοικτά.
Δεν προκάνω μάνα μ', δεν προκάνω να ενημερώνομαι για το ένα "θέμα" που προκύπτει και ... τσουπ το άλλο. Μακάρι να ενημερωνόμασταν και γι' αυτά που ακυρώνονται/διαψεύδονται όσο κάποιοι ψάχνουμε να βρούμε τις πληροφορίες.
Κάποιοι παλιοί είπαν πως scripta manent. Δίκιο είχαν (και έχουν). Το 'γραψες; Έμεινε. Ψέμα; Ε και; Έμεινε ένα ψέμα ακόμα.
Και κάποιοι άλλοι (νεώτεροι αυτοί) είπαν πως παραπληροφόρηση είναι αυτό που μένει όταν καμουφλάρεις ή κρύψεις πολύ καλά την πραγματική πληροφορία. Κι αυτοί δίκιο είχαν. Και έχουν.

Έχω χάσει πια και τη μπάλα και το μέτρημα με τις αντιπαραθέσεις.
Λέει κάποιος "μέρα" αμέσως κάποιος άλλος να πει "νύχτα".
Λέει κάποιος άλλος "ναι" κι αμέσως ένας τρίτος "όχι".
Λέει κάποιος "μαθαίνω ότι" εννοώντας πως κάτι πήρε το μάτι του ή το αυτί του και πάνω σε αυτό που κάπου άκουσε, κάποιος είπε, κάπου διάβασε κατεβάζει λιβέλους. Κι όταν "με το καλό" η αλήθεια αποκαθίσταται και βγαίνει στο φως η πραγματική είδηση εκείνο που έμεινε δεν είναι τίποτε περισσότερο απ' αυτό που κάποιος "έμαθε ότι..." επειδή κάποιος, κάπου, κάποτε είπε.
Λέει ο τρίτος "έτσι" κι αμέσως ο αντίλογος "γιουβέτσι".
Εγώ πάλι λέω ότι, σαν παλιά καραβάνα, προσαρμόζομαι στις εκάστοτε συνθήκες και βλέπω από μακριά τις παγίδες που καραδοκούν.
Κι εκεί που πάω να "τσιμπήσω" και ν' απογοητευτώ, λέω: ώπα, υπάρχει και τρίτος "δρόμος".
Όχι αυτός του σοσιαλισμού που ένας ...παλιός ορκιζόταν πως υπήρχε. Όχι, δεν έχω σκοπό να τον αμφισβητήσω μωρέ, για να το έχει πει κάπου θα ήξερε ότι υπήρχε αλλά δεν είναι της παρούσης τώρα ν' αρχινίσουμε το "κυνήγι του χαμένου θησαυρού/δρόμου του σοσιαλισμού". Γιατί είναι της παρούσης ν' αρχίσουμε να κατανοούμε τί υπάρχει συνήθως ανάμεσα σε δυό αλήθειες ή ανάμεσα σε δυό ψέματα ή ανάμεσα σε μία αλήθεια κι ένα ψέμα.

O  Ortega Y. Gasset φημολογείται πως είπε: "Κουλτούρα είναι αυτό που μένει όταν ξεχάσεις όλα όσα διάβασες". Αυτός κι αν έχει δίκιο.
Κι εγώ λέω πως κατανόηση ενός κειμένου (προτού το ξεχάσεις) είναι αυτό που μένει όταν το διαβάσεις δύο φορές (ή και παραπάνω). Τη μία σαν ένα κείμενο/γνώμη/άποψη/ανάλυση/κριτική του Τάδε-σκέτο ή του Δείνα-σκέτο και την άλλη σαν ένα κείμενο/γνώμη/άποψη/ανάλυση/κριτική του Τάδε ή του Δείνα που έχει την τάδε ιδιότητα, το πόστο ή την ευθύνη. (Μένει ν' αποδειχτεί αν έχω δίκιο κι εγώ).

Κι όλα αυτά ενώ έχουμε χάσει τ' αυγά και τα καλάθια με όσα λέγονται στ' αλήθεια και με όσα δεν έχουν λεχθεί ποτέ αλλά κάποιοι (συνήθως παπαγάλοι) ισχυρίζονται πως τα άκουσαν, ενώ μέσα στο συλλογικό μας υποσυνείδητο καταγράφονται σκόρπιες φράσεις ή λέξεις ή παράγραφοι, μεμονωμένα τμήματα δηλαδή ενός ίσως αριστοτεχνικά δομημένου λόγου, γραπτού ή προφορικού, που όμως κανείς δεν μπήκε στον κόπο ν' ασχοληθεί με αυτόν ως σύνολο γιατί το θυμικό του έχει ήδη ικανοποιηθεί με το μέρος. Βεβαίως σε αυτή την δύσκολη πολλές φορές  διαδικασία της νόησης και της κατανόησης του λόγου δεν παίζει κανέναν ρόλο αν αυτό που εκφράζεται είναι κατά τη γνώμη μας σωστό ή λάθος, αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε. Αυτό είναι μεταγενέστερο στάδιο και προϋποθέτει την κατανόηση των όσων διαβάσαμε ή ακούσαμε. Αν η προϋπόθεση αυτή λείπει τότε εκείνο που απομένει είναι βουητό που μοιάζει με άναρθρες κραυγές αλαλαζόντων, νοητική λυματολάσπη που βουλώνει τις διαύλους επικοινωνίας του εγκεφάλου με ό,τι βρίσκεται στο ακουστικό ή το οπτικό μας πεδίο, εν προκειμένω ένα γραπτό κείμενο ή έναν προφορικό λόγο. Θόρυβος που καλύπτει την φωνή της λογικής.
Κι αφού - λένε - θόρυβος είναι ο "ήχος", ο αντιστρόφως ανάλογος με την πηγή που τον δημιούργησε τότε αυτό που μένει είναι η άκριτη δύναμη της κριτικής στην κριτική ή αλλιώς bullshit.

Στο θέμα μας...
(Τί; δεν είμαστε ακόμη στο θέμα μας; είναι σαν να σας ακούω να ρωτάτε)
Ρωτήθηκα αν μ' ενοχλεί η ...πολυφωνία της νέας κυβέρνησης. Απάντησα πως όχι γιατί έχω συνηθίσει αυτήν την πολυφωνία από τότε που ήταν αντιπολίτευση.
Ρωτήθηκα επίσης γιατί δεν μ' ενοχλεί αυτή η πολυφωνία τώρα που η αντιπολίτευση έγινε κυβέρνηση.
Όντας πολίτης αυτής της χώρας κι έχοντας υποστεί τα πάνδεινα από τους προκατόχους αυτής της κυβέρνησης παραδέχομαι πως μ' ενοχλεί. Από την άλλη όμως νοιώθω περισσότερο ασφαλής που παρά τις ...αξιοπρεπείς ασάφειες μέσω αυτής της παράξενης - οφείλω να ομολογήσω - πολυφωνικής πρακτικής έχω περισσότερες πιθανότητες να αλιεύσω την αλήθεια και την πραγματική πληροφορία. Θα ήθελα βέβαια - έτσι γι' αλλαγή - αυτήν την αλήθεια και την πραγματική πληροφορία να βγουν οι ίδιοι να μας την πουν, να την πουν στην βουλή, γιατί πάνω απ' όλα, προσωπικά, επιζητώ την γνώση του τί μας περιμένει εξαιτίας των όσων μας οδήγησαν ως εδώ. Και κυρίως τί ακριβώς συνέβη και φθάσαμε ως εδώ. Ξέρετε, δεν με παίρνει να περιμένω την ιστορία να μου το πει ή γράψει. Ούτε το κοκαλάκι μου δεν θα έχει μείνει τότε για να το ακούσει ή να το διαβάσει.
Πέρα όμως από το κάπως μακρύτερο παρελθόν έχω απορίες και για το πρόσφατο.
- Τί πραγματικά συνέβη στο eurogroup;
- Τί ακριβώς συνέβη με τα σενάρια χρηματοπιστωτικής ασφυξίας; Που μόνο σενάρια δεν ήταν (ούτε είναι);
- Γιατί δεν θα "περνούσε" την αξιολόγηση η προηγούμενη κυβέρνηση κι έτσι την έκανε
μ' ελαφρά πηδηματάκια προκαλώντας εκλογές νωρίτερα;
Τί σκατά ρημαδιό άφησε πίσω της;

- Γιατί κανείς δε μας εξηγεί το μέγεθος της ζημιάς;
- Ποιός ζήτησε από τον Υποικ δημιουργική ασάφεια κι εκείνος γιατί δέχτηκε; Αν ήθελαν οι εταίροι να κοροϊδέψουν τα κοινοβούλιά τους ας έβρισκαν μόνοι τους τον τρόπο να το κάνουν.  Όπως ακριβώς έκαναν και τα δικά μας προηγούμενα καϊνάρια. Τελικά τα τσιράκια αποδείχθηκαν καλύτερα απ' τους δασκάλους τους.
- Τί ακριβώς εννοούσε ο Υποικ μιλώντας για αξιοπρέπεια; Μήπως θα 'θελε με όση αξιοπρέπεια μου έχει απομείνει να του βάλω όχι ένα, όχι δύο αλλά καμιά δεκαριά "νι" στο όνομά του; Και που μόνο εγώ θα ξέρω τί σημαίνει το καθένα απ' αυτά;
- Τί εννοεί ο Μηλιός με το κείμενο που έγραψε; Και κυρίως γιατί το έγραψε; (Δεν πείθομαι ότι απλώς "είχε ανάγκη να εκφραστεί").
- Σε άλλον πλανήτη ζούσε ο Μηλιός όταν αμέσως μετά τις εκλογές ολόκληρη η χώρα ήταν βυθισμένη στην αγωνία;
- Γιατί χαίρονται οι νεοφιλεύθεροι με αυτό το κείμενο; Γιατί χαίρονται οι νεοφιλελεύθεροι γενικώς;
- Ποιά είναι η θέση του Μηλιού και ποιά η δουλειά του μέσα στο κόμμα; 
- Τί είναι ο Μηλιός; Tί είναι ο κάβουρας και τί είναι το ζουμί του΄
- Ποιά στ' αλήθεια είμαι εγώ και πού πάω;

(Τα ερωτήματα δεν έχουν τέλος. Αυξάνονται δε με γεωμετρική πρόοδο).


Το κείμενο του Μηλιού το διάβασα δύο φορές. Την πρώτη φορά σαν κείμενο του "Μηλιού-σκέτο" και το βρήκα καταπληκτικό. Τη δεύτερη σαν κείμενο του "Μηλιού-υπεύθυνου σχεδιασμού της οικονομικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ" και το βρήκα τουλάχιστον υποκριτικό, προκλητικό και ανεπαρκές.

Τα ερωτηματικά που καθημερινά μου γεννιούνται δεν βιάζομαι να τ' απαντήσω. Ξέρω πως αργά ή γρήγορα θα μου απαντηθούν έτσι κι αλλιώς. Δεν ξέρω αν θα μου αρέσουν οι απαντήσεις. Εκείνο όμως που σίγουρα ξέρω είναι ότι 40 χρόνια διακυβέρνησης από τα δύο κόμματα που εναλλάσσονταν στην εξουσία (αυτά είχαν πράγματι εξουσία) έχουν δημιουργήσει ανεπανόρθωτες βλάβες στο κράτος, στην κοινωνία, στη χώρα. Με αποκορύφωμα την τελευταία πενταετία όπου τα δύο αυτά κόμματα έδωσαν τα ρέστα τους. Και για να είμαι πιο δίκαιη, την τελευταία δεκαετία. Αρχής γενομένης από το αμαρτωλό 2004. Αλλά αν θέλω να είμαι ακόμη πιο δίκαιη πρέπει να πάω ακόμη πιο πίσω. Και χωρίς να το καταλάβω, δίκιο στο δίκιο, θα φτάσω στο "Τσοβόλα δώσ' τα όλα".
Δεν μεταδίδω άλλο. Γιατί χωρίς επίσης να το καταλάβω θα φτάσω στον Καποδίστρια.

Μ' αυτά και μ' αυτά έφτασα ν' αναρωτιέμαι πώς μια νεοεκλεγείσα κυβέρνηση, που δέχεται έναν ανηλεή και πρωτοφανή, ακόμα και για τα παγκόσμια χρονικά, πόλεμο από παντού, από παντού όμως, θα καταφέρει να διορθώσει τ' αδιόρθωτα. Πώς θα προχωρήσει όταν ένα πάει να φτιάξει και δέκα χαλάνε. Μια νεοεκλεγείσα κυβέρνηση που αποδεικνύεται πως δεν κατέχει τελικά ούτε ίχνος εξουσίας παρά μόνο μια χαλαρή και ανομοιογενή εντολή διακυβέρνησης.
Κατ' άλλα ...αισιοδοξείτε κι ευτυχείτε.
Και μην ξεχνάτε: στο τέλος όλα θα πάνε καλά, αν δεν πάνε δεν είναι το τέλος.

Σημ.: Σήμερα πλέον, Νοέμβριος του 2016, ο Γιάννης Μηλιός εξαργύρωσε την μετέπειτα σιωπή του. Διορίστηκε πρόεδρος του Φεστιβάλ Αθηνών αυτός(;) που αποκαλούσε τον Τσίπρα “Βοναπάρτη”. Σε άρθρο, ανυπόγραφο βέβαια, ως editorial στις “Θέσεις», το πολιτικό περιοδικό που διευθύνει, ο “πολέμιος” της πολιτικής ΣΥΡΙΖΑ, Γιάννης Μηλιός, έγραφε: Με την παρουσία του ηγεμόνα Βοναπάρτη Α. Τσίπρα ως πρωθυπουργού, η Αριστερά “δίνει μάχες” υιοθετώντας όλα τα μνημονιακά νομοσχέδια με διαδικασίες που τίποτε δεν έχουν να ζηλέψουν από τους αναγκαστικούς νόμους έκτακτων καθεστώτων, επιβεβαιώνοντας με τον πλέον αποκαλυπτικό τρόπο τον προσχηματικό χαρακτήρα της αντιπροσώπευσης ως ιδεολογικού κρατικού μηχανισμού που σε τελική ανάλυση αναστέλλεται όποτε οι “συνθήκες” το απαιτούν, ένα είδος καθεστώτος έκτακτης ανάγκης μέσα στη “δημοκρατική ομαλότητα”.






Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2015

ΑΜΟΚ

Κόντευα να πέσω "τ' ανάσκελα" που λένε, μ' αυτά που είδαν τα ματάκια μου σε μια βόλτα που έκανα στα σοσιαλμίδια.
Καυγάδες, μαλλιοτραβήγματα, βρισίδια και φυσικά το all time classic πλέον "είσαι φασίστας, ναζιστής, ακροδεξιός" με την πεποίθηση ΠΆΝΤΑ πως όλο αυτό το πακετάκι είναι κριτική. Εμετικοί χαρακτηρισμοί και βρισιές που εκτοξεύονται από δεξιοπασοκοποταμίσιους σε ...συριζαίους ή/και απλούς ψηφοφόρους αλλά και από υποστηρικτές της καινούργιας κυβέρνησης στους δεξιοπασοκοποταμίσιους. 

Ή που αλληλοεκτοξεύονται "ενδοοικογενειακά". 

Λοιπόν ψτ... έχουμε και λέμε:
Άλλο κριτική στην καινούργια κυβέρνηση που, παρότι ούτε μήνα δεν έκλεισε, όχι μόνο δικαιούσαι αλλά κι επιβάλλεται να την περάσεις πριονοκορδέλλα κι άλλο εκ προοιμίου ανυπόστατες κατηγορίες στηριζόμενες σε φήμες/ψέμματα και σε όλο το διεθνές κι εγχώριο πρασινομπλέ think tank. Όταν δε όλο αυτό το "σετάκι" συνοδεύεται από την αποθέωση του παρελθόντος, της προηγούμενης πολιτικής αλλά και των κομμάτων/προσώπων που μας οδήγησαν ως εδώ ώστε η καινούργια κυβέρνηση να μην έχει και πολλά περιθώρια για κάτι καλύτερο, τότε η επιστήμη της ανθρωπογνωσίας σηκώνει τα χέρια ψηλά.
Άλλο "περνάω πριονοκορδέλα" την κυβέρνηση κι άλλο βρίζω με τα χειρότερα λόγια αυτούς που/και επειδή την ψήφισαν. Επίσης, άλλο είναι να χαίρεσαι (αντί να λυπάσαι) επειδή νομίζεις πως κοροϊδεύει τους ψηφοφόρους της - ωστόσο δεν βλέπω ικανοποίηση για τη στροφή εφόσον πίστευες πως "αυτά που υποσχέθηκε" ήταν ανεφάρμοστα - κι άλλο να μην λυπάσαι που (ή έστω ν' αναγνωρίζεις πως) οι προηγούμενοι είναι αυτοί που τα καθιστούν ανεφάρμοστα.
Παράνοια έτσι;


Οι υποστηρικτές του παρελθόντος κάνουν ξέφρενα πάρτι επειδή θεωρούν πως απογοητεύονται οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ (λες και ξέρουν για ποιό λόγο ακριβώς ψήφισε ο καθένας απ' αυτούς). Επίσης ξερνούν χολή καθυβρίζοντας αυτούς τους ψηφοφόρους ως φασιστερούς, αριστεροχουντικούς, κρυπτοναζιστές, συριζοχρυσαυγίτες, εθνικιστές, κομματόσκυλα αλλά και κομμούνια (ω ναι, παίζει κι αυτό) κι ό,τι άλλο μπορεί να βάλει ο νους σας. ΠΆΝΤΑ βέβαια με την πεποίθηση πως όλα γίνονταν ολόσωστα τα προηγούμενα χρόνια και χωρίς να ψελλίζουν ούτε ΜΙΑ λέξη κριτικής στους προηγούμενους ή αυτοκριτικής επειδή τους υποστήριζαν για χρόνια. Τη στιγμή που απαιτούν (κιόλας) αυτοκριτική από τους ψηφοφόρους ή/και υποστηρικτές της καινούργιας κυβέρνησης η οποία δεν έχει κλείσει καν ένα μήνα. Γιατί; Επειδή τους χάλασαν τη σούπα μάλλον.
Κι ενώ θεωρούν μέγα λάθος την επιλογή του κυβερνώντος κόμματος δεν θυμάμαι ΠΟΤΕ να παραδέχτηκαν κάτι τέτοιο για τη δική τους επιλογή των άλλων κομμάτων που έφεραν τόσα και τόσα δεινά στη χώρα, καταστρέφοντας οικογένειες, νοικοκυριά, μικροοικονομίες, κοινωνικό ιστό, υγεία, παιδεία, περιβάλλον. Τα πάντα όλα.


Στον αντίποδα τώρα...
..."οπαδοί"/υποστηρικτές του ΣΥΡΙΖΑ σφάζονται επίσης. Ορισμένοι μάλιστα εκτοξεύοντας στις μεταξύ τους αντιπαραθέσεις τις ίδιες ...φιλοφρονήσεις που τους αποδίδουν οι δεξιοί/πασόκοι.


Ε λοιπόν κι εδώ μια απ' τα ίδια...
...άλλο κριτική στην κυβέρνηση κι άλλο ξέσκισμα όσων δεν έχουν λόγο να κρίνουν προς το παρόν την κυβέρνηση.
...άλλο υποστήριξη στην κυβέρνηση κι άλλο η εκτόξευση εμεσμάτων επειδή κάποιοι δεν το κάνουν.
...άλλο η αντιπαράθεση με τους νοσταλγούς/υποστηρικτές της προτεραίας κατάστασης κι άλλο οι ύβρεις "φασίστα, ναζί, γερμανοτσολιά" προς αυτούς.


Να θυμίσω δε σε όλους ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πια κυβέρνηση. Κι όταν η έως τώρα πολιτική αυτής της κυβέρνησης - θεωρητικά και δημοσκοπικά πάντα - έχει την υποστήριξη (καλώς ή κακώς) του 80% των πολιτών τότε τα πεπραγμένα ή μη πεπραγμένα της κυβέρνησης αυτής δεν αφορούν πια μόνο το ίδιο το κόμμα που τη σχημάτισε και τα μέλη του. 

Για την ακρίβεια αφορούν μόνο στο βαθμό που και αυτοί είναι πολίτες αυτής της χώρας. 
Κι επειδή αυτό το κόμμα έγινε πια κυβέρνηση πώς προκύπτει ότι η κυβέρνηση αυτή είναι στο απυρόβλητο; Ποτέ και κανένα κόμμα το οποίο ασκεί κυβερνητική (προσωρινή) εξουσία δεν μπορεί να απαιτεί συμπόρευση "αβλεπί".
Θα πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβουν όλοι πως οι ψηφοφόροι της καινούργιας κυβέρνησης δεν είναι καρμπόν ο ένας του άλλου ούτε ομοϊδεάτες. Και γιατί άλλωστε να είναι;

Δεν λέω να μη συζητούν οι άνθρωποι μεταξύ τους, δεν εννοώ να μην αντιπαρατίθενται, δεν πιστεύω πως πρέπει να κάνουν γαργάρα όσα τους ενοχλούν. Αν και κατά τη γνώμη μου είναι πάρα πολύ νωρίς για να προλάβει κανείς να ενοχληθεί και μάλιστα σφόδρα. Ωστόσο είναι πιθανόν κάποιοι να ...ψυχανεμίζονται προς τα πού πάει το πράγμα, να την σακουλεύονται δηλαδή τη δουλειά. Όμως τότε θα πρέπει ν' ανέχονται τους ...άλλους - τους "κακούς" - που προεξοφλούν παταγώδη αποτυχία και χαίρονται κι από πάνω.
Γιατί χαίρονται; Γιατί έχασαν προνόμια ή γιατί δεν πρόλαβαν να αποκτήσουν.
Και γιατί λυσσομανούν κάποιοι χούλιγκανς της νέας κυβέρνησης;
Ίσως επειδή φοβούνται πως δεν θα προλάβουν να αποκτήσουν και αυτοί προνόμια που τόσοι άλλοι απήλαυσαν στο παρελθόν χάρη στην κομματική τους ένταξη στα κόμματα της συμφοράς, πως δεν θα καταφέρουν να λάβουν οφίτσια και εξουσία με τη βούλα. Αυτή η "βούλα" είναι που τους καίει, γι' αυτήν κόπτονται. Γιατί με χωρίς τη βούλα η εξουσία που είχαν "σφετεριστεί" τους φαινόταν λίγη. Ποιά εξουσία; Αυτή που μερικοί ετσιθελικά ασκούν έτσι κι αλλιώς πάνω στον πιο αδύναμο: κάποιος "γονιός" στο παιδί του, κάποιος σύζυγος στην σύζυγο, κάποιος δάσκαλος στον μαθητή και κάποιο αφεντικό στον υπάλληλό του.
Ή λυσσομανούν από εγωισμό και μόνον.
Καμία όμως από τις παραπάνω συμπεριφορές δεν συνάδει με την καθόλα ευγενή κι ανιδιοτελή στάση "στηρίζω την επιλογή μου μέχρι εκείνο το σημείο που εγώ έχω ορίσει μέσα μου". Το σημείο αυτό είναι συνάρτηση των λόγων για τους οποίους κάποιος πολίτης επέλεξε ένα κόμμα για του "αναθέσει" κυβερνητικό έργο. Στη συνείδηση κάποιων πολιτών ψήφος σε ένα κόμμα δεν σημαίνει εμπιστοσύνη σε αυτό (ειδικά αν δεν έχει κυβερνήσει ξανά) αλλά πρόσκαιρη παραχώρηση εντολής διακυβέρνησης και ιδιότυπη εξουσιοδότηση κι ελπίδα να πράξει έστω το ελάχιστο των υποσχέσεων ώστε να βοηθηθεί η κοινωνία 
ν' αλλάξει σελίδα.

Είναι περισσότερο από σαφές, τώρα που πια κοντεύει να σχηματιστεί το παζλ και να έχουμε ολόκληρη την εικόνα, ότι οι προηγούμενοι καρπαζοεισπράχτορες, με τις ...ρεαλιστικές και ...εφικτές πολιτικές τους, μας έχουν δέσει χειροπόδαρα και τόσο σφιχτά ώστε να μην μπορούμε ούτε το κεφάλι μας να κουνήσουμε, έστω μόνο για μια ανάσα.
Η δική μου γνώμη λοιπόν είναι πως ακριβώς γι' αυτήν την ανάσα ψήφισαν οι περισσότεροι το κόμμα αυτό. Έδωσαν την ψήφο τους και προς το παρόν δείχνουν ανοχή στην κυβέρνησή του επειδή, για την ώρα, το μόνο που επιζητούν είναι το σχοινί με το οποίο είναι δεμένοι κάπου να χαλαρώσει, κάπου να τριφτεί, να φθαρεί ώστε να προσπαθήσουν να λυθούν κατ' αρχήν και μετά να μπορέσουν σιγά σιγά να κάνουν μισό βηματάκι παραπέρα.
Θα προκάνουμε άραγε;

Και είναι ακόμη περισσότερο σαφές πως ο εκφασισμός της κοινωνίας δεν μπήκε μόνο (σαν κύριος) από την πόρτα αλλά μπαίνει διαρκώς κι απ' το παράθυρο. Κι αν δεν σταματήσει όλο αυτό το πανηγύρι θα μπαίνει απ' όποια χαραμάδα βρει.

Πάντως οι υποστηρικτές/νοσταλγοί της προηγούμενης κατάστασης καλό θα είναι να έχουν υπόψιν τους πως οι προηγούμενοι αρχηγοί τους, αν ποτέ επιστρέψουν, δεν θα επιστρέψουν μόνοι. Θα έχουν κι ένα ωραιότατο και πάρα πολύ ωραίο χρυσόμαυρο δεκανίκι που καραδοκεί (όπως και οι ίδιοι) για κάποιο στραβοπάτημα, για κάποια θεόσταλτη εκτροπή, για μια επιστροφή στα παλιά ώστε ν' αποκτήσουν αργά ή γρήγορα οι ναζί το πάνω χέρι και να επιβάλλουν όποτε κι όπως γουστάρουν αντ' αυτών την τάξη. Κι αυτό το δεκανίκι δεν θα τους "στηρίζει" για πολύ αλλά πολύ σύντομα θα στραφεί και εναντίον τους.

Όσο για τους χαρακτηρισμούς "κρυπτοφασίστα, φασιστερέ, κρυπτοναζιστή, ναζιστοσυριζαίε, αριστεροχουντικέ" ή στον αντίποδα "χουντόσπερμα, φασίστα, ναζιστή, κρυπτοχρυσαυγίτη, γερμανοτσολιά" αυτοί θα πρέπει το γρηγορότερο να σταματήσουν προτού οδηγηθούμε σε μονοπάτια από τα οποία δεν έχει επιστροφή. 
Άσε που στο τέλος θα μπερδευτώ κι εγώ τελείως και δεν θα μπορώ να υπολογίσω πόσοι άραγε μη ναζί, μη φασίστες, μη χρυσαυγίτες έχουμε απομείνει σ' αυτή τη χώρα.
Αλλά ποιός νοιάζεται για μένα...