Έχω ένα όνειρο (κι εγώ)

Αγαπητό μου ημερολόγιο

Θέλω να γράψω ευχές γι' αυτούς που είναι φίλοι μου αλλά και γι’ αυτούς 
που δεν είναι.

Όμως δεν ξέρω τί να ευχηθώ. Ή μάλλον δεν ξέρω τί να πρωτοευχηθώ. 

Από μικρή έχω μάθει - και πάντα μου βγήκε σε καλό - πως όταν δεν ξέρω  
τί να κάνω ή τί να πω δεν κάνω και δεν λέω τίποτε.

Μέχρι ν' αποφασίσω.

Οι μέρες όμως περνούν, το τέλος της χρονιάς πλησιάζει κι εγώ δεν έχω 
την παραμικρή ιδέα αν υπάρχει περίπτωση να περιμένω κάτι καλό  
από την καινούργια.

Δεν μου αρέσουν οι απολογισμοί, ούτε οι αποχαιρετισμοί, πάει ο παλιός 
ο χρόνος αλλά έρχεται ο καινούργιος. Για μένα οι χρονιές δεν είναι παρά μόνο αύξοντες αριθμοί, χαραγμένοι άλλοι στο σώμα μας, άλλοι στην ψυχή μας, άλλοι και στα δύο.  
Η κάθε χρονιά έχει τα δικά της κωδικοποιημένα σημάδια αναγνώρισης που  
οι άλλοι τα βλέπουν ίσως πάνω μας αλλά μόνο εμείς μπορούμε να τα διαβάσουμε σωστά. Ο κώδικας σπάζει μόνο από εμάς τους ίδιους αρκεί να έχουμε το θάρρος να σταθούμε μπροστά στον καθρέφτη μας (ολόσωμο κατά προτίμησιν) όπως μας γέννησε η μάνα μας και να κάνουμε ανακεφαλαίωση.

Σκέφτηκα λοιπόν όσο είναι καιρός ν' αρχίσω το διάβασμα. Κι όσο με βοηθούσε η μνήμη μου προχωρούσα καλά.

Αυτή η ρυτίδα είναι που έχασα τη μάνα μου, αυτή είναι από τα γέλια σε κάποιες στιγμές χωμένες τόσο βαθιά μέσα στον παρελθόντα χρόνο ώστε  
να νιώθω ευγνωμοσύνη που υπάρχει η ρυτίδα αυτή για να μου τις θυμίζει. 
Όση αξία έχει η χαρά άλλη τόση έχει και η ανάμνησή της. Αν η μνήμη μας είναι η γλώσσα ως τρόπος επικοινωνίας, οι ρυτίδες και τ' άλλα σημάδια πάνω μας είναι το αλφάβητο που επιτρέπει την καταγραφή των γεγονότων ώστε διαβάζοντάς τα να ξέρουμε ότι έχουμε υπάρξει πέρα από κάθε αμφιβολία.

Την είδα αυτή τη μικρούλα ρωγμή στο μεσόφρυδό μου, την έχω αρκετό καιρό και ξέρω καλά πως δεν με συνοδεύει από τη γέννησή μου. Αυτή η ρωγμή είναι το χνάρι μιας προηγούμενης χρονιάς, απ' αυτές που η δυσπιστία με κυρίευσε,  
η ανασφάλεια είχε βρει τους πρώτους τρόπους να κουρνιάσει στην ψυχή μου και οι απορίες μου για τα τεκταινόμενα είχαν αρχίσει πια να λύνονται.

Γύρω από τα μάτια μου, το περιβάλλον είναι όλο και πιο σκοτεινό, το φως  
δεν καταφέρνει να βρεί τρόπους να δημιουργήσει αντανάκλαση στους πόρους του δέρματός μου, τόση ώστε να είναι αρκετή για να φωτίσει το βλέμμα μου.  
Για την περίπτωσή μου η φυσική επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά.  
Δεν πειράζει. Γι' αυτό υπάρχουν τα καλλυντικά. Κονσίλερ λέγεται επιστημονικά.

Το στόμα το βλέπω πιο μικρό, θυμάμαι πως ήταν μεγαλύτερο. Τώρα όμως μίκρυνε αφού μίκρυνε και το χαμόγελό μου, αυτό όμως έχει και τα θετικά του. Απαλύνονται οι γραμμές έκφρασης γύρω από αυτό. Ναι, θυμάμαι πως αυτές 
οι γραμμές ήταν πιο έντονες, το βάθος τους δεν μετρούσε την ηλικία αλλά την ευχαρίστηση όταν κατάφερνα κάτι σημαντικό και χαμογελούσα γι' αυτό. Μετρούσε τη χαρά μου για κάποιο γεγονός που μ' έκανε να γελάσω με την καρδιά μου.Το βάθος αυτής της ρυτίδας πήγαινε ασορτί με τη λάμψη στο βλέμμα μου και το αποτέλεσμα ήταν εκπληκτικό. Αυτό το βλέμμα δεν υπάρχει πια όμως ξέρω ότι υπήρξε κάποτε κι ας έχουν εξαφανιστεί τα αποδεικτικά στοιχεία.

Σαν το άδειο μπουκάλι που το περιεχόμενό του κύλησε μακριά όταν βγήκε το πώμα του. Όποιος το δει όμως ξέρει πως στην πλήρη εκδοχή του το μπουκάλι κάτι περιείχε. Τις καλές μέρες νιώθω σαν κίντερ-έκπληξη, όλοι ξέρουν πως κάτι έχει μέσα αλλά κανείς δεν ξέρει τί προτού το ανοίξει. Τις κακές νιώθω σαν άδειο σακί πεταμένο πλάι στον κάδο της ανακύκλωσης γιατί αυτός που το άφησε εκεί δεν μπορούσε ν' αποφασίσει αν το υλικό αυτό μπορεί να μετατραπεί σε κάτι χρήσιμο ή είναι απλώς ένα σκουπίδι.

Η πλάτη μυρμηγκιάζει συχνότερα, μουδιάζει, δεν είναι πια ίσια, το βάρος του χρέους των άλλων που όμως πρέπει να πληρώσω εγώ, μ' έχει λιγάκι καμπουριάσει.

Αυτό το αλφαβητάρι της γλώσσας της μνήμης είναι μακρύ. Το ξέρω εγώ, 
το ξέρετε κι εσείς αλλά φτάνει πια με το χθες.

Ό,τι έγινε έγινε.

Αύριο λοιπόν. Τί θα συμβεί αύριο σ' αυτή τη μονοδρομημένη, μονόχρωμη  
και μονοσήμαντη διαδρομή προς το μέλλον;;

Ειλικρινά δεν ξέρω να απαντήσω τί θα συμβεί. Ξέρω όμως τί θα μπορούσε  
να συμβεί.  
Κι αφού δεν ξέρω τί να σας ευχηθώ θα μοιραστώ μαζί σας το όνειρό μου.

Έχω λοιπόν ένα όνειρο (κι εγώ).

Ονειρεύομαι ο καθένας από μας να έχει δουλειά και υγεία. Ή υγεία και δουλειά αν προτιμάτε. Ονειρεύομαι ότι θ' αλλάξουμε νοοτροπίες και συνήθειες και θα δεχτούμε το γεγονός πως για να κερδίσουμε μια καλύτερη ζωή αύριο, πρέπει κάτι να χάσουμε σήμερα συνειδητοποιώντας πως αυτό που θα χάσουμε εμείς θα μεταλλαχθεί σε δύναμη για να κερδίσουμε κάτι όλοι μας. Ονειρεύομαι πως θα αποφασίσουμε επιτέλους σε τί κοινωνία θέλουμε να ζήσουμε και θα παλέψουμε γι' αυτό. Ονειρεύομαι πως θα βρούμε τον τρόπο να ενώσουμε τις γροθιές μας και να αγωνιστούμε να σπάσει ο κύκλος που όλο στενεύει, ο κλοιός που βρεθήκαμε οι περισσότεροι και μας εμποδίζει ν' ανασάνουμε. Αυτή η κωλοκατάσταση που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια πρέπει ν' αλλάξει.  
Ξέρω καλά ότι αυτό δεν θα γίνει εύκολα. Ονειρεύομαι όμως πως θα βρούμε τον τρόπο να το κάνουμε. Όρθιοι, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Καθισμένοι στον καναπέ μας το μόνο που μπορούμε ν' αλλάξουμε είναι κανάλι στην τηλεόραση. Δεν είναι ο εύκολος δρόμος αλλά είναι ο μόνος. Και κάτι μου λέει ότι αυτό θα συμβεί το 2012. Κάτι μου το λέει αλλά δεν ξέρω τί είναι αυτό!

Εν τω μεταξύ ακούω μια στριγκή φωνή να έρχεται από την τηλεόραση που παίζει στο καθιστικό, στο γάμο του Καραγκιόζη. Ακούω τη φωνή αλλά δεν ακούω τί λέει. Ούτε την αναγνωρίζω. Δεν μ' ενδιαφέρει, ωστόσο με παραξένεψε η στριγκάδα της. Σταμάτησα να πληκτρολογώ και πήγα να κοιτάξω από ποιό ανθρωποειδές βγαίνει. Και τί είδα;; Τον έναν αδελφό Καψή να μιλάει στο κανάλι που "εργάζεται" ο άλλος αδελφός Καψής!!!

Και τότε ....ξύπνησα. Άντε λοιπόν, Καλή Δύναμη, Υγεία, Ευτυχία και Μακροημέρευση, Καλά Χριστούγεννα, Ευτυχισμένος ο Καινούργιος Χρόνος  
και Καλή Ανάσταση.

Άγιε μου Βασίλη, δεν θέλουμε να φέρεις εφέτος τίποτα. 

Να πάρεις θέλουμε. 

Το  ξέρω ότι πρέπει να βάλουμε κι εμείς το χεράκι μας. 

Μη φωνάζεις, ακούω. 

Και ονειρεύομαι.

Πρωκτογενές πλεόνασμα

Αγαπητό μου ημερολόγιο θα σε στενοχωρήσω αυτή τη φορά.

Ξέρω ότι με το που συνδέθηκα στο μοντουλάκι που λέει "νέα ανάρτηση" χάρηκες. Βέβαια μπορεί και να είπες "ώχου νάτη πάλι με τα παλαβά της" αλλά σε διαβεβαιώ πως αν νομίζεις ότι οι δικές μου σκέψεις κι εμπειρίες είναι παλαβές δεν ξέρεις τί σου γίνεται. Σε προκαλώ και σου προτείνω ν' αποκτήσεις κι εσύ τάσεις αυτονομίας παίρνοντας παράδειγμα από τη μορφή μου τη μπερμπάντω και ν' απεξαρτηθείς για λίγο από τα πληκτρολογήματά μου. Πήγαινε καμιά βόλτα παραέξω, να συναναστραφείς με τα ομομπλόγκια σου που βρίθουν στο διαδίκτυο κι εκεί θα διαπιστώσεις ότι εγώ σε έχω κοκό κι αυγό.

Όλα αυτά μέχρι χθες. Γιατί σήμερα δεν θα μιλήσω για τους κακούς ανθρώπους που υπάρχουν παντού γύρω μας. Ούτε θα μιλήσω για τους καλούς ανθρώπους που γνωρίζω εγώ και είναι πολλοί. Δεν θα συνομιλήσω με τον Μπέκετ, δεν θα συνδιαλλαγώ με τους αδελφούς Γκριμ, δεν θα δανειστώ τη δουλειά του Μαγκρίτ για να εικονοποιήσω τα συναισθήματά μου. Δεν έχω καμία διάθεση ν' ασχοληθώ με τους ανθρωποφάγους, ούτε με τους σκουπιδοφάγους που τόση επιτυχία έχουν σημειώσει σε τούτο δω το ιστολόγιο προφανώς από την επιθυμία πολλών ανθρώπων να αγοράσουν το συγκεκριμένο μηχάνημα και ψάχνουν τιμές και πληροφορίες γι' αυτού του είδους τα προϊόντα μέσα από το διαδίκτυο. Αυτό το υποθέτω γιατί στις λέξεις κλειδιά δεν βλέπω κάτι τέτοιο. Αντιθέτως πολλοί άνθρωποι ψάχνουν πώς θα καλλιεργήσουν αλόη βέρα ή αναρωτιούνται αν μπαίνει το τυρί στην κατάψυξη. Όλες οι παραπάνω παραπομπές σε αναρτήσεις δεν δείχνουν τίποτε άλλο από την εκκωφαντική ματαιοδοξία κάποιας που ανακάλυψε ότι εκτός από ακατάσχετο λόγο έχει και ακατάσχετη γραφή. Οι παλιοί μου φίλοι ίσως θυμούνται κάποια απ' όλα αυτά, οι καινούργιοι μπορούν να τ' αγνοήσουν. Δεν θα διαβάσουν δα και τίποτε σπουδαίο. Τουλάχιστον όχι σπουδαιότερο απ' όσα θα γράψω παρακάτω.

Αγαπητό μου ημερολόγιο σήμερα θα γράψω για κάτι που όλοι ξέρουμε, όλοι κάνουμε αλλά οι περισσότεροι από εμάς δεν μιλάμε γι'αυτό ευθέως παρά μόνο ως αργκό (συνήθως χρησιμοποιούμε το ρήμα ως προτροπή προς τον κο Νταλάρα) ή ως βρισιά (συνήθως το ουσιαστικό στον πληθυντικό ως περιγραφικό ή δίκην αυτοκριτικής). Αυτό λοιπόν άλλοι το 'χουν εύκολο, άλλοι δύσκολο κι άλλοι έτσι κι έτσι. Κάποιοι θέλουν μόνο καφέ για να το παράγουν, κάποιοι και τσιγάρο. Υπάρχουν άνθρωποι που τη διαδικασία παραγωγής την συνοδεύουν με κάποιο ανάγνωσμα γνωστό και ως "του κώλου το ανάγνωσμα" κι άλλοι βρίσκονται σ' αυτή την διαδικασία μην κάνοντας τίποτα απολύτως, πέραν της συγκεκριμένης προσπάθειας δηλαδή. Αλλά όλοι επιζητούμε την μοναξιά στη διάρκεια αυτού του χρονικού διαστήματος - όσο κοινωνικά όντα κι αν είμαστε - και μάλιστα αυτό το χρονικό διάστημα ποικίλλει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Επίσης όλοι έχουμε υπάρξει αυτήκοοι μάρτυρες των καταπληκτικών ηχητικών εφέ που παράγονται ως προεόρτια ή ως προειδοποίηση ότι "αν δεν πας τώρα εκεί που πρέπει θα τα κάνεις πάνω σου κι όχι από φόβο". Και δεν υπάρχει κανείς που να μην έχει βλαστημίσει την ώρα και τη στιγμή που δεν χρησιμοποιεί αποκλειστικά και μόνο το αυτοκίνητό του αλλά το παίζει πού και πού "εναλλακτικός" και χρησιμοποιεί κι άλλα μέσα μεταφοράς, δημόσια αυτή τη φορά. Γιατί άλλο η δική σου κι άλλο του άλλου. Ο καθείς και η μύτη του. Ξέρετε ισχύει ότι και με τα αρώματα. Εμείς λουζόμαστε με δαύτα, δεν τα μυρίζουμε όμως γιατί τα 'χουμε συνηθίσει, οι άλλοι όμως ξέρουν πριν πόση ώρα μπήκαμε στο ασανσέρ, σε ποιόν όροφο κατεβήκαμε και γιατί. Όλοι όμως συμφωνούμε - από μέσα μας όμως - ότι αυτή η διαδικασία και κυρίως το επιτυχές αποτέλεσμά της έχει - δικαίως - κατακτήσει μια περίοπτη θέση στη λίστα των μεγάλων απολαύσεων.

Τόσο καιρό τώρα ακούω μια το Γιώργο μια τον Αντώνη μια τον άλλο Γιώργο τον επονομαζόμενο και κωλοτούμπα να μου τα 'χουν κάνει τούμπανα* μ' ένα πλεόνασμα που δεν καταλαβαίνω από πού θα προκύψει. Ούτε αυτοί ξέρουν για να μου πουν απλώς εύχονται να υπάρξει και το βλέπω μέρα με τη μέρα να τους τρώει η αβεβαιότητα και η ανασφάλεια αν τελικά θα καταφέρουν να το παράξουν.

Ο χαρακτηρισμός αυτού του πλεονάσματος ή αν θέλετε ο επιθετικός του προσδιορισμός ή ακόμη καλύτερα η προέλευσή του μοιάζει πάρα πολύ κι ίσως να είναι ίδιος με το μόνο πλεόνασμα που κι εσείς αλλά κι εγώ, άλλοι εύκολα κι άλλοι δυσκολότερα, άλλοι καθημερινά κι άλλοι μέρα παρά μέρα παράγουμε.

Τους το προσφέρω λοιπόν δόξη και τιμή. Στα μούτρα τους. Το κέρδισαν με το σπαθί τους.

* εγώ δεν έχω αυτά που συνήθως μπορεί να γίνουν τούμπανα αλλά χρησιμοποιώ κάποιων φίλων μου που είναι ανθεκτικά.