Πρωκτογενές πλεόνασμα

Αγαπητό μου ημερολόγιο θα σε στενοχωρήσω αυτή τη φορά.

Ξέρω ότι με το που συνδέθηκα στο μοντουλάκι που λέει "νέα ανάρτηση" χάρηκες. Βέβαια μπορεί και να είπες "ώχου νάτη πάλι με τα παλαβά της" αλλά σε διαβεβαιώ πως αν νομίζεις ότι οι δικές μου σκέψεις κι εμπειρίες είναι παλαβές δεν ξέρεις τί σου γίνεται. Σε προκαλώ και σου προτείνω ν' αποκτήσεις κι εσύ τάσεις αυτονομίας παίρνοντας παράδειγμα από τη μορφή μου τη μπερμπάντω και ν' απεξαρτηθείς για λίγο από τα πληκτρολογήματά μου. Πήγαινε καμιά βόλτα παραέξω, να συναναστραφείς με τα ομομπλόγκια σου που βρίθουν στο διαδίκτυο κι εκεί θα διαπιστώσεις ότι εγώ σε έχω κοκό κι αυγό.

Όλα αυτά μέχρι χθες. Γιατί σήμερα δεν θα μιλήσω για τους κακούς ανθρώπους που υπάρχουν παντού γύρω μας. Ούτε θα μιλήσω για τους καλούς ανθρώπους που γνωρίζω εγώ και είναι πολλοί. Δεν θα συνομιλήσω με τον Μπέκετ, δεν θα συνδιαλλαγώ με τους αδελφούς Γκριμ, δεν θα δανειστώ τη δουλειά του Μαγκρίτ για να εικονοποιήσω τα συναισθήματά μου. Δεν έχω καμία διάθεση ν' ασχοληθώ με τους ανθρωποφάγους, ούτε με τους σκουπιδοφάγους που τόση επιτυχία έχουν σημειώσει σε τούτο δω το ιστολόγιο προφανώς από την επιθυμία πολλών ανθρώπων να αγοράσουν το συγκεκριμένο μηχάνημα και ψάχνουν τιμές και πληροφορίες γι' αυτού του είδους τα προϊόντα μέσα από το διαδίκτυο. Αυτό το υποθέτω γιατί στις λέξεις κλειδιά δεν βλέπω κάτι τέτοιο. Αντιθέτως πολλοί άνθρωποι ψάχνουν πώς θα καλλιεργήσουν αλόη βέρα ή αναρωτιούνται αν μπαίνει το τυρί στην κατάψυξη. Όλες οι παραπάνω παραπομπές σε αναρτήσεις δεν δείχνουν τίποτε άλλο από την εκκωφαντική ματαιοδοξία κάποιας που ανακάλυψε ότι εκτός από ακατάσχετο λόγο έχει και ακατάσχετη γραφή. Οι παλιοί μου φίλοι ίσως θυμούνται κάποια απ' όλα αυτά, οι καινούργιοι μπορούν να τ' αγνοήσουν. Δεν θα διαβάσουν δα και τίποτε σπουδαίο. Τουλάχιστον όχι σπουδαιότερο απ' όσα θα γράψω παρακάτω.

Αγαπητό μου ημερολόγιο σήμερα θα γράψω για κάτι που όλοι ξέρουμε, όλοι κάνουμε αλλά οι περισσότεροι από εμάς δεν μιλάμε γι'αυτό ευθέως παρά μόνο ως αργκό (συνήθως χρησιμοποιούμε το ρήμα ως προτροπή προς τον κο Νταλάρα) ή ως βρισιά (συνήθως το ουσιαστικό στον πληθυντικό ως περιγραφικό ή δίκην αυτοκριτικής). Αυτό λοιπόν άλλοι το 'χουν εύκολο, άλλοι δύσκολο κι άλλοι έτσι κι έτσι. Κάποιοι θέλουν μόνο καφέ για να το παράγουν, κάποιοι και τσιγάρο. Υπάρχουν άνθρωποι που τη διαδικασία παραγωγής την συνοδεύουν με κάποιο ανάγνωσμα γνωστό και ως "του κώλου το ανάγνωσμα" κι άλλοι βρίσκονται σ' αυτή την διαδικασία μην κάνοντας τίποτα απολύτως, πέραν της συγκεκριμένης προσπάθειας δηλαδή. Αλλά όλοι επιζητούμε την μοναξιά στη διάρκεια αυτού του χρονικού διαστήματος - όσο κοινωνικά όντα κι αν είμαστε - και μάλιστα αυτό το χρονικό διάστημα ποικίλλει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Επίσης όλοι έχουμε υπάρξει αυτήκοοι μάρτυρες των καταπληκτικών ηχητικών εφέ που παράγονται ως προεόρτια ή ως προειδοποίηση ότι "αν δεν πας τώρα εκεί που πρέπει θα τα κάνεις πάνω σου κι όχι από φόβο". Και δεν υπάρχει κανείς που να μην έχει βλαστημίσει την ώρα και τη στιγμή που δεν χρησιμοποιεί αποκλειστικά και μόνο το αυτοκίνητό του αλλά το παίζει πού και πού "εναλλακτικός" και χρησιμοποιεί κι άλλα μέσα μεταφοράς, δημόσια αυτή τη φορά. Γιατί άλλο η δική σου κι άλλο του άλλου. Ο καθείς και η μύτη του. Ξέρετε ισχύει ότι και με τα αρώματα. Εμείς λουζόμαστε με δαύτα, δεν τα μυρίζουμε όμως γιατί τα 'χουμε συνηθίσει, οι άλλοι όμως ξέρουν πριν πόση ώρα μπήκαμε στο ασανσέρ, σε ποιόν όροφο κατεβήκαμε και γιατί. Όλοι όμως συμφωνούμε - από μέσα μας όμως - ότι αυτή η διαδικασία και κυρίως το επιτυχές αποτέλεσμά της έχει - δικαίως - κατακτήσει μια περίοπτη θέση στη λίστα των μεγάλων απολαύσεων.

Τόσο καιρό τώρα ακούω μια το Γιώργο μια τον Αντώνη μια τον άλλο Γιώργο τον επονομαζόμενο και κωλοτούμπα να μου τα 'χουν κάνει τούμπανα* μ' ένα πλεόνασμα που δεν καταλαβαίνω από πού θα προκύψει. Ούτε αυτοί ξέρουν για να μου πουν απλώς εύχονται να υπάρξει και το βλέπω μέρα με τη μέρα να τους τρώει η αβεβαιότητα και η ανασφάλεια αν τελικά θα καταφέρουν να το παράξουν.

Ο χαρακτηρισμός αυτού του πλεονάσματος ή αν θέλετε ο επιθετικός του προσδιορισμός ή ακόμη καλύτερα η προέλευσή του μοιάζει πάρα πολύ κι ίσως να είναι ίδιος με το μόνο πλεόνασμα που κι εσείς αλλά κι εγώ, άλλοι εύκολα κι άλλοι δυσκολότερα, άλλοι καθημερινά κι άλλοι μέρα παρά μέρα παράγουμε.

Τους το προσφέρω λοιπόν δόξη και τιμή. Στα μούτρα τους. Το κέρδισαν με το σπαθί τους.

* εγώ δεν έχω αυτά που συνήθως μπορεί να γίνουν τούμπανα αλλά χρησιμοποιώ κάποιων φίλων μου που είναι ανθεκτικά.

Τα νυχτοπερπατήματα της μορφής μου

Sleeping Muse by Constantin Brancusi, 1910, Metropolitan Museum of Art

Έχω μια μορφή με την οποία γνωριζόμαστε απ' την καλή κι απ' την ανάποδη. Από την καλή την γνωρίζω όταν ετοιμάζομαι να βγω από το σπίτι, ακόμα κι αν πρόκειται να πάω ν’ αγοράσω ψωμί. Όχι, όχι, δεν μ’ ενδιαφέρει ο φούρναρης. Ούτε καραδοκούν οι θαυμαστές μου σε κάθε γωνιά  του δρόμου. Την μορφή μου την περιποιούμαι γιατί ανακάλυψα ότι όπως και οι μορφές των άλλων ανθρώπων έτσι και η δική μου έχει την τάση ν’ αυτονομείται πού και πού. Κι επειδή δεν ξέρω πού μπορεί να βρεθεί, καλού κακού ας είναι εμφανίσιμη. Από την κακή την γνωρίζω το πρωί που ξυπνάω, το βράδυ πριν κοιμηθώ και μερικές άλλες φορές, ας πούμε όταν βλέπω ειδήσεις κι ανοίγει ο Πρετεντέρης το στόμα του. Ενίοτε κι ο Τσίμας ή η Τρέμη. Όσο για τον Καψή, ο εγκέφαλός μου είναι εκπαιδευμένος. Μόλις πάρει σήμα απ' τα ματάκια μου και τ’ αυτάκια μου ότι εμφανίζεται ο Καψής, αυτομάτως αποσυνδέεται από το περιβάλλον. Σε αντίθεση λοιπόν με μερικούς εκ του μακρόθεν συνεντευξιαζόμενους, το δικό μου σήμα δεν έχει επιστροφή. Ο εγκέφαλός μου κλείνει ερμητικά. Ο Καψής είναι συνδεδεμένος με το OFF του εγκεφάλου μου. Άλλη φορά θα σας πω τη συνδεσμολογία. Τα μάτια μου βλέπουν απλώς έναν άνθρωπο, που μπορεί να είναι ο Καψής μπορεί και όχι, ν’ ανοιγοκλείνει απλώς το στόμα του. Κι έτσι προστατεύομαι εγώ αλλά προστατεύεται και η συσκευή της τηλεόρασης που δεν φταίει σε τίποτα.

Προχθές τη νύχτα δυσκολευόμουνα να κοιμηθώ και προτίμησα να σηκωθώ από το κρεβάτι. Πήγα στην κουζίνα να πιω νερό και κατά την προσφιλή μου συνήθεια και κρυπτοωραιοπάθεια έστρεψα το βλέμμα μου στο τζάμι του παραθύρου. Και τότε διαπίστωσα ότι δεν έχω είδωλο! Πήγα στον καθρέφτη του μπάνιου αλλά κι εκεί τίποτα. Στον ολόσωμο της ντουλάπας τίποτα κι εκεί. Εγώ υπήρχα, το ήξερα γιατί μ’ έβλεπα, ό,τι μπορούσα βέβαια να δω από το κεφάλι και κάτω. Έπιανα το πρόσωπο, τα χαρακτηριστικά μου στη θέση τους. Τα μάτια, τα φρύδια, η μύτη, το στόμα, τ’ αυτιά όλα όπως τα είχα αφήσει πριν λίγες ώρες. Ήλπιζα να έχουν την ίδια όψη αλλά αν κάποιος ήθελε να μου κάνει πλάκα και να μου αλλάξει τα χαρακτηριστικά, θα τον παρακαλούσα να το κάνει αυτό μόνο στη μύτη μου. Κατά προτίμηση γαλλική. Τα υπόλοιπα τα θέλω όπως είναι. Μου αρέσουν.

Νύχτα δύσκολη η προχθεσινή. Με βασάνιζαν πολλά, τα όνειρα έδιναν κι έπαιρναν. Οι επισκέπτες σ’ αυτά έκαναν πάρτυ. Έβλεπα εσένα να μου μιλάς, χωρίς να μπορώ να θυμηθώ τί μου έλεγες. Έβλεπα κι εσένα να με κοιτάζεις χωρίς να είμαι σίγουρη πως κοιτούσες εμένα. Κι εσύ εκεί ήσουν, κάπου σε μια γωνιά. Όταν με πλησίασες κι η καρδιά μου πήγε να σπάσει – γιατί όμως;; - εγώ δεν ήμουν πια εκεί. Η ηλίθια. Τόσες φορές μου έχω πει ότι από τα όνειρα δεν την κοπανάμε. Ξέρω τί φοβάμαι και φεύγω. Όμως όσες φορές δεν το κούνησα ρούπι και μέχρι να έρθεις, το όνειρο έπαιζε και ξανάπαιζε, άνθρωποι περνούσαν και ξαναπερνούσαν, τόσο ίδιοι αλλά και τόσο διαφορετικοί, αποζημιώθηκα. Δεν με πρόδωσες. Ήρθες κι ήσουν αυτός που φανταζόμουν, στα όνειρα φυσικά. Εγώ τα όνειρά μου τα ονειρεύομαι, τα πλάθω, τα σκηνοθετώ, τις βασικές οδηγίες τις έχω δώσει στο υποσυνείδητό μου προτού κοιμηθώ. Κι αυτά τα όνειρα παίζουν – πώς το λένε αυτό στην κινηματογραφική ή τηλεοπτική γλώσσα;; χαλί; Ίσως. Αν το όνειρο μου αρέσει, το βλέπω ξανά και ξανά σαν ένα όνειρο μέσα στο όνειρο, το μεταφέρω στην αληθινή ζωή, οι πρωταγωνιστές είναι οι ίδιοι, το σενάριο όμως είναι άλλο. Τα όνειρα κρύβουν μηνύματα. Για το τί θέλουμε εμείς αλλά και για το τί θέλουν οι άλλοι.

Αν τα όνειρα δεν μου αρέσουν, θεωρώ πως και πάλι κρύβουν μηνύματα. Σήματα κινδύνου. Alert!!! Δεν τις έχω αυτές τις γνώσεις αλλά μου αρέσει να προσπαθώ να βρω τί κρύβεται πίσω από τα ανταρεμένα κύματα με τα οποία συνήθως παλεύω – τα κύματα ανήκουν στα best of – τί σημαίνει να βυθίζομαι και λίγο πριν τον βυθό να βγαίνω στην επιφάνεια ίσα για μια ανάσα, τί σημαίνει να μην μπορώ ν’ ανέβω μια σκάλα, τί θέλει να μου πει η σκάλα όταν σταματάει ξαφνικά κι εγώ πρέπει να πηδήξω ένα μεγάλο κενό για να μπω στο σπίτι μου;; Συνήθως αν κάνω λίγη υπομονή η ίδια η ζωή μου δείχνει τί σημαίνει το κάθε τι από αυτά. Ω ναι!!

Ξανά στο θέμα μας λοιπόν. Δύσκολη νύχτα η προχθεσινή που ανακάλυψα ότι η μορφή μου την κοπανάει τα βράδια. Ότι έχω μια μορφή μπερμπάντω.

Κάποια στιγμή με την μορφή μου ακόμα απούσα κι εμένα με την απορία πού ν’ αλητεύει άραγε, με πήρε ο ύπνος κι όταν με το πρώτο φως της ημέρας ξύπνησα αυτή είχε ήδη επιστρέψει κι ενσωματωθεί με το υπόλοιπο είναι μου. Πιάσαμε λοιπόν κουβεντούλα.

- Πού πας τα βράδια;

- Ανταποδίδω επισκέψεις. Αυτοί πώς έρχονται σε μας;; Εγώ να μην τις κάνω τις επισκεψούλες μου;; Προχθές είδα εκείνη που δεν είχε ξανάρθει. Σε σύγχυσε κι είπα να της τα ψάλλω ένα χεράκι. Κι αντιπροχθές είδα εκείνον που στενοχωρημένος ήρθε σε σένα για παρηγοριά και πήγα να του πω ότι αρκετές στενοχώριες έχεις και μόνη σου, δεν χρειάζεται να σου φορτώνουν οι άλλοι τις δικές τους.

- Καταφέρνεις και τρυπώνεις στα όνειρά τους;

- Ναι, συνήθως τα καταφέρνω. Είναι όμως μερικές φορές που τριγυρίζω σαν την άδικη κατάρα. Προσπαθώ να βρω μια τρυπούλα να χωθώ αλλά μάταια.

- Σ’ εκείνον έχεις καταφέρει να τρυπώσεις; Στα δικά του όνειρα θέλω να πας. Θα το κάνεις;;

- Θα προσπαθήσω αλλά - δεν ξέρω αν σου το είπα πριν - αυτός ...αυτός ...είναι δύσκολη περίπτωση.

Ω, άλλη μια ευτυχισμένη μέρα

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου (με την άδειά σας κε Μπέκετ)

Η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής μου είναι άλλη μια ευτυχισμένη μέρα.

Δεν έχει σημασία που το προηγούμενο βράδυ έμεινα πάλι αγκυλωμένη σε μια τρύπα που την ένιωθα όλο να στενεύει και να με τραβάει σ' ένα απύθμενο βάθος. Δεν έχει σημασία που ο ορίζοντας της ύπαρξής μου δεν ξεπερνούσε μερικά κυβικά εκατοστόμετρα. Ούτε έχει σημασία πως το μόνο που άκουγα ήταν ο εγκέφαλος που έκοβε βόλτες μέσα στο κεφάλι μου στην προσπάθειά του να βρει τρόπο να δραπετεύσει. Όμως το μόνο άνοιγμα ήταν τα μάτια, άνοιγμα όμως μόνο εισόδου με βαλβίδα ασφαλείας για οτιδήποτε προσπαθούσε να βγει από εκεί. Άδικος κόπος κι ατελέσφορες προσπάθειες, έτσι κι αλλιώς από τα μάτια ξεκινούσε ο φαύλος κύκλος με τις τραγικές εικόνες ενός άθλιου τοπίου το οποίο μετέφεραν ραδιοκύματα στα μάτια μου, επεξεργάσιμο υλικό για τον εγκέφαλό μου. Έναν εγκέφαλο ρευστό, αποδομημένο, χωρίς συνεκτική ύλη που μάταια κινούνταν με ιλιγγιώδη ταχύτητα ψάχνοντας απεγνωσμένα για έξοδο κινδύνου πέφτοντας όμως διαρκώς πάνω σ' αυτό που ήθελε ν' αποφύγει.

Αυτό το σαββατιάτικο πρωινό, οι ώρες κυλούν περίπου ομαλά με τις συνήθειές μου να παίζουν πάλι πρωταγωνιστικό ρόλο. Το καθυστερημένο ξύπνημα, ο καφές, το τσιγάρο, οι δουλειές που έπρεπε να κάνω, όλα σε μια ακτίνα μόλις λίγων μέτρων.

Απ' αυτήν την άποψη, Γουίνι, εγώ είμαι πιο τυχερή από σένα. Εκτός από το κεφάλι και τα χέρια μπορώ να κουνήσω και τα πόδια.

Θεωρητικά μόνο αφού πρακτικά αυτή τη δυνατότητα δεν την αξιοποίησα εντέλει. Έμεινα ακίνητη να παρακολουθώ αυτόν τον άνθρωπο που ο Θεός - μέσω των κοσμικών εκπροσώπων του - έστειλε στη γη για να μας δοκιμάσει. Έπεσα για ύπνο αλλά σκεφτόμουν ξανά και ξανά όσα ήθελα να έχω ξεχάσει κι ακόμη καλύτερα να μην έχουν συμβεί αλλά ο ύπνος δεν έχει αυτές τις ικανότητες, να ακυρώνει τα γεγονότα, να διορθώνει τα λάθη, να τιμωρεί τα εγκλήματα. Ο ύπνος είναι απλά ένα διάλειμμα ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον. Αυτό το μέλλον λοιπόν είναι τώρα. Άλλη μια ευτυχισμένη μέρα, η πρώτη της υπόλοιπης ζωής μου που ήδη βρίσκεται στη μέση της κι ενώ εγώ προσπαθώ ν' αγνοήσω το άδειο μου στομάχι, τον πόνο που σφήνωσε για μια ακόμη φορά στο μεσόφρυδό μου και το βουητό στ' αυτιά, που με προειδοποιεί πως αν δεν κάνω κάτι γρήγορα για όλα τα παραπάνω αυτή η μέρα δεν θα τελειώσει εύκολα. Πρέπει να φάω λοιπόν, αλλά πρώτα πρέπει να ετοιμάσω την τροφή μου. Η ώρα είναι 4.00, είναι ήδη αργά άρα πρέπει να καταβροχθίσω γρήγορα κάτι έτοιμο. Πρέπει να πιω ένα παυσίπονο επειγόντως γιατί νιώθω τον πονοκέφαλο να εγκαθίσταται με διαθέσεις μονιμότητας στο κενό που δημιουργεί το μυαλό μου στο απελπισμένο τρεχαλητό του. Και πρέπει ν' ακούσω μουσική για να καλύψω τους απόηχους από τη χθεσινοβραδινή χλαπαταγή. Το σπίτι μου δεν είναι μεγάλο αλλά πρέπει να πάρω τα πόδια μου το ταχύτερο δυνατό. Πρέπει να πλύνω τη βεράντα μου, να βάλω πλυντήριο και να κάνω την καθαριότητα στο μπάνιο του σπιτιού μου. Μέχρι το βράδυ τα θέλω όλα να λάμπουν.

Απ' αυτήν την άποψη, Γουίνι, εσύ είσαι πιο τυχερή, αφού όσα χρειάζεσαι βρίσκονται πολύ κοντά σου ώστε απλώνοντας μόνο τα χέρια μπορείς και τα φτάνεις.

Ενώ εγώ, καθηλωμένη μπροστά στην τηλεόραση χθες βράδυ, το μόνο που κατάφερνα να φτάσω ήταν το μπωλ με τα μύγδαλα που καταβρόχθιζα πιο γρήγορα κι από τα ψέματα που αράδιαζε αυτό το ανθρώπινο νετρίνο που κατάφερε να διεισδύσει όχι μόνο σε κάθε κύτταρό μας αλλά και σε κάθε γωνιά αυτού του πλανήτη και να δημιουργήσει απίστευτες αντιδράσεις οι οποίες με την ίδια ταχύτητα ξαναγύριζαν, μπούμεραγκ, στην δική μας όμως τη ζωή. Όχι στη δική του αφού αυτόν τον ίδιο και τα τσιράκια του για κάποιο λόγο, δεν τους πλησιάζει τίποτα. Δεν τους αγγίζει τίποτα. Ακόμα και η ανθρώπινη περιφρόνηση, ο ανθρώπινος θυμός και πόνος, η ανθρώπινη οργή και αγανάκτηση έχουν τη δική τους αξιοπρέπεια και αρνούνται ακόμα και να πλησιάσουν αυτόν τον άνθρωπο, αρνούνται να τον ακουμπήσουν γιατί φοβούνται ότι θα μολυνθούν από το τρομερό μικρόβιο με το οποίο τον έχουν μπολιάσει προκειμένου το ανοσοποιητικό του σύστημα να λειτουργεί μ' αυτόν τον παράξενο τρόπο. Το δικό του ανοσοποιητικό δεν κατανικά αλλά διώχνει τα μικρόβια και μολύνουν ό,τι τον πλησιάζει.

Από αυτήν την άποψη, Γουίνι, είναι καλύτερα που δεν τον αγγίζει τίποτε απολύτως. Γιατί εσύ μπορεί να έχεις συμβιβαστεί με τον περιορισμό του ζωτικού σου χώρου σε μια τρύπα που ίσα ίσα χωράει να βγει το κεφάλι σου, από ανώτερες δυνάμεις που κάποιοι τις λένε "παράλογο", εγώ όμως δεν συμβιβάζομαι με τίποτε λιγότερο από το να διατηρήσω την οργή μου και τον θυμό μου ακέραιο και στη θέση του. Και θέλω χώρο πολύ περισσότερο από μια τρύπα για να απλώσω το κουβάρι της αγανάκτησής μου και της ανάγκης μου να τα καταφέρω.

Εσύ Γουίνι, κουνάς τα χέρια και τα μάτια σου αλλά καθώς κυλούν οι δικές σου ευτυχισμένες μέρες τα χέρια σου σφηνώνουν μέσα στην τρύπα, σιγά σιγά μένεις μια ασώματη κεφαλή, τα μάτια σου κι αυτά μοιάζουν να θέλουν να παραιτηθούν, κάποια στιγμή θα αποφασίσουν να κλείσουν ερμητικά, βυθίζοντάς σε στο ολοκληρωτικό σκοτάδι.

Εγώ, Γουίνι, δεν ξέρω τί μου γίνεται. Τα πάντα επάνω μου και γύρω μου έχουν αυτονομηθεί. Δεν υπακούουν σε εντολές.

Ω, ναι, χθες ήταν άλλη μια ευτυχισμένη μέρα, που τελείωσε με μένα καθηλωμένη σε μισό τετραγωνικό μέτρο, άχρηστα τα πόδια γιατί δεν είχαν κάπου να με πάνε, άχρηστα τα χέρια γιατί δεν είχαν κάτι να φτάσουν, άχρηστα τα μάτια γιατί αυτό που έβλεπαν ήταν μια στιγμή από το παρελθόν, σ' επανάληψη άρα ενδυνάμωση, σαν ένα χαλί που αναπαράγει τα ίδια και τα ίδια μοτίβα μέχρι να καλύψει όλο το κενό της ύπαρξής μου.

Απ' αυτήν την άποψη ήμουνα σε χειρότερη θέση από σένα, Γουίνι, γιατί η μόνη αίσθηση που λειτουργούσε σε μένα ήταν η ακοή για ν' ακούω δυστυχώς μονότονους ήχους που έμοιαζαν λέξεις αλλά δεν ήταν τίποτε περισσότερο από φθόγγοι ριγμένοι τυχαία ο ένας δίπλα στον άλλο.

Ξέρεις όμως κάτι γλυκειά μου;; Όλα αυτά yesterday. Τώρα λέω ν' αρχίσω σιγά σιγά κινήσεις ξεμουδιάσματος, ασκήσεις Χουντίνι, να βγάλω τα χέρια μου από την τρύπα και να στηριχτώ επάνω τους, πρώτα οι αγκώνες, έπειτα οι παλάμες κι αφού επιστρατεύσω όσες δυνάμεις έχω να βγω ολόκληρη από τη δική μου τρύπα. Κι αν μου έχει μείνει λίγη δύναμη ακόμη να προσπαθήσω να την κλείσω την γαμότρυπα μην τυχόν και ξαναπέσω μέσα.

Και μετά να πάω ολοταχώς στο ψυγείο μου προς άγραν τροφής.

Μέχρι το βράδυ το σπίτι μου πρέπει να λάμπει. Το ίδιο κι εγώ. Με περιμένουν δουλειές με φούντες (με την καλή την έννοια).

Θα σε αφήσω τώρα Γουίνι, καλή τύχη.