Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2012

Κάνουν και σιδέρωμα (αν και τα σάβανα δεν το 'χουν ανάγκη)


Έκλεινα τους λογαριασμούς, άνοιγα τους απολογισμούς αλλά όλα μισοτελειωμένα τ' άφησα τελικά. Έπρεπε να ετοιμαστώ για έξοδο. Πάνω κάτω στο τεράστιο διαμερισματάκι μου των ελαχίστων τετραγωνικών, αυτό να φορέσω, το άλλο να φορέσω, δωδεκάποντο να βάλω, έχει εκεί που θα πάω πλακόστρωτο; Άσε τις τακούνες τώρα, κοντή ήσουν και κοντή θα μείνεις. Μου έκαναν όμως οι πλατφόρμες ένα πόδι!! Δηλαδή και τα δύο μου τα πόδια, μου τα έκαναν πανύψηλα. Εγώ, η Βοντιάνοβα κι η Σκλεναρίκοβα τέτοια γάμπα. Α ρε Βίκυ Καγιά, γατάκι, άντε πλέξε καμιά κουβέρτα. Είπα κι ελάλησα. Το ότι ελάλησα, αυτό είναι το μόνο βέβαιο. Και πώς άλλωστε να μη λαλήσω μανδάμ; Εδώ και λίγους μήνες ζω σ' ένα παράλληλο σύμπαν που παραλληλότερο δεν γίνεται. Βουτηγμένη στις αυταπάτες νόμιζα πως θα μπορέσω να πάω κόντρα στους φυσικούς νόμους και θα καταφέρω τελικά να κάνω τις παράλληλες να συναντηθούν γιατί ένα-δυο πραγματάκια στην απέναντι όχθη τα 'βλεπα και μ' άρεσαν, θα δυσκολευόμουν να τ' αποχωριστώ δια παντός. Έτρεφα γι' αυτό ελπίδες, φλούδες όμως που τελικά τις πάτησα κι έφαγα τα μούτρα μου. Εγώ στο σύμπαν μου λοιπόν κι εσύ επίσης μαζί μου. Και μερικοί ακόμη δικοί μου άνθρωποι το ίδιο. Μόνη δεν ήμουν. Συνάντησα κόσμο και κοσμάκη κι όλοι το ίδιο ισχυρίζονταν, πως δηλαδή ζουν σε παράλληλο σύμπαν κι αυτοί. Μα πόσα τέτοια μικρο-υπο-σύμπαντα υπάρχουν ρε γαμώτη μου στο ευρύτερο μεγασύμπαν; Μακάρι να 'ξερα. Έχω χάσει πια το λογαριασμό. Το περίεργο είναι πως τα μικρο-υπο-σύμπαντα αυτά επικοινωνούν μια χαρά μεταξύ τους και τσούκου τσούκου έρχονται λίγο κοντύτερα, δεν τέμνονται βέβαια, δεν συγκλίνουν βεβαιότερα, αλλά λίγο ακόμα και θ' ακουμπήσουν. Κι όλα σε σταθερά τεράστια απόσταση από το σύμπαν στο οποίο συμβαίνουν όλα τ' ακαταλαβίστικα πράγματα.

Έ όχι κι ακαταλαβίστικα, θα μου πείτε. Ε ναι, θα σας πω κι εγώ. Γιατί αν δείτε παρακάτω πώς αντιλαμβάνομαι εγώ τις καταστάσεις είναι βέβαιο ότι θα αναρωτηθείτε αν είμαι εγώ τρελή ή αν είναι όλοι οι άλλοι. Διαλέχτε.

Πού είχαμε μείνει; Α ναι, στο δωδεκάποντο. Τελικά φόρεσα φλαταδούρες. Πριν απ' όλα αυτά άκουγα μουσικούλα, κατέβαζα τραγουδάκια κι ιδέες. Έμπαινα στο FB έριχνα μια ματιά κι έφευγα. Μη χάσουμε και τίποτε σπουδαίο ε; Από το πρωί κάτι αναγούλες τις είχα, είναι γεγονός. Τελικά εντόπισα το λόγο. Ήταν απ' τη μπόχα, που όλος ο αέρας της οικουμένης δεν φτάνει για να τη διώξει μακριά. "Θέλουμε αέρα ν' αναπνεύσουμε, δεν θέλουμε λεφτά". Ώπα! Πρώτο πληθυντικό ακούω, "θέλουμε... αναπνεύσουμε... δεν θέλουμε...". Ρε μεγάλε, εμένα με ρώτησες τί θέλω; Βεβαίως, ακούω φωνές από παντού, σε ρώτησα. Και τί απάντησα ρε ξοφλημένε σκαρτοκαπετάνιε σε σαπιοκάραβο της συμφοράς; Απάντησαν άλλοι για σένα, ξανακούω φωνές από παντού. Εντάξει, το 'πιασα το υπονοούμενο. Ανήκω κι εγώ σ' εκείνο το "ξένο σώμα" της ελληνικής κοινωνίας, το άθλιο και ποταπό που συνεχώς ποδοπατούν και τελειωμό δεν έχει το ποδοπάτημα. Απλόν, απλούστατον, όλοι ψηφίσαμε, άλλοι αποφάσισαν. Γαμώ τα σπίτια των αρχαίων ελλήνων που το εφηύραν αυτό το κωλοσύστημα και του 'δωκαν και χαριτωμένο ονοματάκι - Δημοκρατία λέει - σκατά, λέω εγώ. Δημοκρατία είναι βεβαίως αλλά καμιά σχέση με αυτό που νομίζετε μανδάμ. Δεν ξέρω τί εννοούσαν οι αρχαίοι κάτοικοι αυτού του κομματιού γης, ξέρω πως τώρα πια "Δημοκρατία είναι η επιβολή - δικτατορικώ δικαίω - των περισσότερων επάνω στους λιγότερους". Άρα; Τουμπεκί ψιλοκομμένο; Δεν ξέρω, θα δούμε.

Λοιπόν, σκαρταδούρα του κερατά να το ξέρεις. Εγώ, θέλω λεφτά, αέρα έχω μπόλικο και μάλιστα τώρα που κάψατε τη Χιό για να βάλετε ανεμογεννήτριες θα τον έχω και κοπανιστό. Λεφτά θέλω τ' ακούς; Μπα!!! Να ζήσω θέλω, άρα χρειάζομαι λεφτά για να φάω, λεφτά για να πληρώσω το στεγαστικό μου και τις υποχρεώσεις μου προς το κράτος δηλαδή προς εσάς για να μπορείτε εσείς να πληρώνετε τους υμέτερους που διορίζετε σωρηδόν σε οποιοδήποτε κτίριο έχει απέξω πινακίδα που λέει "υπουργείο", "οργανισμός", "γραμματεία", "δημόσια επιχείρηση" κ.λπ. κ.λπ. Και μετά σου λέει ο Γιούνκερ "Κωλοχανείο η Ελλάς". Και ζητάει κι αυτός το μερτικό του. Όχι τίποτα σπουδαίο ρε παιδί μου... Εξάλλου ο Γιούνκερ είναι φιλέλλην... για μας δουλεύει... ήρθε σαν φίλος μπλα μπλα μπλα μπλα... από κάπου ακούγονταν αυτές οι άγνωστες σε μένα λέξεις. Δεν ήξερα και τί γλώσσα ήταν ώστε να ζητήσω τη βοήθεια του bing, του τηλεφώνου ή του κοινού. Το ανθρωπίδιο μιλούσε. Η σιχαμερή μικροποσότητα σάπιου εγκεφάλου σφραγισμένου σε καψουλίτσα τόση δα, έλεγε τον Γιούνκερ φίλο μου!!! Και κλικ γύρισε η καρδιά μου, και κλικ γύρισε το μυαλό μου. Ουπς, τί συναίσθημα είναι αυτό; Από πού μπήκε; Αφού εδώ και καιρό έχω κλείσει σα γυναίκα, έχω κλείσει σαν άνθρωπος, έχω κλείσει πόρτες και παράθυρα, έχω κατεβάσει ρολά λέμε. Μου συστήθηκε: Αηδία με λένε. Αηδία, μοναδική κι ανεπανάληπτη γι' αυτό το υποκείμενο που κάθε βράδυ αποτελειώνει ό,τι έχει μείνει όρθιο από τον ημερήσιο αγώνα για επιβίωση. Αηδία ανακατεμένη με οργή στα όρια του μίσους, συναίσθημα που λένε ότι είναι όπλο με δύο κάννες. Όμως εγώ ένιωσα δυνατή, άτρωτη. Και πόσο καθαρό ήταν πια ότι αυτός ο φονικός ιός κινείται σ' ένα σύμπαν πολύ μακριά απ' το δικό μου. Δεν ακούω τη φωνή του, αλλά έχω μάθει να διαβάζω τα χείλη του. Τα μικρά, στεγνά και στενά χείλια της αποφοράς. Πιο Καψής πεθαίνεις, κάποιος είπε. Δίκιο είχε.

Κάτι κουδουνάκια ...γκλιν ...γκλιν ...γκλιν... χτυπούσαν στ' αυτιά μου. Είχα ήδη ντυθεί, είχε έρθει η ώρα του μακιγιάζ... όχι σπουδαία πράγματα... έτσι για το θεαθήναι. Τότε λοιπόν ξύπνησε εκείνο το τμήμα του εγκεφάλου μου που είναι υπεύθυνο για την πρόσφατη μνήμη κι εμφανίστηκαν τα πλάνα στα οποία είχε "παίξει" λίγο νωρίτερα το ερωτικό τετ-α-τετ Γιούνκερ-Σαμαρά. Ελληνολουξεμβουργιανό σεξ μ' επιτυχή κατάληξη και "συναισθηματική" ολοκλήρωση. Όμως μόνο ο έλληνας "αγαπάει", ο ξένος όχι. Τη δουλειά του θέλει να κάνει κι αντί να πληρώσει, πληρώνεται. Έτσι συμβαίνουν αυτά εδώ στη χώρα, όλα ανάποδα. Γλαρό το βλέμμα του πρωθυπουργού. Όχι από την αποκόλληση αλλά από τη λαγνεία. Γουστάρει Γιούνκερ και το δείχνει. Σάλια υπάρχουν, δάκρυα όχι. Κάποια στέγνωσαν και κάποια άλλα, πολύτιμα και μοναδικά, στερεοποιήθηκαν και νέκρωσαν από τη φωτιά πάνω στα μαστιχόδεντρα. Η στερεοποίηση του υγρού, ρευστού στοιχείου σ' όλο της το μεγαλείο. Από τις δυνάμεις της φύσης(;) ενεργοποιημένες από τα συμφέροντα, την αναλγησία, τα ανταλλάγματα. Υπάλληλοι της συμφοράς, της δικής μας όμως. Υπάλληλοι υποδειγματικοί, των άλλων όμως.


ΒΑΣΙΛΙΑ ΜΟΥ ιδού ο στρατός σου:
"Ζεστό ευρωπαϊκό χρήμα για κάθε λαθρονεκροκεφαλή"
"Νέο συγγενικό - νεοδημοκρατικό αυτή τη φορά - αίμα στελεχώνει το κράτος σου"
"Έρωτας με την πρώτη δαγκωματιά του πρωθυπουργού σου για τον εταίρο με τις ευλογίες και τη συγκάλυψη της συγκυβερνητικής κλάκας σου"
"Νησιά για πούλημα, νησιά για κλέφτες, νησιά για δολοφόνους".

Τα σάλια και το σπέρμα, βρώμικα και τα δύο, πλημμύρισαν τα προεδρικά μέγαρα, τα εστιατόρια, τα κυνοβούλια. Ο πρωθυπουργός εκσπερμάτισε χάμω, παρολίγον πρόωρα, σαν σκύλος στη θέα όμορφης σκυλίτσας. Κι οι άλλοι δύο, "καμαριέρες" φθηνού συνοικιακού μπουρδελοξενοδοχείου, μάπα ο ένας, σκούπα ο άλλος. Εν τω μεταξύ, "εν τάξει εφόδου", κάτι "χρυσοί" λεβέντες "τιμώντας", δηλαδή λερώνοντας, τους 300 του Λεωνίδα παίρνουν τη σκυτάλη της ολοκληρωτικής αποδόμησης της κοινωνίας της οποίας κάποτε ήμουν μέλος.
Ε ψιτ, κάποιος να έρθει να κάνει και το σιδέρωμα. Πώς να κατεβούμε στη γη με σάβανα ζαρωμένα; Σιδερώστε τα. Άλλοι πληρώνουν.

(Εν τω μεταξύ ο πρωθυπουργός μας με κατεβασμένα ακόμη τα παντελόνια του συνέχισε το αγοραίο σεξ σε Βερολίνο και Παρίσι. Αλλά κι απ' εκεί αγάπη δεν πήρε αλλά αγάπη έδωσε ζυμωμένη με γην και ύδωρ. Το δικό μας).

Παραλήρημα τέλος. Δεν μεταδίδω άλλο. Μόνο τραγουδώ.


Baby, you've been going so crazy
Lately nothing seems to be going right

http://www.youtube.com/watch?v=AmhKXFkUQbQ






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου